Ποιος [δεν] θέλει την απλή αναλογική;

Από την πλευρά της κυβέρνησης παροχές εξαγγέλλονται σχεδόν καθημερινά. Επιδότηση στο ρεύμα, στα καύσιμα, παροχές στους χαμηλοσυνταξιούχους… και η ακρίβεια καλά κρατεί. Απ’ την άλλη, η αντιπολίτευση τις αντιμετωπίζει ως απλές ασπιρίνες που δεν θεραπεύουν την ασθένεια.

Πριν από λίγες μέρες, το κλίμα πολώθηκε ακόμη περισσότερο. Απ’ ό,τι φαίνεται, η όξυνση θα είναι μια μορφή κανονικότητας. Τα κόμματα εκδίδουν ανακοινώσεις, κάνουν τις μετρήσεις τους, τους υπολογισμούς τους, αλλά περί απλής αναλογικής ουδέν.

Η Ν.Δ. έχει εκπεφρασμένη θέση πάνω στο θέμα αυτό και μάλιστα πάγια. Θεωρεί ότι το σύστημα αυτό δεν αναδεικνύει σταθερές κυβερνήσεις, γι’ αυτό προτείνει άλλο σύστημα που εξασφαλίζει την αυτοδυναμία. Δεν αποκλείει, όμως, τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, αν χρειαστεί. Τα άλλα κόμματα που την επαγγέλλονταν, από τη μεταπολίτευση και μετά, κάνουν οτιδήποτε να την ξορκίσουν.

Προτείνουν κυβέρνηση συνεργασίας, αλλά με τους δικούς τους όρους: Το ένα αποκλείει αρχηγούς άλλων κομμάτων από την πρωθυπουργία και ταυτόχρονα απαιτεί να εφαρμοστεί το δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα. Αλαζονεία, άγνοια κινδύνου, μαξιμαλισμός, συσπείρωση οπαδών του; Ο,τι και να συμβαίνει οι όροι του αποκλείουν τη συνεργασία εκ των πραγμάτων. Το θέμα των παρακολουθήσεων το άφησε να πέσει πολύ απαλά και δεν το εκμεταλλεύτηκε δεόντως, όπως θα περίμενε κανείς. Είναι θέμα τακτικής, πολιτικού υπολογισμού, ανικανότητας; Ευγενικής συμπεριφοράς, προκειμένου να τύχει καλής μεταχείρισης, αν χρειαστεί; Οι υπεύθυνοι που ξέρουν κάτι θα το μάθουμε κι εμείς, όταν η υπόθεση «ωριμάσει» ή κακοφορμίσει. Ακόμη κι αν η υπόθεση δεν αποκαλυφθεί πλήρως, οι εξελίξεις που εν τω μεταξύ θα έχουν δρομολογηθεί και θα έχουν κατακλύσει την πολιτική ζωή του τόπου, θα μας δώσουν τη δυνατότητα να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε συμβεί. Και η απλή αναλογική;

Αλλο κόμμα προτείνει συνεργασία βάσει προγράμματος που θα εκπονηθεί πριν από τις εκλογές. Ταυτόχρονα, όμως, κατηγορεί τον πιθανό συνεργάτη σχεδόν καθημερινά για τα πεπραγμένα του, παλαιότερα και τωρινά. Απευθύνεται στον λαό –όπως όλοι– παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αυστηρό και ακριβοδίκαιο τιμητή. Κατηγορεί τον ενδεχόμενο εταίρο ότι με την πολιτική του ανέχτηκε την κυβέρνηση και ίσως δείξει την ίδια συμπεριφορά και αύριο. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν βάζει θεμέλια για κάποια συνεργασία. Και η απλή αναλογική;

Αλλο κόμμα με πάγιο αίτημα το παραπάνω εκλογικό σύστημα τηρεί ανάλογη στάση. Ερμηνεύει τον όρο «προοδευτική κυβέρνηση» κατά το δοκούν και αποκλείει κάθε συζήτηση με οποιοδήποτε άλλο κόμμα για πιθανή συγκυβέρνηση. Αλήθεια, τι επιδιώκει, να εξομοιωθούν τα άλλα κόμματα με αυτό και ύστερα να συνεργαστεί; Και η απλή αναλογική;

Και στα εκτός Κοινοβουλίου κόμματα τι συμβαίνει; Τα ίδια και χειρότερα: Παρά τη μικρή τους δύναμη συμπεριφέρονται ως πρώτο κόμμα: ιδεολογική ηγεμονία, επιλεκτική διάθεση, διαζύγιο με την πραγματικότητα, φαντασίωση χωρίς προοπτική. Και η απλή αναλογική;

Αλήθεια, ποια ανάλυση πρέπει να γίνει για να κατανοηθεί το φαινόμενο! Να την ευαγγελίζονται και ταυτόχρονα να την απορρίπτουν. Να κηρύσσουν τη συνεργασία και την ίδια στιγμή να την ακυρώνουν. Γιατί η επιβολή όρων ανεκπλήρωτων, ακατανόητων και εν πολλοίς απαράδεκτων στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγεί. Αμφιβάλλω αν συμβαίνουν παρόμοια πράγματα σε άλλη χώρα.

Το φαινόμενο είναι αντικείμενο της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της πολιτικής επιστήμης; Κυριολεκτικώς, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Μοιάζει με γόρδιο δεσμό που μπορεί να μετατραπεί σε θηλιά στον λαιμό όλων. Τη θέση του Μ. Αλέξανδρου πρέπει να πάρει ο ίδιος ο λαός όχι μόνο με την ψήφο του, αλλά και με την καθημερινή του ενεργό συμμετοχή στα κοινά.

Την απλή αναλογική την έχουν καταντήσει σε είδος προς εξαφάνιση, μουσειακό έκθεμα για τους πολλούς και αντικείμενο έρευνας για τους ιστορικούς, τους συνταγματολόγους, τους πολιτικούς επιστήμονες.

Η κακομεταχείρισή της από τα κόμματα συνθέτει την εικόνα ενός μικρομαγαζάτορα, που έχει τον νου του μόνο στις εισπράξεις, κάνει συνεχώς ταμείο και δεν βλέπει ότι η πελατεία του συνεχώς μειώνεται. Μπορεί να μεταπηδήσει σε άλλα «μαγαζιά» ή να δημιουργήσει άλλα καινούργια.

Αυτό το έχουν σκεφτεί; Αν ναι, τότε ας συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους: των αστοχιών τους και της εμμονής κομματικών αποφάσεων και ενεργειών που δεν στοιχίζονται με το λαϊκό αίσθημα και την πραγματικότητα. Αν όχι, τότε ας περιμένουν τα χειρότερα. Η πρώτη εκδοχή φαίνεται να εκτυλίσσεται ήδη, αν κρίνει κανείς από την καθημερινή τους πρακτική. Οσο για τη δεύτερη είναι θέμα όλων των πολιτών, αρκεί να το αποφασίσουν.

Και η απλή αναλογική; Αυτή μπορεί να περιμένει.