Σκληρό πόκερ

Μέχρι πού θα φτάσει ο Ερντογάν τις προκλήσεις προς τις ΗΠΑ, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τις δηλώσεις στήριξης του Πούτιν από τη Σαμαρκάνδη σε πλήρη αντίστιξη με την αποστασιοποίηση της Κίνας και της Ινδίας, αλλά και την εμπρηστική ρητορική κατά της Ελλάδας που απειλεί την ενότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ;

Η κλιμάκωση των προκλήσεων του Ερντογάν επιβεβαιώνει την αρνητική αποτίμηση της πρόσφατης παρουσίας του στη Νέα Υόρκη.

Η απάντηση στο ερώτημα πού θα φτάσει ο Ερντογάν είναι πού θέλουν και πού μπορούν να φτάσουν οι ΗΠΑ και δευτερευόντως η Ε.Ε., για να μην απειληθούν η ενότητα και η αξιοπιστία της Δύσης σε μια κρίσιμη καμπή του πολέμου στην Ουκρανία.

Το παραπάνω σκηνικό έχει και τη σαφώς πλέον προσδιορισμένη εσωτερική σκοπιμότητα, την πιθανή αναβολή των εκλογών, που πρέπει το αργότερο να διεξαχθούν στο τέλος της άνοιξης του 2023, για έναν χρόνο, στο τέλος του οποίου μπορεί να υπάρξει παράταση της αναβολής για ακόμη έναν χρόνο.

Υπάρχει βέβαια και το σενάριο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες στη σκιά είτε μιας ακραίας κορύφωσης της έντασης ή ακόμη στη σκιά ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενα είναι βέβαιο, ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Τουρκία επιθυμούν για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά πλευρά να τερματίσουν τη σημερινή ανήσυχη και εύθραυστη ψυχροπολεμική στασιμότητα στις διμερείς τους σχέσεις.

Οι ΗΠΑ θέλουν η Τουρκία να στοιχηθεί μαζί με την υπόλοιπη Δύση και να εναρμονίσει την πολιτική της απέναντι στη Ρωσία με αυτήν των υπόλοιπων συμμάχων της στο ΝΑΤΟ.

Από τη μεριά του ο Ερντογάν θέλει ρητή αναγνώριση ή, στη χειρότερη περίπτωση, σιωπηλή ανοχή της εθνικής του ατζέντας όχι μόνον στο Κουρδικό αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Πρόκειται για ένα σκληρό πόκερ ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Αγκυρα, που υπερβαίνει κατά πολύ επιμέρους σοβαρές εκκρεμότητες, όπως οι S-400 και η αναβάθμιση των παλαιών και η αγορά νέων μαχητικών τύπου F16.

Μια ματιά στην πρόσφατη Ιστορία καταδεικνύει ότι οι σύμμαχοι των υπερδυνάμεων ουδέποτε υπαγόρευσαν τους όρους τους στις διμερείς διαπραγματεύσεις.

Η Γαλλία του Ντε Γκολ ζήτησε το 1960 τριμερές διευθυντήριο για το ΝΑΤΟ με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία και όταν δεν πήρε απάντηση, αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας.

Ο,τι δεν δέχθηκαν οι ΗΠΑ από τη Γαλλία του Ντε Γκολ είναι μάλλον δύσκολο να το δεχτούν, και μάλιστα εν καιρώ πολέμου με τη Ρωσία, από την Τουρκία του Ερντογάν.