Η Δύση έδωσε ένα μήνυμα συσπείρωσης απέναντι στον Πούτιν, με τους Ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν τη μερίδα του λέοντος σε ό,τι αφορά τις παρενέργειες από τις σκληρές κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία.
Πριν καν στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών της Ε.Ε. στην εναρμόνιση της πολιτικής τους με τις ΗΠΑ άρχισαν για μια ακόμη φορά να καταγράφονται ρωγμές που θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε ρήγματα.
Πρώτος ο Μακρόν με τη συνεχή και πυκνή επικοινωνία του με τον Πούτιν διαμηνύει ότι η Γαλλία και η Γηραιά Ηπειρος θα διεκδικήσουν αποφασιστικό ρόλο στην κλιμάκωση και αποκλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις της Δύσης με τη Μόσχα.
Τη θέση αυτή της Γαλλίας, που προεδρεύει το πρώτο εξάμηνο του 2022, έσπευσε να προσυπογράψει η Γερμανία σε μια σαφή προσπάθεια επικοινωνιακής τουλάχιστον εξισορρόπησης της στοίχισής της με τις ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία και έτσι είχαμε την πρώτη τριμερή τηλεδιάσκεψη κορυφής Γαλλίας, Γερμανία και Ρωσίας ύστερα από μια εικοσαετία.
Τότε, στον απόηχο της ανοιχτής αντιπαράθεσης του γαλλογερμανικού διδύμου με τις ΗΠΑ για την επικείμενη εισβολή στο Ιράκ έγινε μια σειρά από τριμερείς συναντήσεις κορυφής Σιράκ, Σρέντερ και Πούτιν.
Πριν μιλήσουν με τον Πούτιν οι Μακρόν και Σολτς συνομίλησαν με τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, προφανώς για να διαμηνύσουν ότι η στήριξη μιας πολιτικής πυγμής των ΗΠΑ απέναντι στο Πεκίνο κάθε άλλο παρά δεδομένη πρέπει να θεωρείται.
Τα παραπάνω εύλογα νομιμοποιούν τη διαπίστωση ότι η διάρκεια του νέου Ψυχρού Πολέμου Δύσης-Ρωσίας αλλά και το ταυτόχρονο άνοιγμα ενός μετώπου αντιπαράθεσης με την Κίνα θα επηρεαστούν με αποφασιστικό τρόπο από τη στήριξη ή την εναντίωση των Ευρωπαίων εταίρων, κυρίως δηλαδή της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Οταν άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος το 1947 με την εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ η κατερειπωμένη από τον πόλεμο Δυτική Ευρώπη ακολούθησε αυτόματα τις ΗΠΑ.
Τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί η άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τη δυνατότητα να συντηρούν ταυτόχρονα δύο ψυχροπολεμικά μέτωπα, το ένα με την Κίνα και το άλλο με τη Ρωσία.
Ετσι η απόφαση του Μπάιντεν να εστιάσει στην Κίνα δημιούργησε προσδοκίες τουλάχιστον για αποφυγή κλιμάκωσης των εντάσεων με τη Ρωσία.
Ομως αν η κοινή λογική συμβουλεύει τις ΗΠΑ να αποφύγουν τον γεωπολιτικό διμέτωπο και να αντιστρέψουν τον ελιγμό των Νίξον-Κίσινγκερ, οι οποίοι το 1972 προσέγγισαν την Κίνα του Μάο για να διαπραγματευθούν στη συνέχεια από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ, υπάρχει μια διαχρονική γεωπολιτική σταθερά που δεν επιτρέπει στην Ουάσινγκτον να κινηθεί με ευελιξία.
Χωρίς δεσπόζουσα ηγεμονική επιδιαιτησία στην Ευρώπη οι ΗΠΑ χάνουν την επιρροή τους και την αξιοπιστία τους ως μόνη υπερδύναμη.
Για να μην αμφισβητηθεί από μια μελλοντική ευρωπαϊκή χειραφέτηση η επικυριαρχία των ΗΠΑ στη Γηραιά Ηπειρο χρειάζεται αντίπαλο δέος.
Ετσι με εξαίρεση τη δεκαετία του 1990, από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα η Ρωσία που προσπαθούσε να ενταχθεί στη Δύση αντιμετωπίστηκε με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας καθώς σήμερα και προβάλλει ως αντίπαλος και προκαλεί και δέος.
Η χειραφέτηση της Ε.Ε. καθυστέρησε και καθυστερεί με ιστορική ευθύνη της Γερμανίας, που για χρόνια συμπεριφερόταν σαν Μεγάλη Ελβετία που προωθεί μια κυνική μερκαντιλιστική παγκόσμια στρατηγική.
Ο χρόνος θα δείξει αν ο μεγάλος χαμένος της αντιπαράθεσης της Δύσης με τη Ρωσία έχει καταλάβει ότι η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μονόδρομος.
