Για τον Γιάννη Φαρμάκη, τον Γιάννη μας

Γιάννη, έχει γεμίσει κόσμο η αίθουσα!… Εχει και όρθιους… Να, μπροστά μπροστά ήρθαν και οι επίσημοι!…Τι θα τους πούμε ρε γαμώτο… Εχω τρακ ρε Γιάννη…

Λοιπόν άκου ’δώ… Στα παλιά τα χρόνια… στη μέση της πόλης ήταν το κάστρο που έμεναν οι πολεμιστές. Γύρω γύρω όλος ο λαός, γεωργοί, τεχνίτες, έμποροι… Οι πολεμιστές καλοπερνούσαν εκεί μέσα, μέρα νύχτα τρωγοπίνοντας… Ηταν όμως έτοιμοι, αν έπρεπε να βγουν, ήταν πρώτοι στη μάχη, δίνοντάς τα όλα, μπροστάρηδες αυτοί, για τη σωτηρία της πόλης. Ετσι είμαστε και μείς… Τώρα είναι η ώρα μας. Θα βγούμε και θα τους ξεσκίσουμε… Πάρε το σπαθί σου και πάμε…

Ετσι, επικά, όπως στα σεμινάρια στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) που έφεραν την ελληνική δημοσιογραφία στην ψηφιακή εποχή, αντιμετώπιζε κάθε πρόκληση στην πολυτάραχη ζωή του: στην ταράτσα της Ασφάλειας στην Μπουμπουλίνας και στις φυλακές του Αλμυρού τα χρόνια της δικτατορίας, στο Παρίσι με την Cause du Peuple στα Πανεπιστήμια στο Jussieu, στα οδοφράγματα για τη Χιλή, το Βιετνάμ, την Ελλάδα και για κάθε επανάσταση στο Quartier, στα εργοστάσια της Lip και της Renault.

Στη συνέχεια έρχεται η δροσερή εποχή της Libération, όπου κρατούσε τη διεύθυνση παραγωγής, με τον Serge July να δίνει το τέμπο στην καθημερινή συντακτική επιτροπή «μες σε καπνούς και σε βρισιές», τριγυρισμένοι από Αραβες, Λατινό, Αφρικανούς και Ελληνες που χωρίς χαρτιά είχαν βρει εκεί ένα κάποιο καταφύγιο. Και κάθε βράδυ σχεδόν, στη Brasserie de la Gare du Nord, πάλι να τρωγοπίνουν όλοι μαζί… Ο Γιάννης σταθερός, πάντα steak frites.

Ομως, για τη μητέρα των παιδιών του, την Claude, άφησε τα πάντα, γύρισε στην Αθήνα και κάπως έτσι βρέθηκε στο ΑΠΕ.

Πολύ γρήγορα και πάλι, δεν τον χώραγε ο τόπος και η κλασική ελληνική μιζέρια και μικρότητα… την έκανε. Νέα Υόρκη αυτή τη φορά, κι εκεί, εκτός από τις μεγάλες αγάπες της ζωής του, τα δυο παιδιά του, τον Oleg και τον Vadim, ξανασυνάντησε την άλλη μεγάλη του αγάπη από τα παλιά, τα Μαθηματικά. Τελείωσε ένα διδακτορικό στα εξήντα του και έγινε περιζήτητος σε πολλά Πανεπιστήμια της ανατολικής ακτής. Μέντοράς του στη νέα αυτή ζωή του, ίσως την πιο ευτυχισμένη απ’ όλες, ο μεγάλος μαθηματικός Martin Moskowitz.

Αμέτρητες οι μέρες και οι νύχτες στο υπόγειο του Martin, να μιλάνε και να γράφουν για τη θεωρία του fixed point. Και πιο πέρα, εκεί, στο πιο φιλόξενο σπίτι του Brooklyn, το σπίτι του με την Ντίνα, τρώγαμε παρέα με κάθε Αφροαμερικάνο της γειτονιάς, μεσημέρι, βράδυ, το περίφημο κοκκινιστό με πατάτες τηγανητές, ξεχωριστή αγάπη κι αυτό του Γιάννη. Εκεί, στα εβδομήντα μας πια, ξαναζούσαμε τον Μισισιπή του Τομ Σόγιερ και του Χοκ Φιν.

Γιάννη, η συνέχεια στην Πάρο, όπως το ’θελες.