Το υπουργείο Δικαιοσύνης κατάφερε το ακατόρθωτο: να εισαγάγει ένα ν/σ με το οποίο κυριολεκτικά διχάζει την κοινωνία, η οποία πρέπει να συμμετάσχει στον δημόσιο διάλογο υπό συνθήκες απόλυτης σύγκρουσης και ενός ιδιότυπου πολέμου. Και το κάνει αγνοώντας τις βασικές αρχές και τους κανόνες του Οικογενειακού Δικαίου (Οικογ. Δ.), στο οποίο κυριαρχεί, και πρέπει να κυριαρχεί, το «Συμφέρον του Παιδιού». Αυτό είναι οδηγός και φωτεινός πυρσός για τους γονείς στην από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας και αυτό ασφαλώς πηδαλιουχεί τη σκέψη και δικαιοδοτική κρίση του δικαστή.
Ο οποίος τις αόριστες νομικές έννοιες και αξιολογικά κριτήρια του Οικογ. Δ. θα εξειδικεύσει και συγκεκριμενοποιήσει με βάση τα ήθη και αντιλήψεις που επικρατούν τη δεδομένη χρονική συγκυρία και για κάθε υπόθεση χωριστά, και όχι οριζόντια για όλα τα παιδιά και όλους τους γονείς. Αυτό έχει το πλεονέκτημα ότι εξασφαλίζεται η δυνατότητα να προσαρμόζεται κάθε φορά το Οικογ. Δ. στις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και να καθίσταται πάντοτε επίκαιρο. Για τους λόγους αυτούς το Οικογ. Δ. θεωρείται ως κατ’ εξοχήν «εθνικό δίκαιο», διότι συνδέεται στενά με τις εθνικές παραδόσεις και αρχές, τονίζοντας ότι το ισχύον Οικογ. Δ. (ν.1329/1983) ήταν και παραμένει το προοδευτικότερο της Ευρώπης και ίσως της υφηλίου.
Το υπό συζήτηση ν/σ από νομική άποψη είναι επιεικώς απαράδεκτο, διότι το υπ. Δικ/νης:
1ον. Δεν κάνει κανέναν δημόσιο διάλογο με τους εκπροσώπους της νομικής κοινότητας (Νομικές Σχολές, δικηγόρους, δικαστές), παρά το γεγονός ότι το Οικογ. Δ. αποτελεί επιστημονικό αντικείμενο των νομικών, που θα έπρεπε να κληθούν να μελετήσουν κάθε διάταξη και εκφράσουν την επιστημονική τους γνώση και γνώμη. Και όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά επιδεικνύεται και μια ιδιότυπη περιφρόνηση για τις απόψεις τους.
2ον. Συγκρότησε Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή από ειδικούς επιστήμονες με πρόεδρο τον κ. Τέντε, η οποία παρέδωσε στον υπ. Δικ/νης το σχέδιό της, και τι κάνει το υπουργείο; Πετάει κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων το σχέδιό της και φέρνει στη διαβούλευση ένα άλλο σχέδιο, που σε επίπεδο αρχών και φιλοσοφίας δεν έχει καμία σχέση με το σχέδιο της Επιτροπής που αυτό συγκρότησε.
3ον. Αγνοεί την άποψη όλων των συλλογικοτήτων και φορέων που άμεσα ή έμμεσα διαπλέκονται με τις οικογενειακές σχέσεις και ιδίως με το Συμφέρον Παιδιού (γυναικείες οργανώσεις -ο μισός δηλ. πληθυσμός της χώρας-, φορείς της ψυχιατρικής, ψυχολογικής και παιδαγωγικής επιστήμης, κατευθύνσεις του ΟΗΕ, νομολογία του Α.Π. και του ΕΔΑΑ κ.λπ.) και υιοθετούνται άκριτα οι θέσεις του ισχυρότερου «λόμπι» στην πρωτοφανή σύγκρουση που μαίνεται.
4ον. Είναι πρωτοφανές να ισχυρίζεται στην Εκθεση Συνεπειών ότι το περιεχόμενο των διατάξεων του ν/σ στηρίζεται στο Ενωσιακό και Διεθνές Δίκαιο, ουδέν ψευδέστερον, αφού η μόνη υποχρέωση της χώρας είναι να εισάγει και υιοθετεί «Σύστημα κατοχύρωσης σε νόμο του Συμφέροντος του Παιδιού και προστασίας και διαφύλαξής του στην πράξη» και κανένα σύστημα επιμέλειας και επικοινωνίας των γονέων, αυτό αποτελεί αποκλειστικό εγχώριο ζήτημα.
5ον. Τα σύγχρονα προβλήματα των οικογενειακών σχέσεων υπάρχουν λόγω της τραγικής έλλειψης των Οικογενειακών Δικαστηρίων, που έχουν νομοθετηθεί το 1996 (ν.2447/96) και μέχρι σήμερα δεν λειτουργούν, και δίπλα σ’ αυτά εάν υπήρχαν οι σχετικές κοινωνικές υπηρεσίες (ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, παιδοψυχίατροι) θα υπήρχαν οι όροι και οι προϋποθέσεις στήριξης των παιδιών πρωτίστως και δευτερευόντως των γονέων μετά τη διάσταση ή τη λύση του γάμου.
Δυστυχώς όμως το υπ. Δικ/νης κάνει και εδώ ό,τι έκανε με το «Σπίτι του Παιδιού» (διαθέτουν όλες οι ευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες πλην Ελλάδας!) και νωρίτερα με τον θεσμό της «Κοινωφελούς Εργασίας» ως εναλλακτικής ποινής, δηλαδή δεν κάνει απολύτως τίποτα!
Το ν/σ ως νομικό κείμενο είναι απαράδεκτο, έχει ασάφειες, αντιφάσεις, αμφισημίες, αμφιταλαντεύσεις, πρωτοφανή νομικά σφάλματα, ενώ τα «σημαίνοντα» είναι λίγα, τα «σημαινόμενα» πάμπολλα, που δεν μπορούν κρυφτούν από ένα έμπειρο νομικό μάτι, τελικά καθίσταται λίαν προβληματικό και ανεφάρμοστο.
Ας φέρει ο κ. υπουργός το «σχέδιο Τέντε» στη Βουλή να το συζητήσουμε και να το διαμορφώσουμε ως μια σύγχρονη νομοθετική παρέμβαση στο Οικογ. Δ., ώστε να μακροημερεύσει και να επιλύει και όχι να εντείνει τα προβλήματα και τις αντιδικίες στα πλαίσια οργάνωσης και λειτουργίας της ελληνικής οικογένειας. Το ν/σ αποδομεί και γκρεμίζει τον πυρήνα του Οικογ. Δ. που είναι το «Συμφέρον του Παιδιού» και τον μετατοπίζει στις σχέσεις, επιθυμίες και επιδιώξεις των γονέων, οι οποίες μάλιστα καθίστανται και κριτήριο του Συμφέροντος του Παιδιού! Αυτό είναι πρωτάκουστο, και, πλην των άλλων, θα δημιουργήσει και προβλήματα στη χώρα σε σχέση με την εφαρμογή διατάξεων Ενωσιακού και Διεθνούς Δικαίου.
* βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Καρδίτσας
