Διακρίσεις;

Σήμανε γενικός ξεσηκωμός για τον αριστούχο πρόσφυγα από τη Γουινέα, Σαϊντού Καμαρά, προκειμένου να του δοθεί άσυλο. Και σωστά. Είναι από εκείνα τα συμβάντα που, μέσα στον γενικό ζόφο, σε κάνουν να ελπίζεις. Μπράβο, πολλές φορές μπράβο στον νέο αυτόν που κάτω από πολύ δυσμενείς συνθήκες κατάφερε να διακριθεί. Ομως υπάρχει και μια άλλη πλευρά του ζητήματος.

Πλήθος άλλων προσφυγόπουλων που διαμένουν στις δομές και στα κέντρα, όπως επισημαίνει ο Συνήγορος του Πολίτη, βρίσκονται εκτός εκπαιδευτικού συστήματος λόγω καθυστερήσεων στις διαδικασίες, αδράνειας της διοίκησης, υποστελέχωσης και έλλειψης εκπαιδευτικών, προβλημάτων στις μεταφορές των μαθητών, αποκλεισμού των δομών λόγω πανδημίας, μη έγκαιρης διενέργειας εμβολιασμού και προβληματικής στάσης διευθυντών σχολείων και διευθύνσεων Εκπαίδευσης. Για το προηγούμενο σχολικό έτος, το 62% των προσφυγόπουλων που διαμένουν στις δομές και στα κέντρα εγγράφηκαν στα σχολεία, ωστόσο το ποσοστό των παιδιών που φοιτά πραγματικά ανέρχεται μόλις στο 14,2%!

Για αυτά τα παιδιά γιατί δεν εξεγειρόμαστε; Ολοι εμείς που αυτοαποκαλούμαστε ουμανιστές, αντιαυταρχικοί αριστεροί, ελευθεριακοί ή ειρηνικοί αναρχικοί δεν είμαστε(;) ταγμένοι στην υπεράσπιση όλων, ανεξαιρέτως, των αδύναμων; Ή μήπως εμφιλοχωρεί και σε εμάς το στοιχείο της διάκρισης; Η εξουσία της αυταρχικής Αριστεράς κάτι έχει να μας πει γι’ αυτό…

Για τα παιδιά που διακρίνονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, οι ερμηνείες –από ό,τι έχω διαβάσει– λένε ότι ή έχουν ευνοηθεί από τη γενετική τύχη ή προσλαμβάνουν την πραγματικότητα με διαφορετικό, θετικό τρόπο, χωρίς τα ίδια να το έχουν επιλέξει συνειδητά. Ή συμβαίνουν και τα δύο. Επιπλέον, η παιδαγωγική σήμερα γνωρίζει ότι η όποια αρνητική ή ακόμη και παραβατική συμπεριφορά του κάθε παιδιού ξεχωριστά διαμορφώνεται από πλήθος περιβαλλοντικούς παράγοντες, σε τέτοιο βαθμό που αμφιβάλλω αν τα παιδιά αυτά έχουν την ευθύνη των πράξεών τους. Ολοι εμείς, λοιπόν, οι ουμανιστές, αφού συγχαρούμε τα παιδιά που τα καταφέρνουν και που δεν μας έχουν ανάγκη, θα πρέπει να σταθούμε ως αρωγοί στα παιδιά που δεν τα καταφέρνουν. Πλήθος περιστατικών επιβεβαιώνουν ότι το οποιοδήποτε παιδί, ό,τι δρόμο κι αν έχει πάρει, ποτέ δεν θα πρέπει η κοινωνία να το θεωρήσει «χαμένη υπόθεση». Ολα τα παιδιά μπορούν να μπουν σε έναν θετικό δρόμο. Αρκεί να βοηθηθούν με κατάλληλες παιδαγωγικές μεθόδους.