Για τον Δημήτρη Παλαιολογόπουλο, τον Μήτσο μας

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου, μιλούσαμε για πολλοστή φορά με τον Μήτσο για τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του, τα οποία αντιμετώπιζε πάντα με απίστευτη ψυχραιμία και σθένος. Δευτέρα απόγευμα, 1 Μάρτη, ο Μήτσος… έφυγε από κοντά μας. Ασήκωτο χτύπημα για τη Ρούλα και πόνος σε όσους τον αγαπήσαμε.

Η στενή, αδελφική θα έλεγα, σχέση μου με τον Μήτσο και τη Ρούλα σφυρηλατήθηκε στα δύσκολα χρόνια για την Αριστερά και τη νόμιμη έκφρασή της την ΕΔΑ (1959-62).

Το ζευγάρι Μήτσος-Ρούλα (αυτοί οι δυο πάνε πάντα μαζί) μου το γνώρισε ο κουμπάρος τους, ΕΔΑΐτης, φοιτητής στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη, το 1959. Σε αυτήν κυρίως την περίοδο θέλω να αναφερθώ.

Από την πρώτη στιγμή δεθήκαμε στενά και, παρ’ όλο που ο Μήτσος ήταν μεγαλύτερός μας, ταυτίστηκε μαζί μας, με τους λίγους τότε, γνωστούς στην «Εθνική Ασφάλεια» αριστερούς νέους, κυρίως φοιτητές και τις ελάχιστες κοπέλες.

Στον χώρο του υποκαταστήματος του εκδοτικού οίκου ΜΕΛΙΣΣΑ, του οποίου ήταν δημιουργός και υπεύθυνος, ήρθαμε σε συστηματική επαφή με το αριστερό βιβλίο, κάναμε ατέλειωτες ιδεολογικοπολιτικές συζητήσεις. Με την προτροπή και την ουσιαστική συμβολή του οργανώσαμε εκθέσεις προοδευτικού βιβλίου, κάτι άγνωστο τότε στην πόλη μας, στην αίθουσα του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου. Μαζί παντού, στις εκδηλώσεις, στις εκδρομές, στα σπιτικά γλέντια, στους αγώνες. Στη δύσκολη και «επικίνδυνη» αποστολή της κυκλοφορίας του διαφωτιστικού υλικού της ΕΔΑ, η Ρούλα με τη σύμφωνη γνώμη του συμμετείχε στις φοιτητικές ομάδες και μαζί με τα «παιδιά» οδηγούνταν στα αστυνομικά τμήματα.

Στις εκλογές του ’61 το ζευγάρι κατέβηκε στην Αχαΐα για να συμβάλει στον αγώνα. Μου έδωσαν το κλειδί του σπιτιού τους για να μπορώ να το χρησιμοποιήσω για τις προεκλογικές ανάγκες, μια που η Ασφάλεια θα το θεωρούσε άδειο. Ετσι, όταν φέρανε τη δεύτερη παρτίδα του προεκλογικού υλικού, αφού η πρώτη είχε εγκλωβιστεί στην αποθήκη του κόμματος, αυτό ξεφορτώθηκε στο σπίτι τους. Από αυτό το υλικό πρόλαβε να διανεμηθεί κάποια (μικρή) ποσότητα έως το βράδυ της δολοφονίας του Στέφανου Βελδεμίρη. Μετά τις εκλογές η Ρούλα για αρκετές μέρες έκαιγε το υπόλοιπο στο πλυσταριό της ταράτσας.

Με την επιστροφή τους στην Αθήνα και στη συνέχεια με τον «επαναπατρισμό» τους από το Παρίσι, οι σχέσεις των τεσσάρων μας (περιλαμβανομένου του άντρα μου) έγιναν ακόμη πιο στενές. Μαζί Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Εδεσσα, ταξίδια, αλλά και κομματικοί βίοι παράλληλοι: ΕΔΑ, ΚΚΕ Εσωτερικού, Ελληνική Αριστερά, Συνασπισμός οι τέσσερίς μας, Δημοκρατική Αριστερά οι υπόλοιποι τρεις που μείναμε μετά τον θάνατο του συντρόφου μου στα 61 του χρόνια.

Ο Μήτσος πάντα ακούραστος, δοτικός, διαλλακτικός, ανιδιοτελής, με ήθος και ακλόνητη πίστη στα ιδανικά και στις αξίες της ανανεωτικής Αριστεράς.

Οι δεσμοί του με τα «παιδιά» της Νεολαίας ΕΔΑ Θεσσαλονίκης, εκείνα που μείνανε πίσω αλλά και όσα μετακινήθηκαν στην Αθήνα και αλλού, παρέμειναν ζωντανοί. Αυτό επιβεβαιωνόταν σε κάθε συνάντησή τους. Με αρκετούς από αυτούς πέρασαν μια αλησμόνητη μέρα όταν συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τον γιορτασμό των 50 χρόνων της ΕΔΑ. Η είδηση του θανάτου του τους γέμισε θλίψη.

Θα τον θυμόμαστε πάντα για την ξεχωριστή προσωπικότητά του.

Θα μας λείψει.

Θα μου λείψει πολύ η φιλία του.