Οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛΛ. της 5ης και 12ης Δεκεμβρίου αναδείχτηκαν σε σημαντικό πολιτικό γεγονός, όταν όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια βαρετή διαδικασία με περιορισμένο ενδιαφέρον. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον προσέδωσε ο θάνατος της Φώφης Γεννηματά με τη συναισθηματική φόρτιση που προκάλεσε, αλλά φυσικά και η αιφνίδια συμμετοχή του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία έδωσε άλλη διάσταση στην αναμέτρηση.
Ομως κάτω από αυτό υπάρχει ένα υπόστρωμα νυν και πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι μέσα από διάφορες διαδρομές, αντιφάσεις, δισταγμούς και απογοητεύσεις διατηρούν ελπίδες ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναταχθεί και να αποτελέσει σημαντικό πόλο του πολιτικού συστήματος. Σ’ αυτό βοηθά σημαντικά και η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματώσει οργανικά τα 2 εκατ. ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που τον προτίμησαν στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 και του 2019 με αποτέλεσμα να τον βλέπουν εν πολλοίς ως κέντρο διερχομένων. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό και με διαφορετικά χαρακτηριστικά, με όσους από αυτούς ψήφισαν τη Ν.Δ.
Οι υποψήφιοι προσέφεραν μια μεγάλη βεντάλια πολιτικο-ιδεολογικών επιλογών. Aπό το «εξτρεμιστικό Κέντρο» με πινελιές Ορμπαν που εκπροσώπησε ο Α. Λοβέρδος, τον αχνό σοσιαλδημοκρατικό λόγο του Ανδρουλάκη, την αντιδεξιά δικαιωματική Σοσιαλδημοκρατία του Γ. Παπανδρέου, τον παραδοσιακό πασοκικό πολιτικό λόγο του Καστανίδη, έως την αστική δημοκρατική ευγένεια του Π. Γερουλάνου. Απ’ όλες τις υποψηφιότητες αυτή που αναρρίπισε πάθη και δημιούργησε έντονες πολώσεις ήταν του Γιώργου Παπανδρέου. Αυτό αποδείχτηκε ότι ήταν η αχίλλειος πτέρνα του. Η γενικότερη ατμόσφαιρα που επικράτησε και καθόρισε τον νικητή, ήταν αυτή της «ανανέωσης» χωρίς περαιτέρω εμβάθυνση με απολιτικά χαρακτηριστικά.
Ο τελικός νικητής Ν. Ανδρουλάκης ανήκει σε μια γενιά της Ν. ΠΑΣΟΚ γνωστή ως «μια γραβάτα, ένα κινητό στο χέρι και παράγοντες στα υπουργεία», προϊόν της ελληνικής κοινωνίας όταν αυτή ζούσε στον αστερισμό της ανέμελης ευμάρειας. Η γενιά αυτή χαρακτηρίζεται από χαμηλή πολιτική και θεωρητική κατάρτιση, περιορισμένη ομοιοπαθητική με το ιστορικό ΠΑΣΟΚ και μεγάλες ωστόσο φιλοδοξίες.
Στο πρόσωπο του Ανδρουλάκη συνωθούνται διάφορες προσδοκίες και ευσεβείς πόθοι. Εχουμε τους πολλούς της κοινωνικής βάσης του ΚΙΝ.ΑΛΛ.-ΠΑΣΟΚ που θέλουν να δουν πάλι να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην πολιτική κονίστρα. Εχουμε εκείνους, εντός και εκτός ΚΙΝ.ΑΛΛ., που επιθυμούν να αποτελέσει ρεζέρβα-εταίρο της Ν.Δ., εφόσον χρειαστεί. Εχουμε εκείνους που επιθυμούν και «εγγυώνται» ότι θα τον ρυμουλκήσουν προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουμε φυσικά κι εκείνους που κάνουν ήδη positioning για τη διασφάλιση της πολιτικής τους καριέρας.
Εκών άκων θα είναι αναγκασμένος να βγει στο ξέφωτο πλέον και να διαχειρίζεται την καθημερινή πολιτική του κόμματος σε όλα τα πεδία. Οι θερμοκρασίες στην υψικάμινο θα ανέβουν πολύ και θα δοκιμαστεί το σημείο θραύσης του μετάλλου του. Εδώ θα κληθεί να αποδείξει ότι δεν είναι, κατά τον προσφυή χαρακτηρισμό κορυφαίου ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, απλώς ένας κισσός που έχει αναρριχηθεί στον κορμό του ΠΑΣΟΚ.
Εδώ θα δείξει αν μπορεί να οικοδομήσει τη δική του ξεχωριστή πολιτική φυσιογνωμία. Μέχρι τώρα ο ισχυρός πανελλαδικός μηχανισμός που έχει δημιουργήσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τον έχει βοηθήσει αποφασιστικά σε όλες τις εκλογές του. Ομως οι μηχανισμοί είναι κατάλληλοι να αναδεικνύουν βουλευτές και στελέχη, όχι ηγέτες. Εχει δικαίωμα στην ευκαιρία του. Εχει δικαίωμα να του δοθεί εύλογη περίοδος χάριτος να δοκιμαστεί.
Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια το ΚΙΝ.ΑΛΛ. αντιμετωπίζει δυσκολίες να διανοίξει διόδους σε ζωτικούς κοινωνικούς χώρους που θα του δώσουν τη δυνατότητα να αυξήσει τα εκλογικά του ποσοστά. Ταλανίζεται σε μια πολιτική ιδιότυπου διμέτωπου, ο οποίος δεν επαρκεί να το αναγορεύσει εκφραστή προσδοκιών κοινωνικών στρωμάτων που παραδοσιακά το ΠΑΣΟΚ είχε υπό τη σκέπη του.
Η υπό τη νέα ηγεσία πορεία του ΚΙΝ.ΑΛΛ.-ΠΑΣΟΚ θα κριθεί από τη στρατηγική που θα αναπτύξει και τα μέτωπα που θα ανοίξει. Μια πολιτική που θα προσπαθεί απλώς να τηρεί ίσες αποστάσεις δεν οδηγεί πουθενά. Συνολικά η νέα ηγεσία δημιουργεί ελπίδες αλλά και ευθύνες. Είναι σίγουρο ότι το ΚΙΝ.ΑΛΛ. οδηγείται σε μια νέα εποχή με άδηλη προς το παρόν σηματοδότηση.
Είναι μάλλον βέβαιο ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για το ΚΙΝ.ΑΛΛ. να αποκολληθεί από τη μετριότητα. Θα παρακολουθήσουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις.
