Χρέος ύψιστο και μοναδικό είναι η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά. Ως ον κοινωνικό, έχει εν δυνάμει την ικανότητα να αυτορρυθμίζεται, να ελέγχει τη ροή της ζωής του, να αυτοδιατίθεται. Τούτο όμως είναι αποτέλεσμα εκείνης της διαρκούς διαδικασίας, του αγώνα που δεν απαντάται ανά τετραετία αλλά επιβλητικά πρέπει να λαμβάνει χώρα καθημερινώς. Και σήμερα μπορούμε ασφαλώς να πούμε ότι η πλειάδα των μέσων (τεχνολογικών – ενημέρωσης) θα έπρεπε να μας ευνοεί. Κάθε άλλο· πιο πολύ από ποτέ η κοινωνία μας περιέρχεται σε μία άνευ προηγουμένου λήθη, ατελέσφορη και τρομακτική.
Με τον όρο κοινωνική χρησιμότητα θέλω να περιγράψω την ιδιότητα στον πολίτη εκείνον, που με ευθύνη και σύνεση είναι ενεργός καθημερινά στη δημόσια ζωή με ό,τι μέσο και δύναμη διαθέτει. Είναι αυτός που έχει εντυπωμένο βαθιά το αίσθημα της υπηρεσίας προς τον λαό· άλλωστε μεσσίες δεν υπάρχουν και ούτε θεόκλητα θα εμφανιστούν. Ο λαός σώζει τον λαό.
Κοινωνικά χρήσιμος άνθρωπος εστί εργατικός, ενημερωμένος, ενεργητικός. Είναι ο εθελοντής, ο αλληλέγγυος στον αδύναμο, ο ουμανιστής. Και αυτό είναι το τρίπτυχο που δεν πρέπει παρά να επεκταθεί σε όλους τους τομείς της ζωής, να προσαρτηθεί στη ρουτίνα καθενός, να αποτελέσει καθοδηγητή στον νέο και τον εμπειρότερο. Είναι πιο σημαντική από ποτέ η διατήρηση άτεγκτης στάσης και η ακατάπαυστη αξιολόγηση των πολιτών προς τα συστήματα εξουσίας. Και αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πλέον την ελευθερογνωμία, τη δημοκρατία, την ειρήνη.
Η κατά λόγο ή κατά αξίωμα πολιτικοί δεν πρέπει να είναι οι μοναδικοί που άμεσα εμπλέκονται στο μέλλον και την πορεία ενός έθνους, παρά τα μέλη του με λαϊκές και διαδικασίες να απαιτούν μια καλύτερη ζωή χωρίς ακρίβεια, πενιχρή υγειονομική περίθαλψη, διαφθορά, μιζέρια. Μία ζωή που αξίζει σε όλους τους πολίτες, μα μονάχα οι ενεργοί και δυναμικοί μπορούν να διεκδικήσουν.
*φοιτητής Ιατρικής
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 18/04/2022.
-320x213.png)
