Αυτό θα μπορούσε να είναι το ερώτημα ενός δημοψηφίσματος στην Αλεξανδρούπολη -συνηθέστατη πρακτική στην Ευρώπη για τοπικά θέματα- ώστε οι ίδιοι οι κάτοικοι να αποφασίσουν σχετικά με την κατασκευή τερματικού σταθμού LNG στη θαλάσσια περιοχή της, διότι θα επιβαρύνει ποιοτικά τη ζωή τους, όπως και των επόμενων γενεών και θα αλλάξει τον χαρακτήρα της πόλης.
Με τον Ν.4555/2018 περί «Μεταρρύθμισης του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης – Εμβάθυνσης της Δημοκρατίας – Ενίσχυσης της συμμετοχής κ.α.», καθιερώθηκε από τις αρχές του 2020 η δυνατότητα διεξαγωγής τοπικού ή περιφερειακού δημοψηφίσματος. Όμως και αυτή η δυνατότητα αναιρέθηκε νομοθετικά με τον Ν.4674/20, τον Μάρτιο του 2020, χωρίς αντιδράσεις, αποδεικνύοντας ότι τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μας έχουν αδρανήσει πλήρως, απεμπολώντας αυτονόητα δικαιώματά, να αποφασίζουμε δηλαδή ως συλλογικότητα για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Όμως, όπως έγραφε ο David Harvey: «Το είδος της πόλης την οποία θέλουμε, δεν μπορεί να διαχωριστεί από το είδος ανθρώπου που θέλουμε να είμαστε, από το είδος των κοινωνικών σχέσεων τις οποίες επιδιώκουμε, από τις σχέσεις με τη φύση τις οποίες εκτιμούμε, από το είδος της ζωής που επιθυμούμε, από τις αισθητικές αξίες τις οποίες έχουμε… Ως εκ τούτου, το δικαίωμα στην πόλη είναι το δικαίωμα να την αλλάξουμε και να την επανεφεύρουμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας». Και ο ρόλος του δήμου στην άσκηση του δικαιώματος; Μας το λέει ο Αndrew Sancton, καθηγητής σε θέματα τοπικής διακυβέρνησης: «Οι δήμοι δεν είναι απλώς πάροχοι υπηρεσιών. Είναι δημοκρατικοί μηχανισμοί, μέσω των οποίων κοινότητες ανθρώπων με κοινή εδαφική βάση, κυβερνούν τον εαυτό τους σε τοπικό επίπεδο». Και όμως, η κατασκευή του τερματικού σταθμού αποφασίστηκε ερήμην των δημοτών, από την κυβέρνηση, τη σημερινή και τις προηγηθείσες, και τη συναίνεση των εκάστοτε δημοτικών συμβουλίων, που εκλέγονται για μία τετραετία και δε δικαιούνται να καθορίζουν το μέλλον της Αλεξανδρούπολης στο διηνεκές μέλλον.
Ο Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG), με Πλωτή Μονάδα Αεριοποίησης, αλλά και Αποθήκευσης (FSRU), με χωρητικότητα αποθηκευτικών χώρων 153.500 κ.μ. υγροποιημένου LNG, 17,6 km, θα εγκατασταθεί νοτιοδυτικά του λιμένα της πόλης, 10 km νότια της Μάκρης, και θα συνδεθεί με το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου της Ελλάδας, με αγωγό μήκους 28 km, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου θα είναι υποθαλάσσιο, απέναντι από τις καλύτερες ακτές τις περιοχής. Αδιαμφισβήτητα θα ακυρώσει το προφίλ της πόλης, θα υποβαθμίσει τη ζωή των κατοίκων, θα πλήξει τον τουρισμό, την αλιεία και άλλες δραστηριότητες. Για τη συμβολή του τερματικού στη μείωση της ανεργίας, θα υπενθυμίσω τη δήλωση του πρώην δημάρχου κ. Λαμπάκη, ότι θα δημιουργήσει 80-85 θέσεις εργασίας, όχι απαραίτητα κατοίκων της περιοχής.
Η δυνατότητα παροχής φυσικού αερίου του FSRU θα ξεπερνά τα 5,5 δισ. κ.μ. ετησίως. Το όλο εγχείρημα συγκρίνεται με αυτό της Ρεβυθούσας, την οποία σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, θα υπερβεί. Διότι η Ρεβυθούσα αποτελεί την πύλη εισόδου φυσικού αερίου για την Ελλάδα, ενώ η Αλεξανδρούπολη θα αποτελέσει την πρώτη πύλη εισόδου αερίου για χώρες με πολλαπλάσιες ανάγκες, όπως π.χ. η Ουκρανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, ώστε να απεξαρτηθούν από το ρωσικό φυσικό αέριο, για να περιέλθουν στην αγορά των ΗΠΑ, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Ουάσινγκτον. Όλα αυτά, τερματικός σταθμός και αποθήκες, υπάρχουν και στη Ρεβυθούσα, αλλά η Ρεβυθούσα είναι ένα ακατοίκητο νησάκι του Σαρωνικού, σε μια ήδη βεβαρημένη περιβαλλοντικά ευρύτερη περιοχή, σε πλήρη αντίθεση με την Αλεξανδρούπολη.
Μάλιστα, οι πρόσφατες εξελίξεις με το non paper των ΗΠΑ για τον East Med, ενίσχυσαν το χειρότερο δυνατό σενάριο για την Αλεξανδρούπολη: διότι η αβεβαιότητα με τον East Med και η κυπριακή εκκρεμότητα οδήγησαν την Αίγυπτο (κοίτασμα «Ζορ») και το Ισραήλ («Λεβιάθαν» και «Ταμάρ») σε άλλες αναζητήσεις. Την αποστολή δηλαδή φυσικού αερίου, μέσω αγωγού, από τα παραπάνω τρία κοιτάσματα, στους δύο σταθμούς LNG, «Δαμιέττα» και «Ίντκου», μετατροπής του φυσικού αερίου σε υγρή μορφή που διαθέτει η Αίγυπτος και εκείθεν με πλοία LNG στην Ευρώπη, μέσω του τερματικού σταθμού επαναεριοποίησης της Αλεξανδρούπολης. Σχέδιο με το οποίο συμφώνησε και η Αθήνα.
Εξάλλου, όλα αυτά ενισχύθηκαν στον υπερθετικό βαθμό, μετά την ανακοίνωση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με την οποία, θα κατασκευαστεί και δεύτερος τερματικός σταθμός LNG στην Αλεξανδρούπολη. Τα μεγέθη λοιπόν που αναφέρθηκαν για τον ένα τερματικό σταθμό θα διπλασιαστούν και οι επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων θα πολλαπλασιαστούν.
*πολιτικός μηχανικός
