Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από 22 παίκτες και στο τέλος νικά πάντα η Γερμανία.
Ο ορισμός ανήκει στον Γκάρι Λίνεκερ, τον διάσημο σκόρερ του αγγλικού ποδοσφαίρου, και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στη διάρκεια των τριάντα χρόνων που κύλησαν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την ενοποίηση της Γερμανίας το 1989-’90 για να απεικονιστεί ανάγλυφα η γερμανική παντοδυναμία στη Γηραιά Ηπειρο.
Λίγους μήνες μετά τη συγκρότηση ενιαίας Γερμανίας τον Οκτώβριο του ‘90 οι Κολ-Γκένσερ επέβαλαν την αναγνώριση της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και αμέσως μετά στο Μάαστριχτ έθεσαν τα θεμέλια μιας ΟΝΕ στις προδιαγραφές του μάρκου.
Τον Μάιο του 2000, ενάμιση χρόνο μετά την ίδρυση της ευρωζώνης, ο τότε ΥΠΕΞ Φίσερ πρότεινε την υιοθέτηση Ευρωπαϊκού Συντάγματος που θα άφηνε ανοικτή τη δυνατότητα ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Ε.Ε.
Η πρόταση Φίσερ, που ως σχέδιο Συνταγματικής Συνθήκης απορρίφθηκε στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Ολλανδίας την άνοιξη του 2005, ήταν και η τελευταία πρόταση του Βερολίνου για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Με την υιοθέτηση της μινιμαλιστικής Συνθήκης της Λισαβόνας, η Γερμανία σιωπηρά υιοθέτησε, πρώτον, ένα ευρωπαϊκό βήμα σημειωτόν και, στη συνέχεια, μια στρατηγική που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Ευρώπη α λα καρτ».
Η Δημοκρατία του Βερολίνου ξέχασε τον παραδοσιακό αυτοπροσδιορισμό της Γερμανίας ως πολύ μεγάλης για την Ευρώπη και πολύ μικρής για τον κόσμο και πίστεψε πως με ευκαιριακούς ελιγμούς και μια μερκαντιλιστική εξωτερική πολιτική μπορεί να είναι ταυτόχρονα πολύ μεγάλη και για την Ευρώπη και για τον κόσμο.
Το πρώτο σοκ ήρθε το φθινόπωρο του 2008 αμέσως μετά την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Οταν ο Σαρκοζί συγκάλεσε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς την πρώτη στην Ιστορία σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης, προσέκρουσε στην άρνηση της Μέρκελ, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει όταν έμαθε ότι ο πρωθυπουργός τής εκτός ΟΝΕ Βρετανίας, Γκόρντον Μπράουν, θα ήταν παρών.
Ακολούθησε από την επόμενη μέρα της έναρξης της κρίσης στην ευρωζώνη την άνοιξη του 2010 μια πάγια και σταθερή εναντίωση του Βερολίνου στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, από την πλαισίωση της ημιτελούς ΟΝΕ με δημοσιονομική ένωση μέχρι την αμυντική και πολιτική χειραφέτηση της Ε.Ε.
Χωρίς τις επισφάλειες του απροσάρμοστου Νότου της ευρωζώνης, με μηδενικές αμυντικές δαπάνες, με στρατηγική ενεργειακή Ειδική Σχέση με τη Ρωσία, αλλά και με προνομιακή ποσοτική και ποιοτική διείσδυση στην αγορά της Κίνας, η Γερμανία της Μέρκελ θεωρούσε δεδομένο στο διηνεκές το στάτους κβο.
Μέχρι που το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου όταν ξύπνησε η γερμανική πολιτική ελίτ συνειδητοποίησε ότι το έλλειμμα ευρωπαϊκής θεσμικής εμβάθυνσης, για το οποίο είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνη η ίδια, άφηνε την επομένη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία δύο επιλογές:
■ Την περιφρούρηση της Ειδικής Σχέσης με τη Ρωσία του Πούτιν, που θα οδηγούσε το Βερολίνο σε πλήρη απομόνωση στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
■ Τη στοίχιση με τις ΗΠΑ, μια επιλογή το κόστος της οποίας θα το πληρώσει κυρίως η Ε.Ε. και ειδικότερα η Γερμανία.
Το Βερολίνο θεώρησε εδώ και δεκαπέντε χρόνια την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως απαλλοτρίωση της δυνατότητάς του να ασκεί ad hoc εθνική πολιτική.
Ολίγον εθνική, ολίγον χριστιανίζουσα, όπως θα έλεγε και ο Αλεξανδρινός ποιητής, η Γερμανία του 2022 ανακαλύπτει άφωνη ότι χωρίς μια σταθερή δυναμική εμβάθυνσης της Ε.Ε. δεν έχει άλλη λύση παρά την πλήρη ευθυγράμμιση με τον «Αμερικανό φίλο».
