«Ευχαριστώ…» που ξεχωρίζουν;

Ο,τι κι αν μας «διεμήνυσε» ο πολύς, αξεπέραστος Γιώργος Σταματόπουλος στις τελευταίες του «Yποσημειώσεις» (φ. 25-26/6/22) με το «ευχαριστώ» του για το τέλος της καθημερινής του επαφής με τους αναγνώστες του, από την πλευρά μας χίλια «ευχαριστώ». Πώς αλλιώς όταν μια ζωή, από τις μαθητικές του εκθέσεις μέχρι σήμερα, με τα χιλιάδες δημοσιεύματά του (λατρεία του η εφημερίδα) και τα βιβλία του, μας πρόσφερε μια ζωή ποιοτική – τόσο ανθρώπινη.

Οπου κι αν «επιχείρησε», γεμάτος αντιεξουσία, έντιμη, προσεκτική κριτική μετά από έρευνα και διασταύρωση, άδολα με αγάπη για τον Πολιτισμό, τη φύση, τη διατροφή. Πάντα ταπεινά και με «λατρεία» στο απλό, το λίγο, τη στιγμή – τόσο φτωχά αλλά και συνάμα τόσο πλούσια! Ενιωθε πάμπλουτος, δωρικός σαν ορεινός και μας το μετέδιδε με τον τρόπο του κάθε φορά που ζωγράφιζε στα γραπτά του μαζί με τους Αρχαίους Φιλοσόφους που τους είχε κυριολεκτικά μέσα του. Είναι μεγάλες οι αξίες, όπως η ειρήνη, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η ελευθερία έκφρασης – όλα άρρηκτα συνδεδεμένα με την κοινωνική προσφορά.

Οσοι μπόρεσαν και τον ακολούθησαν διαβάζοντάς τον μέσα και πίσω από τις γραμμές, όπως προστάζουν οι «Υποσημειώσεις» και παλαιότερα οι «Αποστάσεις» όπως και η «Τρίτη Ματιά», τουλάχιστον τυχεροί! Σίγουρα ποτέ δεν θα σβήσουν στην αιωνιότητα από τα προσωπικά Αρχεία και τις Βιβλιοθήκες. Φως και οδηγός όσων θα ακολουθήσουν τα ανίκητα όπλα του, έτσι κι αλλιώς όλα έχουν ένα τέλος, φίλε Γιώργο, αφού μετά τον Χειμώνα η Ανοιξη που τόσο τη λάτρεψες, διαφορετικά δεν θα υπήρχε και ζωή!

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 11/07/2022.