Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αλλά ακόμα και όταν συμβαίνουν διάφορα παράταιρα, οι τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο είναι ξεχωριστές βραδιές. Στο σαββατιάτικο τελικό στο ΟΑΚΑ ο ΠΑΟΚ του Πάμπλο Γκαρσία έβαλε τη δική του σφραγίδα και η τελευταία φετινή (περσινή πια…) κούρσα βάφτηκε στα ασπρόμαυρα. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν αλλάζει το χρώμα της γενικής εικόνας που είναι το ερυθρόλευκο. Απλά, μπόρεσε το ασπρόμαυρο και κατέκτησε ένα διακριτό κομμάτι στην πίτα, το οποίο όμως για τη Lady Hope είναι αρκετό για να σώσει τη χρονιά σε επίπεδο εντυπώσεων η ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Το να είσαι ελληνική ομάδα και να νικάς τον Ολυμπιακό τα τελευταία δύο χρόνια περίπου αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα έργα που μπορείς να συναντήσεις μπροστά σου. Μάλιστα, πρέπει να τηρούνται και κάποιες προϋποθέσεις για να γίνει αυτό εφικτό. Ο ΠΑΟΚ σημείωσε το Σάββατο δύο νίκες ταυτόχρονα. Αφενός, νίκησε την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς. Αφετέρου, νίκησε και τον εαυτό του. Αυτό που εμφανιζόταν ως φαινόμενο συχνά πυκνά φέτος και δεν τον άφηνε να χαρεί και να αξιοποιήσει τα όποια καλά αποτελέσματα έφερνε κατά καιρούς.
Ο ΠΑΟΚ, επιπλέον, έδειξε πως κάτι έμαθε από τα προηγούμενα χρόνια των τίτλων: να έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, να μη φοβάται τις δυνατές προκλήσεις, να κατεβαίνει -ακόμα και- απέναντι στον Ολυμπιακό ψάχνοντας να αξιοποιήσει τα δικά του πλεονεκτήματα και να εκμεταλλευτεί τα τρωτά και τις αρνητικές περιστάσεις του μεγάλου αντίπαλου. Για να νικήσεις τον Ολυμπιακό πρέπει και να το πιστεύεις και να το μπορείς. Ο ΠΑΟΚ το πίστεψε, για αυτό και το μπόρεσε…
Οι βραδιές των τίτλων είναι σημαντικές. Γιατί αυτές μένουν συνήθως στις μνήμες τόσο των οπαδών μίας ομάδας που κατακτάει έναν τέτοιο, όσο και στους υπόλοιπους. Ως εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, ίσως η ΑΕΚ του 1995-1996 να έμεινε στις μνήμες πρωτίστως για τη μπάλα που έπαιζε και όχι για το Κύπελλο Ελλάδας που κατέκτησε με μία πραγματική επέλαση εκείνη τη χρονιά στις σχετικές αγωνιστικές της υποχρεώσεις στο συγκεκριμένο θεσμό. Αλλά, στο σήμερα, η ΑΕΚ δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει θετική υστεροφημία, αλλά πρέπει να παλεύει για να επανακτήσει την εσωτερική της ισορροπία. Αυτήν, την υστεροφημία, την αποκτούν κατά βάση ο Ολυμπιακός και δευτερευόντως ο ΠΑΟΚ.
Οι εγχώριοι τίτλοι πρέπει να μοιράζονται. Να είναι κίνητρα που χαροποιούν σε καιρούς δύσκολους, που μεγαλώνουν την πίτα του ενδιαφέροντος, που κρατάνε το status του εγχώριου ανταγωνισμού σε ικανοποιητικά επίπεδα. Να αποτελεί αυτό το μοίρασμα, στο μέτρο του εφικτού…, καύσιμο για το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτά δεν είναι ευχολόγια και τυπικότητες. Μόνο να σκεφτούμε πως θα ήταν όλα αν κατέληγαν τα πάντα σε έναν συνέχεια, αρκεί για να καταλάβουμε τη σημασία τους…
Φυσικά, αν μία ομάδα είναι καλύτερη ας παίρνει όσους περισσότερους τίτλους μπορεί. Αυτό, ευτυχώς ή δυστυχώς, προτάσσει η δικαιότητα των κρίσεων. Μπορεί κάποιος ακόμα και μετά το 1-2 του Σαββάτου να αμφισβητήσει το προβάδισμα του Ολυμπιακού στα γενικά δρώμενα της εποχής που διανύουμε; Η Lady Hope δεν νομίζει… Το θέμα δεν είναι αν κάποιος είναι σε καλό επίπεδο, πιο μπροστά από τους άλλους. Το θέμα είναι τι κάνουν οι άλλοι για να ανέβουν σε εκείνο που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν πράγματα από τον πρώτο. Στα ίσια…
Ο ΠΑΟΚ με τη νίκη του στον τελικό, και το δικό του μέλλον έκανε πιο καυτό, και καλό παράδειγμα αποτελεί για όσους ψάχνουν να βρουν τρόπους να μπορούν να στερούν αγωνιστικά προνόμια από την ομάδα του Πειραιά… Τώρα καλά κρατούν οι διθύραμβοι, οι χοροί και τα κάθε λογής γλέντια στη Θεσσαλονίκη, αλλά και όπου αλλού βρίσκονται οπαδοί του ΠΑΟΚ. Αλλά, κάποια στιγμή, θα ξεκινήσει η νέα σεζόν και τότε θα είναι προτιμότερο, π.χ. για το σχεδόν μόνιμο την τελευταία πενταετία Κυπελλούχο Ελλάδας, να διεκδικηθεί το ένατο (Κύπελλο) ή το -26 στο προηγούμενο πρωτάθλημα να αποτελεί μία ακραία και άσχημη ανάμνηση… Έτσι δεν είναι;
