Η αναζήτηση εξομάλυνσης από τον Ερντογάν με την Αίγυπτο και τα Εμιράτα είναι εξορισμού οριοθετημένη.
Οριοθετημένη σε μια προσπάθεια μη περαιτέρω κλιμάκωσης της σημερινής αντιπαλότητας που στις κορυφώσεις της δίνει την εικόνα μετωπικής σύγκρουσης.
Οι πρόσφατες διαβουλεύσεις της Αγκυρας με το Κάιρο είναι βέβαιο ότι δεν έθιξαν ούτε την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη, ούτε την πρόθεση του Ερντογάν να εμπλακεί στο Σουδάν, ούτε και την τουρκική στήριξη στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τη Χαμάς.
Η στήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από τον Ερντογάν δεν εμποδίζει μόνον μια πραγματική εκκαθάριση εκκρεμοτήτων με την Αίγυπτο και τα Εμιράτα αλλά και με τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία.
Είναι προφανές ότι στην Αγκυρα δεν τρέφουν αυταπάτες για ανατροπές συμμαχιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά επενδύουν σε ένα παιχνίδι καθυστέρησης με στόχο να μη σταθεροποιηθεί ένα μέτωπο δυσαρεστημένων που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή αντιτουρκικής συμμαχίας.
Η συνολική εξέλιξη της περιφερειακής συγκυρίας, με τις διαπραγματεύσεις για την επάνοδο των ΗΠΑ στη Συμφωνία του 2015 για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και να έχουν ως παράπλευρη συνέπεια τη διαπραγμάτευση μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης, με πρώτη προτεραιότητα τη σταθεροποίηση στο Ιράκ, συρρικνώνει τα όποια περιθώρια ανάμειξης της Τουρκίας στη διαμόρφωση των περιφερειακών ισορροπιών.
Ο Ερντογάν επιχειρεί με την Αίγυπτο και τα Εμιράτα να προωθήσει την ίδια φόρμουλα μη περαιτέρω επιδείνωσης των σχέσεων που δοκίμασε με τη Γαλλία του Μακρόν και δοκιμάζει σήμερα με την Ε.Ε.
Τούτων λεχθέντων, οι σχέσεις Τουρκίας-Αιγύπτου έχουν συγκρουσιακή προϊστορία δύο και πλέον αιώνων.
Από την ανταρσία του Μοχάμεντ Αλί και του Ιμπραήμ με την Υψηλή Πύλη που έφερε τον αιγυπτιακό στρατό κοντά στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την παραλίγο θερμή σύγκρουση με τον Νάσερ στην περίοδο 1958-61, όταν η Αίγυπτος και η Συρία είχαν ενωθεί στην Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία.
Αν ο Ερντογάν επιθυμεί πραγματική εξομάλυνση με την Αίγυπτο και τις υπόλοιπες αραβικές χώρες, θα πρέπει να αρνηθεί τόσο τις ηγετικές του φιλοδοξίες επί του σουνιτικού Ισλάμ όσο και τη νεοθωμανική ρητορική περιφερειακής ισχύος που προορίζεται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση. Προς το παρόν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αυτό που μπορεί να πετύχει είναι ο περιορισμός ζημιών.
