Πολύς λόγος έγινε για τη θεσμοθέτηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που παρουσιάζεται ούτε λίγο ούτε πολύ σαν εκσυγχρονισμός του σύγχρονου δημόσιου σχολείου στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ισχυρές κινητοποιήσεις από τους εκπαιδευτικούς απέναντι σε αυτό το μέτρο, ενώ τα μαζικά μέσα αποβλάκωσης και το επιβεβλημένο καθεστώς τούς εμφανίζει ότι τάχατες αρνούνται την πρόοδο.
Μακριά από μένα φυσικά αυτή η άποψη, απεναντίας θα θυμίσω πως δεν είναι και τόσο καινούργια αυτή η τακτική: Στα πολύ πολύ παλιά χρόνια υπήρχε ο θεσμός του επιθεωρητή «βασικής» αλλά και «μέσης εκπαιδεύσεως» που έπαιζε έναν παρόμοιο ρόλο.
Οι επιθεωρητές εκείνοι επισκέπτονταν από καιρού εις καιρόν –μερικές φορές και απροειδοποίητα– τα σχολεία εν ώρα μαθήματος. Οι δάσκαλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να παρουσιάσουν όσο πιο υψηλό το επίπεδο των μαθητών τους, στην ουσία όμως η βαθμολόγηση αφορούσε τους ίδιους.
Εκείνο το υπέροχο ανοιξιάτικο πρωί, τον αττικό ορίζοντα περιέβαλλε απέραντη γαλήνη. Οι ακτίνες του ήλιου θωπευτικές, ανεπαίσθητος άνεμος έδιωχνε αργά αργά τα τελευταία εναπομείναντα συννεφάκια της βραδιάς που πέρασε. Παντόπτης και μεγαλοπρεπής ο Νεφεληγερέτης είχε φροντίσει από νωρίς αυτό το υπέροχο σκηνικό.
Πάει καιρός που είχε εντοπίσει στο Πυθαγόρειο Αττικό Εκπαιδευτήριο την ωραιότερη νεαρή καθηγήτρια που είχε γεννήσει η αττική γη. Λάτρης ανέκαθεν του ωραίου φύλου, και ως εμβληματικός Γενικός Επιθεωρητής, αποφάσισε να επισκεφτεί αυτό ακριβώς το πρωινό το Εκπαιδευτήριο και, με την ευγενική συνοδεία του Λυκειάρχη, επισκέφθηκε μεταξύ των άλλων τάξεων και την τάξη της νεαρής καλλονής, η οποία σημειωτέον παρουσίαζε τον υψηλότερο βαθμό στις προηγούμενες αξιολογήσεις.
Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Γενικό Επιθεωρητή υπήρξε πράγματι υποδειγματική. Ο σεβασμός, η πειθαρχία μα και η ζωηράδα ταυτόχρονα των μαθητών, η χαριτωμένη ευπρέπεια της ωραίας καθηγήτριας δημιούργησαν το καλύτερο κλίμα. Αλλά και η ανταπόκριση των μαθητών σε αρκετά καλό επίπεδο, ώστε ο Γενικός Επιθεωρητής έδειχνε κατ’ αρχάς αρκετά ικανοποιημένος.
Επειδή, όμως, σύμφωνα με τη συνήθεια που ίσχυε εκείνα τα πολύ παλιά χρόνια, η αξιολόγηση των διδασκόντων γινόταν άμεσα, αποχωρώντας ευγενικά ο κύριος Επιθεωρητής σκύβει διακριτικά και σιγανά και της ψιθυρίζει:
– Δεκαέξ! Και αποσύρεται στο γραφείο του Λυκειάρχη.
Εμβρόντητη η πανέμορφη και καλλίπυγος καθηγήτρια, έχοντας μέχρι τότε σταθεροποιηθεί στον βαθμό του δεκαοχτώ –ανώτερος βαθμός δεν υπήρχε– ένιωσε ένα βαρύ παράπονο, μια αδικία που δεν μπορούσε ούτε να τη χωνέψει ούτε να την εξηγήσει. Τα μάτια της ακόμα ήταν βουρκωμένα όταν με τρεμάμενο χέρι χτύπησε την πόρτα. Ο Λυκειάρχης έλειπε, ο Γενικός Επιθεωρητής, ωραίος και μεγαλοπρεπής, μόνος στο γραφείο. Η κοπέλα προσπαθεί να μιλήσει, όμως δεν μπορεί. Αφωνία. Ενας κόμπος στον λαιμό την εμποδίζει. Στοργικά, σαν καλός πατέρας, ο Επιθεωρητής προσπαθεί να τη βοηθήσει να εκφραστεί, μάταια όμως. Μόνο μετά από προσπάθεια που χρειάστηκε κάμποσα λεπτά της ώρας, ξέσπασε σε μια μονότονη κραυγή.
– Δεκαοχτώ, δεκαοχτώ, δεκαοχτώ!
– Ηρεμα, κορίτσι μου, μην κάνεις έτσι, ψυχή μου, θα τα διορθώσουμε τα πράγματα, καλή μου, και όλο την πλησίαζε πέραν του δέοντος πατρικά, όλο και πιο πατρικά, όλο και πιο πονηρά, όλο και πιο… θωπευτικά. Εκεί είναι που ξέσπασε το κορίτσι σε τέτοιες κραυγές, που αναστατώθηκε όλο το Εκπαιδευτήριο. Ανοιξε σαν θύελλα την πόρτα και χάθηκε μέσα στο περιβάλλον δάσος, κραυγάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσε.
-Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώωω!
Βαθιά προβληματισμένος ο κύριος Γενικός Επιθεωρητής Μέσης Εκπαιδεύσεως πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Το κορίτσι ωστόσο δεν βρήκε ποτέ τα λογικά του, τριγυρνούσε συνέχεια στο δάσος φωνάζοντας.
-Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώωω!
Φιλεύσπλαχνος και μεγαλοπρεπής ο Νεφεληγερέτης, μεγαλοδύναμος αλλά όχι και παντοδύναμος, νικημένος γαρ από ένα θνητό κορίτσι, δεν μπορούσε να αντέξει για πολύ αυτόν τον σπαραγμό, που έφτανε μέχρις εκεί, στα ψηλά του Ολύμπου παλάτια. Κι επειδή πολύ τη λυπήθηκε, τόσο όσο πολύ την είχε ποθήσει, για να μη βασανίζεται, της χάρισε την αθανασία και τη μεταμόρφωσε σε πουλί! Πρόκειται για κείνο το πανέμορφο άγριο πουλί που τριγυρνά από τότε στα περίχωρα των ανθρώπων και κραυγάζει διαρκώς.
-Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώ! Δεκαοχτώωω!
-320x213.jpg)
