Λίγες ώρες πριν από τη χθεσινή συνάντηση Μπλίνκεν – Λαβρόφ στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας διέρρευσε η είδηση ότι οι ΗΠΑ προτίθενται να άρουν τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί σε πολίτες και εταιρείες του γερμανικού σκέλους της κοινοπραξίας που κατασκευάζει τον υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2, που συνδέει απευθείας τη Ρωσία με τη Γερμανία.
Το μήνυμα αφορά πρώτον τη Μόσχα σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, καθώς κορυφώνονται οι προετοιμασίες για τη συνάντηση κορυφής εντός του Ιουνίου του Μπάιντεν με τον Πούτιν. Δεν είναι στις προθέσεις μας η απομόνωση της Ρωσίας, και σε κάθε περίπτωση η αναζωογόνηση της Διατλαντικής Σχέσης δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ θα αντιμετωπίζει τη Μόσχα ως διαρκή απειλή προβολής ισχύος που πρέπει να ανασχεθεί.
Η άρση των κυρώσεων δικαιώνει τη σκληρή εναντίωση του υπό τη Μέρκελ μεγάλου συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών στο Βερολίνο στις έντονες πιέσεις της Ουάσινγκτον να διακοπούν οι εργασίες της κατασκευής του αγωγού, που καλώς εχόντων των πραγμάτων αναμένεται να ολοκληρωθούν μέχρι τα τέλη Αυγούστου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να περιμένουν τις γερμανικές εκλογές της 26.9 και την πιθανότητα ανάδειξης ως καγκελαρίου της επικεφαλής των Πρασίνων, ενός κόμματος που αντιτίθεται στον αγωγό επικαλούμενο περιβαλλοντικούς κινδύνους αλλά και στον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος Πούτιν.
Λίγους μήνες μετά την πρόβα σύγκρουσης στην Ανατολική Ουκρανία, ο Λευκός Οίκος φαίνεται να αναζητά τη διατύπωση ενός συνολικού modus vivendi με το Κρεμλίνο.
Πολύ γρήγορα η διπλή, ταυτόχρονη ανάσχεση της ισχύος της Κίνας και της Ρωσίας που εξήγγειλε στις αρχές του χρόνου ο Μπάιντεν πρόβαλε να εμπεριέχει βαρύνουσες αρνητικές παρενέργειες:
● Πρώτον, να πριμοδοτεί τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής συμμαχίας Μόσχας – Πεκίνου που θα επηρέαζε αρνητικά για τις ΗΠΑ τους συνολικούς συσχετισμούς στην ευρύτερη περιοχή Ασίας – Ειρηνικού και όχι μόνον.
● Δεύτερον, θα πυροδοτούσε γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης στις σχέσεις Ουάσινγκτον – Βερολίνου που είναι πολύ πιθανόν να κλόνιζαν τη σταθερή εμμονή της γερμανικής πολιτικής ελίτ στην παραδοχή ότι η ασφάλεια της Ε.Ε. πρέπει να αναζητηθεί στο πλαίσιο της Διατλαντικής Σχέσης και όχι στην πλήρη χειραφέτηση της Γηραιάς Ηπείρου από τον «Αμερικανό φίλο».
Είναι φανερό ότι ο Μπάιντεν διορθώνει έγκαιρα μια γραμμή πλεύσης που χάραξε πριν από λίγους μήνες.
