Για άλλη μια φορά πάμε σε εκλογές με λάθος θεματολογία. Η δημόσια συζήτηση έχει αναλωθεί ώς σήμερα σε καφενειακού τύπου ατάκες, αλληλοκατηγορίες, κοσμητικά επίθετα, χρονοτριβές ψυχιατρικού ενδιαφέροντος και αδιέξοδη επαναστατικότητα.
Η ουσία όμως ήταν και είναι αλλού.
Είναι πράγματι εκπληκτικό το ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να μη διαθέτει Εθνικό Σχέδιο. Οτι σύρεται από τη μία εκλογική αναμέτρηση στην επόμενη, χωρίς να γίνεται καμία συζήτηση για την «ταμπακιέρα».
Χωρίς μια ολοκληρωμένη και ρεαλιστική πρόταση παραγωγικής στόχευσης που θα μπορούσε να δώσει το πολυπόθητο όραμα στο εσωτερικό της χώρας αλλά και την εγγύηση αποπληρωμής στο εξωτερικό.
Δεν υπάρχει για όλους μας άλλη λύση επιβίωσης παρά μόνο αυτή της παραγωγής. Μόνο με παραγωγικό αποτέλεσμα, που φέρνει νέο εισόδημα μέσα στη χώρα, άρα και μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα, υπάρχει ελπίδα.
Μία χώρα δεν μπορεί να ξυπνά και να κοιμάται με μοναδικό στόχο την επιβίωση από μέρα σε μέρα και από δόση σε δόση. Η παραγωγική ανασυγκρότηση απαιτεί στρατηγικό σχεδιασμό, πολλή δουλειά και κεφάλαια.
Χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό για το πού θέλουμε να βρίσκεται η Ελλάδα σε 15, 30, 50 χρόνια, θα δυσκολευόμαστε να «βγάλουμε» ακόμη και τη χρονιά. Μόνη σταθερά στο σύστημα θα είναι η πολιτική αστάθεια.
Είναι δύσκολο για μια «κουλτούρα καλοκαιριού» να σκεφτεί στρατηγικά και να φτιάξει πλάνα. Ομως στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν έχουμε επιλογές.
Τουλάχιστον επιλογές που να μας εγγυώνται μια κάποια ευημερία.
Χρειαζόμαστε ένα Εθνικό Στρατηγικό Φόρουμ που θα μελετήσει άμεσα σε ποιους παραγωγικούς τομείς πρέπει να εστιάσουμε μέσα στο στενό κανονιστικό πλαίσιο της Ευρώπης και εντός του παγκόσμιου ανταγωνισμού που περιλαμβάνει χώρες χαμηλού κόστους, ακόμη και στα σύνορά μας.
Να αποφασίσουμε -όπως ο Αριστοτελικός άνθρωπος με αυτογνωσία- με βάση τις δυνάμεις και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα πού θα εξειδικευτούμε.
Τα συμπεράσματα να γίνουν στοχοθεσία με πλάνα υλοποίησης και χρονοδιαγράμματα. Με βάση αυτά, οι σημερινοί άνεργοι αλλά και όσοι έχουν το κουράγιο να αλλάξουν κλάδο να ενθαρρυνθούν με συγκεκριμένα κίνητρα ώστε να στραφούν στη Νέα Ελληνική Οικονομία.
Ενας παράγοντας που οι μεταρρυθμίσεις έχουν αντίσταση και αρνητικό φορτίο είναι γιατί γίνονται βεβιασμένα και αποσπασματικά χωρίς να υπάρχει η προοπτική, το σχέδιο για το αύριο.
Είναι πολλοί, για παράδειγμα, εκείνοι που συντηρούν ζημιογόνους μικρές επιχειρήσεις γιατί είναι εγκλωβισμένοι και δεν βρίσκουν εναλλακτικές.
Αν όμως μπορούσαν να ρυθμίσουν χρέη και να μπουν σε νέους δυναμικούς κλάδους με θετικές προοπτικές θα αντιμετώπιζαν διαφορετικά τα πράγματα.
Η έλλειψη Εθνικού Σχεδίου τα προηγούμενα χρόνια υπήρξε μια καθαρή ήττα όχι μόνο της πολιτικής ηγεσίας αλλά και της επιχειρηματικής και πνευματικής ελίτ της χώρας.
Επειτα μας ενοχλεί γιατί οι δανειστές βάζουν όρους που υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και επιθυμούν να ελέγξουν άμεσα ό,τι αποφέρει χρήμα εντός της Ελλάδας.
Χωρίς Εθνικό Σχέδιο τα μνημόνια θα λαμβάνουν αύξοντες αριθμούς και θα εκπίπτουν σε σκληρά λογιστικά σχέδια και παραχωρήσεις κυριαρχίας.
Οι ενεργοί οικονομικά πολίτες θα συνεχίζουν να βαδίζουν στο σκοτάδι αδυνατώντας να προβλέψουν τις συνθήκες του αύριο.
Και αυτή η αδυναμία να παραγάγουν -οργανωμένα και ανταγωνιστικά-, θα τροφοδοτεί την επιστροφή τους στην αγκίστρωση από το χρεοκοπημένο κράτος και στον φαύλο κύκλο της διαπλοκής-διαφθοράς.
Πρέπει να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Να δούμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας διαφορετικά και να επανασυστηθούμε στη διεθνή κοινότητα σαν αυτοί που αμφισβήτησαν αλλά και που δημιουργούν.
Αυτοί που σωστά είπαν «όχι» στην τιμωρητική λιτότητα, αλλά και που παλεύουν τη δική τους αξιοπρεπή θέση στην παγκόσμια αγορά.
Να θέσουμε στόχους υψηλούς που θα συν-κινήσουν όλη την κοινωνία και θα έχουν βάθος δεκαπενταετίας, όπως για παράδειγμα: να γίνουμε η πρώτη χώρα προορισμός τουρισμού, να γίνουμε οι πρώτοι στην παραγωγή ελαιολάδου παγκοσμίως, να αναδειχθούμε σε πρωταθλήτρια χώρα στον αθλητικό ή ιατρικό τουρισμό, να γίνουμε κέντρο ανώτατης εκπαίδευσης για όλα τα Βαλκάνια, να παράγουμε τις περισσότερες πατέντες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να γίνουμε πρώτοι σε παραγωγή συγκεκριμένων αγροτικών προϊόντων, να λανσάρουμε την υγιεινή ελληνική διατροφή και να κάνουμε τα ελληνικά διατροφικά προϊόντα περιζήτητα… Ελληνική παραγωγή με δυνατό brand name, όπως λέμε ολλανδική τουλίπα, σολομός Νορβηγίας, γαλλικό κρασί, ισραηλινά φυτοφάρμακα, ελβετική τραπεζική, αμερικανικά νοσοκομεία.
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν.
Και αυτή η επίγνωση είναι που κρατάει ξάγρυπνους πολλούς από εμάς τα βράδια.
Επιστρέφοντας τέλος στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αναμέτρηση με τη Λαϊκή Ενότητα, ούτε η αυτοδυναμία. Είναι αν έχει τη θέληση, το σχέδιο και τα πρόσωπα για παραγωγική φυγή στο μέλλον.
*οικονομολόγος – πρώην περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας
