Σε εσάς που μας ακούτε…

Τόσα ψέματα, από την κοιλιά της μάνας μου μόνο ψέματα ακούω. Μέσα στο ψέμα ζούμε όλη μας την ζωή. Κι έτσι, μάθαμε το ψέμα για αλήθεια και την αλήθεια για ψέμα.

Περιμένω από παιδί την στιγμή που το όνειρο μου θα γίνει πραγματικότητα. Τότε μόνο θα πάψω να κουτσαίνω και θα μπορώ να περπατώ με το βλέμμα στραμμένο ψηλά στον ουρανό, με την ελπίδα ζωντανή εντός μου πως γεννήθηκα για να πεθάνω κι ύστερα πάλι να ξαναγεννηθώ, σε έναν κόσμο που θα βασιλεύει η αγάπη κι όχι το μίσος, η ειρήνη, όχι ο πόλεμος.

Όνειρο μου είναι να ζω με αξιοπρέπεια, και μαζί με εμένα, όλος ο υπόλοιπος κόσμος…, να ζει…, με αξιοπρέπεια.

Ερωτήσεις, ακατάπαυστα, όλη μέρα βασανίζουν το μυαλό μου. «Ποιός είναι καθαρός μέσα στο ζόφο, ποιός είναι ζωντανός μες στην σιωπή;» Όμως, όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι πως σοφός είναι εκείνος που δεν παύει να αναρωτιέται μέχρι την τελευταία στιγμή…

Πάντοτε εύχομαι στον ορατό κόσμο που ζούμε, να υπάρχει χώρος να ανασαίνει το όνειρο. Να έχει τόπο, πατρίδα να κατοικήσει, λιμάνι απάνεμο να ξαποστάσει για λίγο, να δυναμώσει, κι ύστερα πάλι να ανοίξει φτερά να πετάξει μακριά, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη…

Ήρθε επιτέλους η στιγμή να με ακούσετε. Να ακούσετε το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου.

Μάθετε λοιπόν, πως η θέση μου δεν είναι εδώ που είμαι. Είναι εκεί που μου αξίζει να βρίσκομαι. Θα αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις να γίνω αυτό που από παιδί ονειρεύομαι.

Σε εσάς μιλώ.

Σε εσάς που μας ακούτε…

Υ.Γ. Αφιερωμένο στον αγώνα που δίνουν τους τελευταίους μήνες οι σπουδαστές και απόφοιτοι Δραματικών Σχολών, μαζί τον υπόλοιπο καλλιτεχνικό κόσμο, ενάντια στο Προεδρικό Διάταγμα 85/2022.

► Το κείμενο αποτελεί κομμάτι ενός φανταστικού διαλόγου πλάι σε ιδέες, σκέψεις, αποσπάσματα που εμπεριέχονται στο λεύκωμα της θεατρικής παράστασης «Το όνειρο ενός γελοίου», του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, που αυτή την περίοδο παρουσιάζουν ο Άρης Σερβετάλης και η Έφη Μπίρμπα στο θέατρο «Κιβωτός».