«Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα έχουν χαθεί…», «ο κόσμος είναι αποξενωμένος», «το εγώ αποθεώνεται», «δεν υπάρχει πραγματική αγάπη» και πολλά ακόμη ηχηρά και βαρύγδουπα. Ας κοιτάξουμε για λίγο «απέναντι» όμως. «Στην αντίπερα όχθη», θα συναντήσεις ανθρώπους οι οποίοι αγωνίζονται, αντιστέκονται, δίνουν, προσφέρουν, αγαπούν. Αγαπούν πραγματικά γιατί είναι αληθινοί, νοιάζονται (τι ωραία λέξη!) επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, μοιράζονται αφού έμαθαν να συν-βαδίζουν, όχι να διαγράφουν ατομικές τροχιές.
«Στην αντίπερα όχθη», λοιπόν… εκεί θα συναντήσεις ανθρώπους με καθαρή ματιά και ανόθευτο βλέμμα. Ανθρώπους που τραγουδούν, σκέφτονται, διαβάζουν, θυμώνουν, ονειρεύονται, αγαπιούνται. Και όταν δυο τέτοιοι άνθρωποι αγαπηθούν, ο κόσμος ομορφαίνει, γίνεται λίγο πιο απλός, «ντύνεται μετάξι» και σου «ψιθυρίζει»: «Βλέπεις; Είναι εφικτό!».
Αφιερωμένο στην Ιωάννα και στον Μάνο
*αναγνώστης, φιλόλογος – ιστορικός
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 11/07/2022.
