Το βράδυ της Παρασκευής 10 Μαρτίου 2023 ο Γιάνης Βαρουφάκης που συνέτρωγε με καλεσμένους ξένους συντρόφους του προπηλακίστηκε μέσα στο εστιατόριο «Γιάντες» στα Εξάρχεια, και στη συνέχεια μόλις βγήκε δέχτηκε άγρια επίθεση που περιλάμβανε και κλοτσιές στο κεφάλι. Στον «Ευαγγελισμό» όπου μεταφέρθηκε του έγινε ανάταξη στο ρινικό οστούν. Αντιγράφω τα γνωστά αυτά στοιχεία της είδησης για να θέσω κάποια ζητήματα.
Θα ξεκινήσω από τη χρονική συγκυρία, τόσο τη διεθνή όσο και την ελληνική: Στο διεθνές πεδίο, κλείσαμε έναν χρόνο από την έναρξη -με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία- ενός πολέμου που δεν έχει κριθεί και που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε παγκόσμια σύρραξη.
Στην Ελλάδα, διερχόμαστε μια προεκλογική περίοδο, όπου η ατμόσφαιρα μοιάζει να έχει αλλάξει εις βάρος του κυβερνώντος κόμματος λόγω ζητημάτων, όπως τα σχετικά με το θέατρο, και κυρίως λόγω των ευθυνών που της καταλογίζονται για την τραγωδία στα Τέμπη. Πέραν των γενικών αυτών δεδομένων, κάποιες εντελώς πρόσφατες δραστηριότητες σχετισμένες άμεσα με τον Γιάνη Βαρουφάκη έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η πρώτη υπήρξε η πρόσφατη συγκέντρωση του ΜΕΤΑ στο «Σεράφειον» στις 22 Φεβρουαρίου, όπου ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 ζήτησε να γίνει το ταχύτερο μια δίκαιη ειρήνη αποδίδοντας ευθύνες και στο ΝΑΤΟ. Η δεύτερη, που έγινε μόλις ένα εικοσιτετράωρο πριν από την επίθεση στο «Γιάντες», ήταν εντυπωσιακότερη: Την Πέμπτη 9 Μαρτίου, το κινηματοθέατρο «Τριανόν» ξεχείλισε από εκατοντάδες ανθρώπους, κυρίως νέους, που συγκεντρώθηκαν με πρόσκληση του κινήματος για να ζητήσουν την άμεση απελευθέρωση του Τζούλιαν Ασάνζ. Η εκδήλωση αποτελούσε προφανώς άμεση καταγγελία της δράσης των μυστικών υπηρεσιών και γενικότερα της πολιτικής των ΗΠΑ.
Η ανησυχαστική χρονική γειτνίαση ανάμεσα στις εκδηλώσεις αυτές και την επίθεση εναντίον ενός «ενοχλητικού» βουλευτή θα μπορούσε να ξυπνήσει ακόμη και εφιαλτικές μνήμες που θα έφταναν και μέχρι τη δολοφονία του Λαμπράκη του 1963, αφετηρία εξελίξεων που τελικά κατέληξαν στο βασιλικό πραξικόπημα του ‘65 και στη δικτατορία. Μπορούμε βέβαια να αντιτείνουμε με επιχειρήματα ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται υποχρεωτικά, ευχόμενοι ότι μια συνεπής αστυνομική έρευνα θα διαλευκάνει πλήρως τα ενεχόμενα πρόσωπα και τα κίνητρά τους. Χωρίς ωστόσο να υπάρχει αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα των ερευνών έγκειται και στην επαγρύπνηση επί του συγκεκριμένου θέματος όλων των δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.
Για ένα είμαι βέβαιος. Ενοχος για την επίθεση δεν είναι ούτε «τα Εξάρχεια», φαντασιακή δυστοπία της νεοκαπιταλιστικής ρητορικής και «φιλέτο» το οποίο ορέγονται οι ντιβέλοπερ, ούτε «οι αναρχικοί», μεταξύ των οποίων υπάρχουν κάποιοι που παρήγαγαν μερικά από τα ουσιωδέστερα κείμενα για το παρόν και για άλλα ζητήματα. «Τις πταίει» λοιπόν για το «κατόρθωμα» του «Γιάντες»; Ο λαβύρινθος που οδηγεί από τους φυσικούς δράστες στους υποκινητές είναι πάντοτε δύσβατος. Μπορούμε μήπως να παρηγορηθούμε με την ιδέα ότι η βλακεία και η παράνοια αποτελούν κάποτε μοιραίους παράγοντες της Ιστορίας; Μακάρι να φταίνε αυτοί.
