Υπάρχει άραγε δυνατότητα για ανάπτυξη τεχνικών απρόσκοπτης γραφής σε κρίσιμες στιγμές που το «επεισοδιακό» του πράγματος ανανεώνεται με τους πιο γοργούς ρυθμούς; Υπάρχει άραγε δυνατότητα για «ανάσες δροσιάς» σε κρίσιμες στιγμές που η χρηματική ισχύς ελαττώνεται στο ελάχιστο δυνατό και ενώ η ζέστη του εξωτερικού περιβάλλοντος δεν αποκτάει η… ρημάδα… τα «ισοδύναμα» αντισταθμίσματα μιας εσωτερικής ανακούφισης; Με τα τσιγάρα να διαγράφουν το δικό τους σχήμα στο τασάκι των πολλαπλών αναστεναγμών, κάθε «καφές της παρηγοριάς» τελειώνει γρήγορα και σε προσκαλεί να φτιάξεις κι άλλον, κι άλλον, μέχρι που εξαντλείς τη «ζάχαρη των δικών σου σταθερών πεποίθησης». Παράξενο ξεκίνημα; Ναι, γιατί είναι πολύ λογικό να μη μπορούν σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές πολλοί να αντιγράψουν τον Σίσυφο ή τον Τάνταλο… Ναι, γιατί το σύνηθες μετά από κάθε λήθαργο είναι μια όψιμη ζαλάδα…
Και αν το άτομο έχει αποφασίσει να αφήσει τα ανθρώπινα στοιχεία του στις ντουλάπες των εξαναγκαστικών συμβιβασμών, πώς να μπορέσει να δώσει τη δική του ερμηνεία στα σημεία ενός ονείρου που ξαφνικά ολοκληρώθηκε, για να σου θυμίσει πως όλα τα έχουμε, αυτό που μας λείπει -τρομάρα μας…- είναι το να μεταφέρεται η πραγματικότητα στις πολύτιμες χωροχρονικές εκείνες στιγμές που ξαποσταίνεις, που αναζητάς την ηρεμία, που παρακαλάς για φευγιό… Ναι, υπάρχουν κάποιες φορές που ενώ έχεις σηκωθεί από το κρεβάτι αισθάνεσαι τα αδιάκριτα βλέμματα του συμφέροντος να σε κοιτάνε, τα πονηρά μυαλά της μη αποδοχής του αυτονόητου να σε «μετράνε», παραδομένες στις ζέσεις μιας απαίδευτης ορμητικότητας κινήσεις να σε θωπεύουν άτσαλα, εξαγορασμένες συνειδήσεις να προσβάλλουν την κριτική σου ικανότητα, οι θρασύτατες -οργανωμένης ή μη τεχνοτροπίας- επελάσεις του φτηνιάρικου εγωισμού να σε απειλούν με τραγικά ποδοπατήματα, βέβηλα capital controls να απαλλοτριώνουν την ψυχή σου, αιματηρά γεωπολιτικά πείσματα να συντρίβουν τα όνειρα σου και να πολτοποιούν τις ράβδους των αποθεμάτων της καλαισθησίας και της ανθρωπιάς σου…
Ξαφνικά, το δωμάτιο γεμίζει με άκαμπτους γραφειοκράτες που δείχνουν τα καρφωμένα δόντια τους μόνο και μόνο για να μη φανούν ποτέ τα δικά σου χαμόγελα, αβίαστοι συνοδοιπόροι σχεδιασμών που στρέφονται ενάντια στο συλλογικό καλό σου κουνάνε διδακτικά το χέρι, θρασύδειλοι ρατσιστές απολαμβάνουν -σαν τσαμπατζήδες της τρύπιας δεκάρας- τη δική τους ξαπλώστρα στην παραλία του ζειν επικινδύνως για κάθε απροστάτευτο φουκαρά, οικονομικές και τεχνικές ορολογίες μετατρέπονται σε θηριώδη τέρατα που «βγάζουν φωτιές» και επιχειρούν να μετατρέψουν ολόκληρα κοινωνικά πεδία σε «στρέμματα γεμάτα αποκαΐδια», επαγγελματίες διαμορφωτές κοινής γνώμης μεταβάλλουν την εις βάρος τους μαζική απόρριψη σε μίσος-όρκο για συνέχιση της αφεντικάτης προπαγανδιστικής τακτικής. Ταλαιπωρημένοι ηλικιωμένοι στρέφονται ευλόγως εναντίον όλων, γιατί δεν έχουν καταλάβει ποιος φταίει πραγματικά. Ένα ολόκληρο πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό σύστημα απλώνει σα βεντάλια ότι διαθέτει με σκοπό τη διαιώνιση του. Και μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει να παραμείνεις άνθρωπος. Ασήκωτο βάρος, αλλά στο τέλος θα μετρηθούν τα πάντα και κυρίως το μέγεθος του θράσους κάθε οσφυοκάμπτη μιας ντροπής που ποτέ δεν καταδέχθηκε να φορέσει το καρτελάκι της πληθωρίζουσας α-τιμίας …
Σε τέτοιες περιστάσεις είναι που συνειδητοποιείς ότι είναι καλύτερο να σκέφτεσαι πως έχεις ανάγκη το λήθαργο, αλλά να ξέρεις ότι αυτός θα είναι απλά το προοίμιο ενός εφιαλτικού ξυπνήματος. Ας είναι. Όταν αναγκάζουμε τα αγέρωχα πουλιά να κοιτάνε πίσω τους και κάτω, τότε έχουμε διαταράξει πολλές φυσικές σταθερές και η όποια Νέμεσις θα είναι και αναπόφευκτη και δίκαιη. Και ας μην υπάρχει τελικά κάποιο καθηκοντολόγιο, κυρίως για αυτούς που δεν έχουν υποστεί ποτέ την εκμετάλλευση στο πετσί τους… Υπάρχουν άραγε σθεναρώς αντιστεκόμενα πείσματα που αγκιστρώθηκαν στο απωθημένο της διαρκούς αυτο-δικαίωσης; Φέρτε επιτέλους όσοι έχετε το θάρρος τους λογαριασμούς και τολμήστε να μοιραστείτε μαζί μας τους υπολογισμούς που επέφεραν τα τελικά νούμερα… Όλα συνεχίζονται, τίποτα δεν σταματάει ευτυχώς ή δυστυχώς, η περηφάνια της αντίστασης ενός άτυπου στρατεύματος ποιοτικής ανάκλησης ήδη έχει επιβιβαστεί σε ένα λιτό και μικρό πλοιάριο και σουλατσάρει στα πελάγη της απόκτησης εσωτερικής ισορροπίας. Θα επιστρέψει πίσω; Μόνο αν δει σηκωμένα χέρια να την προσκαλούν…
Σε κάθε άλλη περίπτωση, κάτι θα βρεθεί να αντικαταστήσει το «επιβατικό κοινό», γιατί το πλοιάριο αυτό στην επιστροφή του θα «προδώσει» το περιεχόμενο των αμπαριών του. Θα είναι τότες τα άτομα και τα σύνολα έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες; Ας σταματήσουν οι γέλωτες και τα χαχανητά της ένδειας και της ευτέλειας που ομολογούν ασυναισθησία της πραγματικότητας και ας αρχίσουν να σκάβουν (όχι από μόνες τους…) οι αξίνες της απόδοσης ευθυνών και της υπεύθυνης αποδοτικότητας κάθε ωφέλιμου παραγωγικού οργασμού… Ο αέρας δεν θα πάψει ποτέ να υφίσταται… Οι σκούπες λικνίζονται σα λάγνες υπάρξεις μπροστά μας… Ας τις πιάσουμε στα χέρια μας.
