Αναφέρεται από πολλούς στον δημόσιο διάλογο η ύπαρξη δύο διαφορετικών πραγματικοτήτων που αφορούν τη χώρα μας. Αυτής που μας κάνει περήφανους κι εκείνης που μας πληγώνει. Μακριά από γενικεύσεις που αφορούν την ανάδειξη εθνικών πλεονεκτημάτων ή συλλογικών μειονεκτημάτων, οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι δεν ζούμε σε δύο παράλληλες πραγματικότητες, αλλά στην ίδια χώρα που για πολλές δεκαετίες και με ιδιαίτερη σφοδρότητα σήμερα βιώνει μια πολυεπίπεδη και βαθιά παρακμή.
Αυτή η παρακμή αποτυπώνεται σε επαναλαμβανόμενες μετρήσεις της κοινής γνώμης, σε μια σειρά από δείκτες που κοινό χαρακτηριστικό έχουν την έννοια «κρίση»:
● Κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς και ιδιαίτερα στη Δικαιοσύνη.
● Κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό σύστημα.
● Ελλειψη εμπιστοσύνης στα ΜΜΕ.
Και πώς μπορεί ο πολίτης να εμπιστευτεί τη Δικαιοσύνη όταν οι ισχυροί μένουν ατιμώρητοι, σκάνδαλα παραγράφονται ή κουκουλώνονται, στη βάση ενός νομικού πλαισίου «σαν τον ιστό της αράχνης που οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν».
Και πώς μπορεί να εμπιστευτεί το πολιτικό σύστημα όταν συνεχίζει να εκπροσωπείται από αιωνόβια πολιτικά τζάκια ή κάθε φορά που αποκαλύπτονται, αλλά σπανίως τιμωρούνται, σχέσεις διαπλοκής πολιτικών προσώπων με οικονομικά συμφέροντα. Οταν η πολιτική προβάλλεται με όρους star system μέσω των συνδεόμενων με το οικονομικό σύστημα τηλεοπτικών σταθμών.
Και τότε κυριαρχεί η απογοήτευση και θεριεύει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες αφού «όλοι ίδιοι είναι» ή, ακόμη χειρότερα, αναδεικνύονται «αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις» που διακηρύττουν το μίσος και υπόσχονται τιμωρία, αν και υπηρετούν τα ίδια αφεντικά. Και σηκώνει ξανά κεφάλι ο φασισμός. Φαύλος κύκλος και η παρακμή βαθαίνει και αποτυπώνεται και σε νέους δείκτες:
■ Κρίση πραγματικής οικονομίας, καθώς ο παρασιτισμός ευδοκιμεί κι ως εκ τούτου η παραγωγή, η καινοτομία, αλλά κι η σκληρή εργασία δεν αποδίδουν.
■ Brain drain, καθώς οι νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα για να διαπρέψουν στο εξωτερικό. Εκεί που, ίσως, οι νόμοι εφαρμόζονται οριζόντια και η αξιοκρατία αποτελεί περισσότερο τον κανόνα παρά την εξαίρεση.
■ Κρίση δημογραφική, καθώς αν αδυνατείς να συντηρήσεις τον εαυτό σου, πώς θα στηρίξεις την οικογένεια που ονειρευόσουν να δημιουργήσεις;
Και το χειρότερο είναι όταν συμφιλιωνόμαστε με αυτή την πραγματικότητα θεωρώντας ότι τίποτα δεν αλλάζει. Και το τραγικότερο όλων είναι ότι όσοι αντιστέκονται σε αυτή την κατάσταση και παλεύουν να την αλλάξουν, «προβάλλονται» ως γραφικοί, μειοψηφικοί, περιθωριοποιούνται, εξανδραποδίζονται. Το πολίτευμά μας όμως σε αυτές τις συνθήκες, όπως θα έλεγε κι ο Αριστοτέλης, αποτελεί στρέβλωση.
■ Δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία χωρίς ισονομία, ισηγορία, διαφάνεια.
■ Δεν μπορεί να υπάρξει αναγεννησιακή πνοή στην πατρίδα μας με τα μεσαιωνικά υλικά της δεξιάς κυβέρνησης.
■ Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή αν δεν αλλάξουν οι εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα πρόσωπα που τις υπηρετούν.
■ Αν δεν πραγματοποιήσουμε τη θεσμική ανασυγκρότηση του κράτους ως προαπαιτούμενο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
■ Αν δεν οραματιστούμε την πραγματικότητα μιας ακμάζουσας Ελλάδας που θα αντανακλά την κυρίαρχη κοινωνία μιας ισχυρής Δημοκρατίας.
Το πρώτο βήμα για την πολιτική αλλαγή ως προάγγελο των ριζοσπαστικών ανατροπών που χρειάζεται η χώρα είναι και το σημαντικότερο και θα το πραγματοποιήσουμε με τη συμμετοχή μας στις επόμενες εκλογές. Συμμετοχή λοιπόν, γιατί η αποχή γεννά τέρατα.
* εκπαιδευτικός, μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
