ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Στο διάγγελμα όπου ανήγγειλε την εισβολή στην Ουκρανία ο Πούτιν έστειλε και ένα βαρύνον έμμεσο αλλά σαφές μήνυμα προς τη Δύση.

Η Ρωσία, που επί τριάντα χρόνια ζητούσε και πίεζε για μια ισότιμη συμμετοχή της ως συνδιαμορφώτριας δύναμης στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων, από εδώ και στο εξής θα προωθεί τη δική της εθνική τάξη πραγμάτων, που εκ των πραγμάτων είναι ένας επιθετικός ρεβανσισμός.

Προς την ίδια κατεύθυνση με ή χωρίς στρατηγική σύμπλευση με τη Ρωσία κατευθύνεται και η Κίνα, με την Ταϊβάν να προβάλλει ως μια μελλοντική Ουκρανία του Ειρηνικού.

Η τρίτη τάξη πραγμάτων είναι το όραμα της Δύσης ως αντίπαλου πόλου του αυταρχισμού στο παρελθόν, δηλαδή του κομμουνισμού, και σήμερα του καθεστωτικού δεσποτισμού της Μόσχας και του Πεκίνου.

Για πρώτη φορά από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 που τερμάτισε τον Τριακονταετή Πόλεμο, η διεθνής σκηνή έχει τρεις διαφορετικές και α λα καρτ θεωρήσεις τού τι αποτελεί, τι συνιστά τη διεθνή νομιμότητα.

Η απελθούσα τάξη πραγμάτων, όπως αυτή διαμορφώθηκε στη Γιάλτα το 1945, είχε σαφήνεια και ευκρίνεια τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Ευρώπη και χάρισε στη Γηραιά Ηπειρο μια πρωτοφανή στα ιστορικά της χρονικά σταθερότητα.

Για πολύ μικρό χρονικό διάστημα στην περίοδο 1989-91 αχνοφάνηκε η ελπίδα ότι οι μεταρρυθμίσεις στην ΕΣΣΔ θα μπορούσαν να επιτρέψουν ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας που θα αποτελούσε ταυτόχρονη υπέρβαση και των δύο αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών.

Η ΕΣΣΔ του Γκορμπατσόφ και στη συνέχεια η Ρωσία πρώτα του Γέλτσιν και μετά του Πούτιν διεκδίκησαν εις μάτην ισότιμη συμμετοχή και στην εγγύηση της ασφάλειας της Γηραιάς Ηπείρου και στη διαχείριση κρίσεων από την πρώην Γιουγκοσλαβία έως τη Μέση Ανατολή.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία απομακρύνει σε ένα μη ορατό αυτή τη στιγμή μέλλον την αναζήτηση μιας θεσμικά αποτυπωμένης και αποδεκτής από όλους νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, την ανάγκη της οποίας ανέδειξαν δραματικά η πανδημία αλλά και η πρόκληση διαχείρισης της κλιματικής αλλαγής.

Σε έναν ολοένα πιο πολυκεντρικό και πολύπλοκο κόσμο, με τις περιφερειακές και τις διεθνείς ισορροπίες να γίνονται ολοένα πιο εύθραυστες, η συνύπαρξη τριών διαφορετικών προσεγγίσεων για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων είναι μια ωρολογιακή βόμβα που το ερώτημα δεν είναι αν αλλά πότε θα εκραγεί.