Για τη δεκάχρονη προσφορά του Γιώργου Λούκου

Οταν τον πρωτογνώρισα με αφορμή το τηλεοπτικό πορτρέτο του, τον θυμάμαι καθισμένο στο γραφείο του, να έχει μπροστά του απλωμένο ένα διάγραμμα με τετραγωνάκια όπου τοποθετούσε και συνέδεε μέσα από αυτά, μέρες, ώρες, παραστάσεις, ημερομηνίες, χώρες.

Το παρομοίασα με μεγάλο σκάκι, όπου με ένα πιόνι, έπαιζε στην παγκόσμια σκακιέρα του πολιτισμού για να ενώσει τον κόσμο του.

Μου θύμισε τους θαλασσοπόρους, που κρατώντας έναν χάρτη, ανακαλύπτουν νέους προορισμούς, καινούργιες ηπείρους. Ο Γιώργος Λούκος μάς αποκάλυψε νέους ορίζοντες.

Ενώνει, πολλαπλασιάζει χιλιάδες ζωές από διαφορετικές εθνικότητες, εμφανίζει κόσμους άγνωστους σ’ εμάς, χωρίς να επηρεάζεται από τις Σειρήνες που άκουγε στη δεκάχρονη περιπλάνησή του. Χωρίς να φοβάται τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες, αν και τους συνάντησε στο ταξίδι του.

Τριάντα χρόνια στη διεύθυνση της όπερας της Λιόν, με διεθνή αναγνώριση, προκάλεσε κοσμογονία στο Φεστιβάλ εκτοξεύοντάς το σε μια νέα τροχιά. Ανέδειξε θιάσους, ομάδες καλλιτεχνών, εικαστικούς, χώρους εγκαταλελειμμένους, ενώ εκδίδει το περιοδικό «Εφ» με όλα τα νέα του Φεστιβάλ και για πρώτη φορά φέτος έφερε το θερινό σινεμά στην αυλή του παλιού εργοστασίου Τσαούσογλου, Πειραιώς 260.

Πέτυχε μια παγκοσμιοποίηση του πολιτισμού μέσα από το Φεστιβάλ, δουλεύοντας αγόγγυστα, επί δέκα χρόνια με όραμα, με αγώνα, με απέραντο σεβασμό στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Σ’ ευχαριστούμε, Γιώργο Λούκο.

Εύα Νικολαΐδου, συνταξιούχος δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ