Η ανθρωποφαγία ενός αποδεκτού συστήματος

Τα ΝΠΔΔ του μίσους ή η κρατική αδιαφορία και επικύρωση αντιδημοκρατικών συμπεριφορών;

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούσαμε για τη μάχη συγκεκριμένων συλλόγων που στρέφονται ενάντια στους αποφοίτους, πτυχιούχους και μεταπτυχιακούς αποφοίτους ή διδάκτορες ξένων πανεπιστημίων που έχουν κάποιο παράρτημα στην Ελλάδα. Η ανθρωποφαγία μάλιστα είναι τέτοιου είδους που συχνά γενικεύεται στην εσκεμμένη τάση επιρροής και σε άλλους επαγγελματικούς συλλόγους.

Για κάποιους κολέγια, για κάποιους πανεπιστήμια, ο Ελληνας πολίτης πάντα θα θεωρεί ότι ο απόφοιτος του ίδιου ξένου πανεπιστημίου, ο οποίος μπορούσε να πληρώσει και για τα ενοίκιά του εκτός από τα χρήματα των διδάκτρων του (αν και τα χρήματα των διδάκτρων είναι πιο οικονομικά κατά τουλάχιστον 50% σε σχέση με τα ενοίκια του εξωτερικού ή άλλης πόλης εντός Ελλάδος) είναι «άχρηστος» ή έλαβε πληρωμένο πτυχίο. Το ίδιο συμβαίνει με φοιτητές που λόγω κάποιας αναπηρίας δικής τους ή των γονέων τους προτίμησαν την ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση εντός της χώρας μη έχοντας δυνατότητα απομάκρυνσης από την πόλη τους.

Ας μην ξεχνάμε ότι δεν υπήρχε ούτε ειδική ρύθμιση 100% επιβεβαιωμένης μετεγγραφής για αρκετά χρόνια την περίοδο 2002 -2010 για τους εισαχθέντες φοιτητές σε Πανεπιστήμια εκτός της πόλης τους που είχαν γονείς με αναπηρία. Η διαδικασία γινόταν έπειτα από σύσταση ειδικής επιτροπής και μάλιστα επιλέγονταν οι φοιτητές με βάση αυτή την εξέταση έπειτα από ψυχοφθόρες διαδικασίες.

Καμία μελέτη στο αντικείμενο από τους κυρίους «κατηγορώ» για την ποιότητα σπουδών σε γειτονικές χώρες με δίδακτρα άνω των 8.000 ευρώ με τη βοήθεια από ειδικά γραφεία για την εισαγωγή των φοιτητών δεν έγινε ώς τώρα, με αποτέλεσμα η κρίση να είναι μονομερής και εντελώς άσχετη με την πραγματικότητα.

Μέχρι πριν από κάποια χρόνια το ανοιχτό πανεπιστήμιο δεν έδινε συγκεκριμένο δικαίωμα κατηγορίας Π.Ε. στις ειδικότητές του. Γιατί; Γιατί η διάκριση εναντίον και αυτών των φοιτητών, παρότι προέρχονται από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, είχε τις ευλογίες του κράτους.

Ετσι, ο αντιδημοκρατικός άνθρωπος στρέφεται εναντίον του κάθε ανθρώπου που όχι μόνο δεν κατάφερε να πληρώσει μια εκπαίδευση στο εξωτερικό ή σε άλλη πόλη, αλλά μπορεί να έχει οικογενειακά και κινητικά προβλήματα που δεν του επέτρεψαν τις συνθήκες των άλλων φοιτητών και αποφοίτων.

Το δικαίωμα στην παιδεία –και όχι στην παιδεία που επιβάλλεται υπό το καθεστώς απειλής «δημόσιο Πανεπιστήμιο ή εξωτερικό»– είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων. Η καταδίκη πάσης φύσεως ρατσιστικής αντιμετώπισης ή διάκρισης από συγκεκριμένους συλλόγους πρέπει να μας βρει όλους αλληλέγγυους σε μια χώρα που ήδη έχει χάσει πολύ μεγάλο μέρος πληθυσμού στις πιο παραγωγικές ηλικίες. Η τακτική διακρίσεων είναι ζήτημα πολιτικό και εθνικό.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 06/12/2021.