Η συμφωνία των υπουργών Οικονομικών της Ομάδας G-7 για ελάχιστο φόρο στις πολυεθνικές έρχεται να προστεθεί στην πρωτοφανή αύξηση των δημόσιων δαπανών που εξήγγειλε ο Μπάιντεν για την ανανέωση των υποδομών.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κληθεί να αποφανθεί γιατί η παραπάνω εν εξελίξει μεγάλη ανατροπή πυροδοτήθηκε υπό την πίεση της πανδημίας και όχι την επαύριον της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008.
Τότε η προσφυγή των ΗΠΑ στην ποσοτική χαλάρωση είχε τον χαρακτήρα αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης, ως μέτρο ειδικού σκοπού που τερματίστηκε όταν η παγκόσμια οικονομία κρίθηκε ότι έχει επιστρέψει στην προ της κρίσης «κανονικότητα».
Κάθε παρεμβατική κίνηση της Fed μετά το 2008 συνοδευόταν από διαβεβαιώσεις ότι δεν κινδυνεύει το δόγμα της παγκόσμιας αυτορρυθμιζόμενης αγοράς, ότι ο κεϊνσιανισμός είναι ανεφάρμοστος χωρίς προστατευτισμό.
Εκ των πραγμάτων αλλάζει και το στίγμα της ολικής επαναφοράς των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή που την επαύριον της εισόδου του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο είχε προσδιοριστεί ως ταυτόχρονη διπλή ανάσχεση της ισχύος της Ρωσίας και της Κίνας.
Ο μονόδρομος της αύξησης των δημόσιων δαπανών κατέστησε υποχρεωτική τη φορολόγηση των πολυεθνικών και δεν αφήνει περιθώριο για συνύπαρξη με τη σχολή της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής, όπως αυτή προσδιορίζεται από τον «κόφτη» χρέους που έχει ενσωματωθεί στο Σύνταγμα της Γερμανίας και στο Σύμφωνο Σταθερότητας της ευρωζώνης.
Σήμερα, την ώρα που οι ΗΠΑ προχωρούν στη μεγάλη ανατροπή που παραπέμπει στο New Deal του Ρούζβελτ, στη Γερμανία κυριαρχεί η συζήτηση για τον χρονικό ορίζοντα τερματισμού της δημοσιονομικής χαλάρωσης και επιστροφής στη μονόδρομη κανονικότητα της μόνιμης λιτότητας.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικευμένος στη διατλαντική σχέση για να αντιληφθεί ότι η προσαρμογή του Βερολίνου στη στρατηγική ανάκαμψης που έχει υιοθετήσει η Ουάσινγκτον είναι αναπόφευκτη, με ζητούμενο τη μεθόδευσή της.
Θα προκύψουν από τις γερμανικές εκλογές στις 26.9. οι συσχετισμοί που θα επιτρέψουν μια οριστική στροφή της χώρας και της ευρωζώνης προς μια επεκτατική δημοσιονομική πολιτική;
Ή θα αυτοεγκλωβιστεί η Γερμανία σε μια μάχη οπισθοφυλακής που θα έχει πλέον μοιραίες συνέπειες σε ό,τι έχει απομείνει από τη δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
Σε κάθε περίπτωση, η απερχόμενη Μέρκελ έχει κάθε λόγο να μην απαντήσει στη σύνοδο της Κορνουάλης στο τέλος της εβδομάδας.
