Στην Ουκρανία ο πόλεμος μαίνεται ήδη εδώ και πάνω από πέντε μήνες, αλλά, σε αντίθεση με τις δυο Σκανδιναβικές χώρες, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, που, εξαιτίας του και με την υποστήριξη του πληθυσμού τους, παύουν να είναι ουδέτερες και εντάσσονται στο ΝΑΤΟ, στην Αυστρία αυξάνεται συνεχώς το ποσοστό υποστήριξης του καθεστώτος της διαρκούς ουδετερότητάς της και είναι σήμερα τόσο υψηλό όσο ποτέ στο παρελθόν, με τους πολίτες να αρνούνται ταυτόχρονα σαφώς μια προσχώρηση της χώρας τους στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Αυστριακής Εταιρείας για την Ευρωπαϊκή Πολιτική, από πολύ πρόσφατες έρευνές της προκύπτει ότι οι ερωτηθέντες απαντούν τώρα σε ποσοστό 91% ότι θεωρούν την αυστριακή ουδετερότητα σημαντική γι’ αυτούς, σε ποσοστό 64% είναι σαφώς κατά της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ενώ, ταυτόχρονα, το 67% θα υποστήριζε την εντατικοποίηση της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας στην Ευρώπη.
Εκτός από την Αυστρία –στην οποία η δημόσια υποστήριξη για ουδετερότητα συνέχισε να αυξάνεται μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία–, η Ιρλανδία, η Μάλτα και η Κύπρος παραμένουν επί του παρόντος στην πολιτική τους της ουδετερότητας, ενώ η Δανία με δημοψήφισμα έχει άρει τις επιφυλάξεις της ως προς την αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Για κάποιους πολιτικούς παρατηρητές στη Βιέννη, λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες γεωπολιτικές αναταραχές, είναι καιρός να συζητηθούν οι δυνατότητες και τα όρια της ουδετερότητας, να προσδιοριστεί ο διεθνής ρόλος της χώρας, η ευρωπαϊκή συμμετοχή και να διερευνηθεί η ένταση μεταξύ της πολιτικής ασφάλειας αφενός και της αλληλεγγύης, σύμφωνα με το δίκαιο της Ενωσης αφετέρου.
Οι ίδιοι θεωρούν ότι τώρα θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα του τι σημαίνουν για την Αυστρία οι αυξανόμενες προσπάθειες για τη βελτίωση των αμυντικών δυνατοτήτων της Ε.Ε. και πώς θα μπορούσε –παρά τις υπάρχουσες επιφυλάξεις– να εμπλακεί η χώρα ακόμη πιο ενεργά, αλλά και να προσδιοριστεί ο ρόλος της στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης.
Κατά την άποψή τους, ο πόλεμος στην Ουκρανία ανατρέπει την ευρωπαϊκή τάξη ασφάλειας, αυξάνει τον επείγοντα χαρακτήρα να αμφισβητηθούν προηγούμενες θέσεις και να υπάρξει εμβάθυνση στην κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας της Ε.Ε.: εάν τα όρια μεταξύ εθνικών και ευρωπαϊκών προκλήσεων γίνονται όλο και πιο ασαφή, οι εθνικοί κίνδυνοι και απειλές πρέπει επίσης να τοποθετηθούν σε διαφορετικό πλαίσιο και να αντιμετωπιστούν ιδανικά από κοινού με τους εταίρους.
Οι ίδιοι ισχυρίζονται επίσης πως πολλά από τα σενάρια κρίσης που σχετίζονται με τη χώρα απαιτούν επομένως επίσης συμμετοχή στις ευρωπαϊκές δομές ασφάλειας και άμυνας και μεγαλύτερη δέσμευση για την περαιτέρω ανάπτυξή τους.
Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά τα επιχειρήματα, είναι γεγονός ότι, ακόμη και τώρα, η ουδέτερη Αυστρία εμπλέκεται εντατικά σε στρατιωτικές αποστολές της Ε.Ε. και, με τον πληθυσμό της να αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του συνολικού πληθυσμού της Ε.Ε., η αυστριακή συνεισφορά προσωπικού σε στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ε.Ε. φθάνει έως και στο 10%.
Η Βιέννη καλύπτει αυτή τη στιγμή τη θέση του διοικητή Δυνάμεων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στέλνει στρατιώτες και άλλο προσωπικό σε τέσσερις από τις επτά στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ε.Ε. –στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μάλι, την περιοχή της Μεσογείου και τη Μοζαμβίκη– και σε τέσσερις από τις έντεκα μη στρατιωτικές αποστολές της Ε.Ε. – στη Λιβύη, τη Γεωργία, την Ουκρανία και το Κόσοβο.
Επιπλέον, όπως επισημαίνεται από τους αρμόδιους, η Αυστρία συμμετέχει στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων, παίρνοντας μέρος σε 12 από τα 60 έργα Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας, και πρωτοστατεί σε τομείς όπως η άμυνα έναντι πυρηνικών, βιολογικών και χημικών απειλών.
Την ίδια στιγμή, στη Βιέννη θεωρείται ωστόσο αδιανόητη μια μελλοντική αυστριακή ένταξη στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, καθώς «Η Αυστρία ήταν ουδέτερη, η Αυστρία είναι ουδέτερη, η Αυστρία θα παραμείνει ουδέτερη», όπως τονίζει επανειλημμένα, παρά τον συνεχιζόμενο ουκρανικό πόλεμο, ο καγκελάριός της και αρχηγός του δεξιού Λαϊκού Κόμματος Καρλ Νεχάμερ, κηρύσσοντας ταυτόχρονα το τέλος της σχετικής συζήτησης.
Η διαρκής (μόνιμη) ουδετερότητα της Αυστρίας είχε ψηφιστεί από την αυστριακή Βουλή με συνταγματικό νόμο στις 26 Οκτωβρίου του 1955, όταν η χώρα –έπειτα από δέκα χρόνια μεταπολεμικής διαίρεσής της σε τέσσερις ζώνες επιρροής– επανακτούσε την πλήρη κυριαρχία της με την αποχώρηση και του τελευταίου ξένου στρατιώτη των τεσσάρων συμμαχικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Σοβιετική Ενωση, Γαλλία και Αγγλία), και από τότε η ημερομηνία αυτή έχει καθιερωθεί ως η εθνική επέτειός της.
-320x213.jpg)
