«Είμεθα έθνος ανάδελφον» (;)

Η αμηχανία και απογοήτευση όσων ψήφισαν «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα και το είδαν να «κοιμάται στην αγκαλιά του ΝΑΙ» είναι μια… εκκωφαντική σιωπή.

Η οργή μερίδας στελεχών, μελών και ψηφοφόρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με βάση τη «συνέπεια σε προγραμματικές και προεκλογικές δεσμεύσεις» εκδηλώνεται τόσο με την (ακατανόητη) στάση «καταψηφίζουμε, άρα … στηρίζουμε», όσο και με ανοιχτή πολεμική κατά της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού.

Και οι δύο τύποι αντιδράσεων εδράζονται στην παραδοχή ότι «η Ελλάδα δεν έχει συμμάχους στην Ευρώπη», αλλά και εκτός ή άλλως, «είμεθα έθνος ανάδελφον». Άρα, ενεργοποιούνται αρνητικά πολιτικά αντανακλαστικά του εθνοκεντρισμού ή του εθνικισμού.

Υπάρχει άραγε παράδειγμα έθνους … που διαθέτει «αδελφούς»; Τι να πουν οι Παλαιστίνιοι για τους «αδελφούς» όλων των Αραβικών χωρών που δεν τους υπερασπίστηκαν απέναντι στη βιαιότητα του Ισραήλ; Στην καλύτερη περίπτωση οι σχέσεις των κρατών (και των εθνών) καθορίζονται από το αμοιβαίο συμφέρον, (οικονομικό, γεωπολιτικό) και στη χειρότερη από ανταγωνισμό.

Εδώ υπεισέρχεται ένας μύθος που «μπερδεύει» τα πράγματα: Το «εθνικό συμφέρον», το οποίο νοείται ως κοινό όλων. Κάτι τέτοιο, βεβαίως, δεν ισχύει. Δεν υπάρχει «κοινό συμφέρον» πλούσιου και φτωχού. (αντίστοιχοι είναι οι μύθοι του «μέσου κατά κεφαλήν εισοδήματος» ή της «κοινής γνώμης» την οποία συχνά επικαλούνται πολιτικοί και δημοσιογράφοι).

Η Ρόζα Λούξενμπουργκ είχε πει ότι ο καπιταλισμός θα καταπέσει «όταν εξαντληθούν και οι τελευταίες παρθένες περιοχές του πλανήτη». Ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός, όμως, έχει ανακαλύψει μία σύχρονη «παρθένα περιοχή»: Τη χρεοκρατία και μέσω αυτής την αποικιοποίηση κρατών. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Αποικία χρέους.

Το ζήτημα είναι πως αντιμετωπίζεται αυτό το πρόβλημα. Με «αποχώρηση από τις λυκοσυμμαχίες Ε.Ε. , ΝΑΤΟ κλπ» ή με παραμονή σε αυτές. Υπάρχει ισχυρή επιχειρηματολογία υπέρ και κατά των δύο επιλογών.

Η πλειοψηφία της κυβέρνησης, (και κομμάτων της αντιπολίτευσης) τάσσεται υπέρ της παραμονής. Με διαφορετικούς όρους: Υποσχόμενη αντιμετώπιση των όρων των δανειστών η κυβερνητική πλειοψηφία, (δίκαιος καταμερισμός ευθυνών και βαρών, πάταξη της διαφθοράς, φοροκλοπής, φοροαποφυγής κλπ) και της ολικής εφαρμογής της «παλαιάς συνταγής» όπως προτείνουν Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ποτάμι.

Μάλλον σίγουρα και σύντομα θα κληθούμε να επιλέξουμε. Χωρίς να κακίζω κανένα, επιλέγω τη σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία.

* Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός