Αν δεν μπορούμε να βγάλουμε αρκετούς σπουδαίους, ας σμιλεύσουμε το σπουδαίο των πολλών ικανών….

Να, λοιπόν, που μπήκε στην ατζέντα των Ελλήνων το τένις. Κάτι τέτοιο μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα θα αποτελούσε ακραίο σενάριο που θα προβλημάτιζε ως προς την υποθετική του πλοκή ακόμα και έναν ευφάνταστο συγγραφέα.

Όμως, εδώ και λίγα χρόνια χάρη στο Στέφανο Τσιτσιπά και τη Μαρία Σάκκαρη, ή στη Μαρία Σάκκαρη και το Στέφανο Τσιτσιπά, δεν χρειάζονται σεναριογράφοι, παρά κάμεραμαν και σχολιαστές πραγματικών δρώμενων και γεγονότων.

Η Lady Hope διαπιστώνει πως όπως κάποτε, μέρα που είναι…, το 1987, εξοικειώθηκε ο εγχώριος πληθυσμός με τα time out, τις asists, τις back door πάσες, τα screen και άλλους μπασκετικούς όρους, τώρα ήρθε η στιγμή για τα back hand, τα drop shot (μακάρι να μη τα έχω γράψει λάθος, και εγώ στην εξοικείωση είμαι…), και πάει λέγοντας. H μεγαλύτερη προσφορά στο άθλημα από το δίδυμο των δύο νεαρών Ελλήνων αθλητών είναι πως το έβαλαν στο χάρτη σε μία ολόκληρη χώρα. Υπάρχει, άραγε, κάτι πιο σημαντικό; Πλέον, δεν κάνουμε λόγο απλά για ικανούς αθλητές, αλλά για πραγματικούς «πιονέρους»…

Εδώ και κάποια χρόνια άρχισαν να συζητιούνται και στο διεθνές στερέωμα (ίσως πρώτα εκεί…), αλλά και εδώ στη χώρα μας. Πολλοί, ανάμεσά τους και οι ίδιοι…, διέγνωσαν τις δυνατότητες και τις προοπτικές που αναδεικνύονταν από τις απτές αγωνιστικές τους προδιαγραφές. Άρχισαν να νικάνε συχνά και να αποκτούν πολύτιμες εμπειρίες. Δούλευαν τα καλά και τα αδύναμα σημεία του τρόπου παιχνιδιού τους, αφού πρώτα τα έβαζαν σε σκληρές δοκιμασίες απέναντι στους καλύτερους του είδους. Επί του πρακτέου, έβλεπαν κάθε φορά τι τους έλειπε για την επόμενη φορά. Που, πια, ο στόχος ήταν διαφορετικός… Και επανέρχονταν. Δίχως να λείπουν τα σκαμπανεβάσματα, αλλά στο τέλος ο απολογισμός ήταν θετικός. Μέχρι που τις τελευταίες εβδομάδες τους έμαθαν όλοι, τους παρακολουθούν και τους κριτικάρουν οι περισσότεροι, τους θαυμάζουν και τους υποστηρίζουν πάρα πολλοί… 

Ο Στέφανος ηττήθηκε στον τελικό του Roland Garros. Μα, η παρουσία εκεί είναι ήττα ή νίκη; Είναι μία τεράστια επιτυχία, που μειώνει τις εύλογες εσωτερικές του αντιδράσεις, αυτές των πρώτων στιγμών μετά το τέλος του ηττημένου τελικού.

Τα λόγια του πολύ μεγάλου (και αθλητικά, και σε επίπεδο προσωπικότητας) Νόβακ Τζόκοβιτς στη διάρκεια της τελετής της απονομής περιγράφουν όλη την ουσία: για το Σέρβο φιλέλληνα η παρουσία του Στέφανου στον τελικό δεν ήταν πυροτέχνημα. Είναι (απαραίτητο) σημείο της σταδιακής αναρρίχησης που κάποια μέρα ίσως κάνει εφικτό και ένα είδος διαδοχής…

Η Μαρία, από την πλευρά της, έχασε για έναν πόντο τη συμμετοχή στον τελικό. Είναι αυτό ήττα ή νίκη; Κι εδώ, τα ίδια. Είναι μία μεγάλη επιτυχία που μειώνει την πικρία των πρώτων στιγμών και ανοίγει τους ορίζοντες της καταξίωσης. Που πεισμώνει για επιστροφή, που αν αντληθούν τα σωστά συμπεράσματα ενδεχομένως σύντομα να μιλάμε για τη μέρα που άνοιξε τις πύλες και όχι που τις έκλεισε…

Οι δύο συγκεκριμένοι πολύ καλοί Έλληνες τενίστες αποτελούν όντως το δείγμα μίας Ελλάδας που έχουμε ανάγκη. Μίας Ελλάδας που λείπει σε μεγάλο βαθμό από την εγχώρια καθημερινότητα. Μίας Ελλάδας που ποντάρει στις ατομικές δυνατότητες, που δεν φοβάται τις συγκρίσεις και τον ανταγωνισμό, που διακρίνεται σε διεθνές επίπεδο. Μίας Ελλάδας που ξέρει να βγάζει σωστό εγωισμό, να δουλεύει, να θέτει υψηλούς στόχους. Μίας Ελλάδας που νικάει τη μιζέρια, τη μίρλα, τους συμπλεγματισμούς, την αδικαιολόγητη επικρισία. Μίας Ελλάδας που πρέπει να συμβάλλουμε, όλοι όσοι το αντιλαμβανόμαστε κάπως έτσι το πράγμα, να διαχυθεί.

Αλλά για τη Lady Hope ένα είναι το βασικό μυστικό: Να αφορά αυτή η Ελλάδα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και όχι σε μεμονωμένα άτομα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού… Οι χαρισματικοί θα βρουν έτσι και αλλιώς το δρόμο τους, αν δεν λοξοδρομήσουν και το ρίξουν σε εξωγενείς παραεργασίες… Το θέμα είναι να δίνουμε συνεχώς τις ευκαιρίες σε όλους να αποδεικνύουν τις δικές τους δυνατότητες. Μικρές ή μεγάλες ανά περίσταση, αλλά υπαρκτότατες δε… Αν δεν μπορούμε να βγάλουμε αρκετούς σπουδαίους, ας σμιλεύσουμε το σπουδαίο των πολλών ικανών….