Οι προχθεσινές δηλώσεις των Μεντβέντεφ και Λαβρόφ πιστοποιούν την αυτοπεποίθηση του Κρεμλίνου ότι οι αντοχές της Ρωσίας στο κόστος και στις όποιες παρενέργειες του πολέμου στην Ουκρανία είναι μεγαλύτερες από αυτές της Δύσης.
Επί της ουσίας, ΗΠΑ και Ευρώπη εδώ και δεκατέσσερα χρόνια, από την επαύριον δηλαδή της έναρξης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008, κινούνται και εξισορροπούν οριακά ανάμεσα σε ήπιες και σκληρές εκδοχές περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής και κλοτσούν παραπέρα το τενεκεδάκι, καθώς είναι αισθητή η βαριά σκιά μιας νέας πιο απειλητικής κρίσης χρέους.
Το δυσθεώρητο κόστος της πολεμικής σύγκρουσης στην Ουκρανία καταγράφεται σε μια στιγμή κατά την οποία η Ε.Ε. διαπίστωνε ότι τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης δεν επαρκούσαν, με τη Γερμανία και τους «φειδωλούς» του Βορρά να πιέζουν για την με κάθε κόστος επιστροφή στην κανονικότητα του Συμφώνου Σταθερότητας από 1.1. 2023.
Ετσι, οι αντοχές των 27 και κυρίως των αδύνατων κρίκων της ευρωζώνης, των χωρών δηλαδή του Νότου, βρίσκονται σε οριακό σημείο ύστερα από μια συνεχή συμπίεση δεκατεσσάρων ετών.
Δεν είναι μόνον οι μειωμένες αντοχές της Γηραιάς Ηπείρου που εδώ και καιρό καταγράφει σε πολλές χώρες-μέλη της Ε.Ε. οριακές καταστάσεις κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας.
Είναι ότι μέχρι στιγμής δεν νομιμοποιείται η παραμικρή αισιοδοξία πως η πρώτη πολεμική σύγκρουση σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά το 1945 θα λειτουργήσει ως επιταχυντής της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αρχής γενομένης από την υπέρβαση των ταμπού της Γερμανίας και των «φειδωλών» του Βορρά ως προς την αμοιβαιοποίηση των κινδύνων μέσω κοινού δανεισμού, αλλά και τη μεταφορά πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο.
Αλλωστε, δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε συμπτωματικό το ότι η ευρωπαϊκή δραστηριοποίηση των Μακρόν και Ντράγκι, αλλά και η επιμονή του Γάλλου προέδρου να κρατά ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το Κρεμλίνο, προέρχονται από τους ηγέτες δύο χωρών όπου οι αντοχές των κοινωνιών σε περαιτέρω συμπίεση είναι μηδενικές.
Αν η Ε.Ε. σήμερα μπορεί να νοσταλγεί τη δεκαετία του ’90 ως χαμένο παράδεισο, η Ρωσία το μόνο που μπορεί να συγκρατήσει από τη σκληρή αυτή δεκαετία είναι η πολλάκις επιβεβαιωμένη στη μακρά διάρκεια της Ιστορίας αντοχή της σε ακραίες δοκιμασίες της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας.
