Ο ανταγωνισμός στο φετινό Eurobasket είναι υψηλότατος

Ο κυριακάτικος αγώνας της Ελλάδας με την Τσεχία ήταν, για όσους Έλληνες μπόρεσαν να κατανικήσουν το άγχος και την πίεση για το αποτέλεσμα, μία ακριβέστατη (και ευτυχώς όχι ακριβή σε κόστος…) παρουσίαση του σύγχρονου μπάσκετ. Δίχως υπερβολές. Γιατί μέχρι να ξεκαθαρίσει στο τέλος ο νικητής απλώθηκαν μπροστά μας σχεδόν τα πάντα. Μυαλό, σωματικά προσόντα, το τρίποντο ως βασικό όπλο απονεύρωσης του αντιπάλου, σύνθετες αμυντικές τακτικές, ποιοτικές ατομικές αρετές, διαχείριση συναισθημάτων, αλλαγές στο προβάδισμα στο σκορ, υπομονή, διαχείριση λαθών, ταχύτητα, πάγωμα ρυθμού, κοκ. Αν ξεκινήσει κάποιος να τα καταγράφει θα χρειαστεί ολόκληρο κείμενο, για τη σχετική λίστα και μόνο… Η Lady Hope κρατάει κυρίως το πόσα πολλά πράγματα διακυβεύονται σε έναν μονάχα αγώνα, και ας είναι αυτός στο πλαίσιο της φάσης των 16…

Για την Εθνική Ελλάδας δεν ήταν μονάχα μία αναμέτρηση απέναντι σε ένα δυσκολοκατάβλητο αντίπαλο που έχει προπονητή «γάτα» και αρκετή εμπειρία τα τελευταία χρόνια από τέτοιες παραστάσεις. Ήταν μάχη με την απόλυτη καταστροφή που θα συνιστούσε ένας τόσο πρόωρος αποκλεισμός, με το σοκ από το «πέταμα στα σκουπίδια» για άλλη μία φορά ενός πολύ καλού πλασαρίσματος στη φάση των ομίλων. Θα ήταν, επίσης, ένα καίριο πλήγμα στη νέα προσπάθεια που ευαγγελίζεται πως ξεκίνησε η νυν διοίκηση της ΕΟΚ για την επιστροφή της Εθνικής στις κορυφαίες θέσεις του διεθνούς ανταγωνισμού. Θα ήταν η ατελείωτη γκρίνια και η απώλεια ενός μεγάλου ποσοστού εμπιστοσύνης προς την ομάδα από μεγάλο αριθμό Ελλήνων. Αριθμός που θύμισε σε πολλούς παλιές καλές εποχές…

Σε κάθε φάση που τελείωνε επιτυχημένα από τους παίκτες του Δημήτρη Ιτούδη απέναντι στους Τσέχους, είτε στην άμυνα, είτε στην επίθεση, επικρατούσε πρόσκαιρη ανακούφιση, αλλά όχι οριστική παύση του άγχους για όσους Έλληνες μπασκετόφιλους έβλεπαν τον αγώνα. Τα φαντάσματα του παρελθόντος παρέμεναν εκεί στη γωνία, καπνίζοντας τσιγάρο με την ηδυπάθεια που χαρακτηρίζει κάθε όψιμο σαμποτέρ. Τελικά, ανέλαβε στο τέλος ξανά ο Γιάννης Αντετοκούνμπο να «καθαρίσει» και έτσι απέκτησε απτό νόημα η συγκλονιστική προσπάθεια πολλών συμπαικτών του και στα προηγούμενα αγωνιστικά λεπτά και στα κρίσιμα που κρίθηκε ο τελικός νικητής. Τέτοιες νίκες, και δεν ξεχνιούνται εύκολα, και «τροποποιούν προς το βέλτιστο» το μπασκετικό βαθύ dna μίας ομάδας…

Σε αυτό το Eurobasket έχει αποδειχθεί περίτρανα πως οι διαφορές είναι μικρές. Μία ομάδα για να χαρακτηριστεί φαβορί πρέπει πια να έχει κάτι το εξαιρετικό. Πάντως, από τη στιγμή που η σύγχρονη μπασκετική προπονητική έχει εξελιχθεί σε πολλούς τομείς είναι πιο εύκολο τη διαφορά να κάνει κάποια ή κάποιες υπερ-μονάδες (για όσους τυχερούς διαθέτουν τέτοιες). Αν έχεις στο έμψυχο δυναμικό σου, π.χ., Γιάννη, Ντόντσιτς, Μαρκάνεν, έχεις αναμφίβολα περισσότερες πιθανότητες από εκείνες που θα είχες αν στη θέση τους διέθετες απλά έναν πολύ καλό παίκτη… Χρειάζονται σούπερ σταρ για να έχει μία ομάδα ένα μικρό προβάδισμα στα ουσιαστικά προγνωστικά.

Στο ένα ματς, στη φάση των νοκ άουτ του φετινού Eurobasket, μπορούν να συμβούν τα πάντα. Οι Σέρβοι, οι Κροάτες, ακόμα και οι Τούρκοι, πήραν ένα πολύ σκληρό μάθημα. Ακόμα και οι Σλοβένοι απέναντι στο Βέλγιο και οι Γερμανοί απέναντι στο Μαυροβούνιο «κράτησαν σημαντικές σημειώσεις». Είναι το είδος του παιχνιδιού τέτοιο που επιτρέπει ανατροπές και «ακραίας μορφής» φαινόμενα… Οι περισσότεροι μπασκετόφιλοι πριν ξεκινήσουν τα εκάστοτε τουρνουά έχουν μέσα στο μυαλό τους πολλά στερεότυπα, βασισμένα στα δρώμενα του παρελθόντος. Ακόμα και όταν οι αγώνες εξελίσσονται και διαφαίνονται διαφορετικά πράγματα, αργούν να το παραδεχτούν. Πολλές φορές μονάχα μία οριστική αγωνιστική αποτυχία «ανοίγει το δρόμο» για παρεμφερείς συνειδητοποιήσεις στο ευρύ κοινό…

Ο ανταγωνισμός στο φετινό Eurobasket είναι υψηλότατος. Αυτό διαφάνηκε από τη φάση των ομίλων και πιστοποιήθηκε στα πρώτα νοκ άουτ. Τα Eurobasket για τη Lady Hope έχουν περάσει σε μία άλλη εποχή. Οι σταθερές πλέον είναι λιγότερες και το απρόβλεπτο ενεδρεύει. Η συγκεκριμένη τροπή φέρνει πιο πολλούς ανθρώπους κοντά στο άθλημα. Η περιορισμένη συχνότητα διεξαγωγής του Eurobasket από εδώ και πέρα θα βοηθάει να αποθηκεύουμε και να εμπεδώνουμε καλύτερα τις όποιες σπουδαίες παραστάσεις μας προσφέρουν οι περισσότερες ομάδες σε κάθε σχετική διοργάνωση. Η Lady Hope εξακολουθεί σε ενεστώτα χρόνο να σκέφτεται στο μέτρο του δυνατού και τις όποιες μελλοντικές προεκτάσεις μπορεί να συλλάβει με το νου της. Αυτή η «τακτική» καταπολεμά, εξάλλου, και το άγχος για την πορεία της Εθνικής…