Ρέκβιεμ για το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα;

Για τους περισσότερους είναι πλέον ζήτημα ημερών. Στις επικείμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το κόμμα που σημάδεψε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τη Γαλλία του 20ού αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα θα μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η υποψήφιά του, η δήμαρχος του Παρισιού, Αν Ινταλγκό, μάλλον δεν θα υπερβεί το 5% και το κόμμα θα πτωχεύσει. Θα πτωχεύσει πολιτικά, βλέποντας για μια ακόμα φορά τους άλλοτε ψηφοφόρους του να διασκορπίζονται, προς τον Μακρόν οι δεξιόστροφοι και προς τον Μελανσόν οι αριστερόστροφοι. Θα πτωχεύσει και οικονομικά, αφού ο γαλλικός εκλογικός νόμος προβλέπει επιχορήγηση το πολύ 800.000 ευρώ για τους υποψήφιους που δεν θα συγκεντρώσουν τουλάχιστον το 5% του εκλογικού σώματος. Το πολυτελές κτίριο της οδού Σολφερινό, στο Παρίσι, έχει ήδη εκποιηθεί, για να πληρωθούν οι δαπάνες της προεκλογικής εκστρατείας του 2017 και οι συνδρομές των λίγων μελών που έχουν απομείνει στο Κόμμα δεν θα αρκούν ούτε για τα κοινόχρηστα του νέου κτιρίου. Η πλατεία Λεόν Μπλουμ, η στάση του μετρό Ζαν Ζορές και η βιβλιοθήκη Φρανσουά Μιτεράν θα μείνουν βεβαίως, ίσως για να θυμίζουν στους Παριζιάνους πως κάποτε υπήρχαν σε αυτή τη χώρα Σοσιαλιστές.

Είναι, βέβαια, αληθές πως το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που μαζί με άλλους ίδρυσε ο Ζορές το 1902, τις κρίσεις τις έμαθε από τα γεννοφάσκια του.

«Γνωρίζω πως είναι η τελευταία φορά που απευθύνομαι σε σας και θέλω να σας πω ότι έστω και χωριστά ας παραμείνουμε Σοσιαλιστές και ίσως κάποτε ξανασυναντηθούμε», ήταν τα λόγια με τα οποία αποχαιρέτησε, το 1920, ο Μπλουμ την πλειοψηφία των συντρόφων του που αποφάσισαν να ενταχθούν στην Τρίτη Διεθνή, δηλαδή στους Μπολσεβίκους που ο ίδιος κατηγορούσε πως συγχέουν τον σκοπό με τα μέσα.

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ο Μπλουμ αποδείχτηκε προφητικός. Εγινε πρωθυπουργός του Λαϊκού Μετώπου και η Γαλλία γνώρισε τον πρώτο Σοσιαλιστή πρόεδρο στην Ιστορία της.

Τον δεύτερο τον γνώρισε εξήντα χρόνια αργότερα. Το 1981, ο Φρανσουά Μιτεράν, δέκα χρόνια μετά το Συνέδριο του Επινέ, όπου επανένωσε όλους τους Γάλλους Σοσιαλιστές, έγινε και με τις ψήφους των κομμουνιστών πρόεδρος της πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Οταν το 1995 ο Μιτεράν αποχώρησε, δεν ήταν λίγοι αυτοί που στοιχημάτιζαν ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας θα έχει την τύχη του Κομμουνιστικού, που ήδη βάδιζε προς την αποσύνθεση. Διαψεύστηκαν. Οι Γάλλοι, ύστερα από 17 χρόνια κυριαρχίας της Δεξιάς, ψήφισαν και πάλι Σοσιαλιστές, φέρνοντας, το 2012, τον Φρανσουά Ολάντ στο παλάτι των Ηλυσίων Πεδίων.

Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν προϊστορικά. Η Αν Ινταλγκό μπορεί, τα τελευταία χρόνια, να γέμισε το Παρίσι ποδηλατόδρομους, αυτό όμως δεν φαίνεται να αρκεί για να την ψηφίσουν οι Γάλλοι. Οι δημοσκοπήσεις της δίνουν το πολύ 3%.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως μια ιστορία 120 ετών δεν σβήνει μονοκοντυλιά. Ακόμα και σήμερα, το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα διαθέτει περίπου εκατό βουλευτές και ελέγχει το 25% των μεγάλων δήμων της Γαλλίας. Με δεδομένη την ήττα στις προεδρικές εκλογές, το ενδιαφέρον των στελεχών του είναι ήδη στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν. Ως προς τα πρόσωπα, ήδη διαφαίνεται η διάδοχος της Ινταλγκό. Το όνομα αυτής, Καρόλ Ντελγκά, περιφερειάρχης Οξιτανίας, που ήδη δηλώνει «Ψηλά τις αξίες του Σοσιαλισμού του οποίου η ζωή ποτέ δεν ήταν ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα». Δεν έχει άδικο. Το πρόβλημά της, όμως, είναι πως πολλές από τις «αξίες του Σοσιαλισμού», κυρίως αυτές που αποπνέουν Σοσιαλδημοκρατία, στα μάτια πολλών Γάλλων τις εκπροσωπεί μια χαρά ο Μακρόν.