Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για τους οποίους αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Οι περισσότεροι είναι προφανείς, με πρώτο το γεγονός πως, μέσα στις παρούσες συνθήκες, άλλο δεν σκέφτεται παρά πώς θα επιδεινώσει «μεταρρυθμιστικά» και διαχρονικά τη ζωή μας με τρόπο, όσο περνάει από το χέρι της, αμετάκλητο.
Είναι και η παντελής έλλειψη ανθρωπιάς, όμως: ποιος και γιατί θα μπορούσε να φανταστεί πως θα άλλαζαν, παραδείγματος χάριν, μεσούσης αυτής της καταραμένης χρονιάς, οι συνθήκες εξέτασης των παιδιών που δίνουν φέτος πανελλαδικές εξετάσεις; Που έχουν κυριολεκτικά φρικάρει, βρίσκονται στα όρια της ψυχολογικής και διανοητικής τους ισορροπίας, υφίστανται μια «εκπαίδευση» καθημερινών δεκαώρων μπροστά σε οθόνες, όντας εικονικές φιγούρες, φωνές από το υπερπέραν. Και τους αλλάζουν τα εξαρχής συμπεφωνημένα σε ό,τι αφορά τον τρόπο πρόσβασής τους στα πανεπιστήμια.
Γίνεται αυτό σε οποιοδήποτε, έστω οιονεί, κράτος δικαίου; Δεν γίνεται – για λόγους όχι νομικούς, αλλά, απλά, ανθρώπινους.
Ε, εδώ γίνεται. Και αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά, ανάλογα σοβαρά παραδείγματα.
Πρέπει, λοιπόν, να φύγουν το γρηγορότερο.
Η ζημιά που μπορεί να υποστεί η ελληνική κοινωνία είναι αφάνταστη, νομίζω. Ηδη η κυβερνητική διαχείριση όχι μόνο δεν ηρεμεί τους ανθρώπους, αλλά συνειδητά τους τρομοκρατεί μέσα από την άσκηση, αχρείαστων ακόμη και από την άποψη των δικών της σκοπών, αυταρχικών πρακτικών. Ο εγκλεισμός, κυρίως, όμως, ξαναλέω, η κυβερνητική διαχείρισή του, στοχεύει και θα καταφέρει τελικά -αν δεν υπάρξει οργανωμένη και συνειδητή αντίσταση- τη διάχυση μιας πολύ εκτεταμένης αίσθησης ανημπόριας και παραίτησης, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση της μεταπανδημικής δυστοπίας.
Η κυβέρνησή μας αποτελεί ακραία εκδοχή της σύνολης ευρωπαϊκής πολιτικής, η οποία συνεχίζει τον αντικοινωνικό κατήφορο όπου βρίσκεται η Ε.Ε. εδώ και χρόνια. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την περίφημη ρύθμιση της τηλεργασίας, η οποία παραπέμφθηκε τρία χρόνια στο μέλλον, ενώ η εργοδοσία κατασπαράζει δικαιώματα, χρόνο και ζωή με τρόπο πρωτοφανή και «ψηφιακά καινοτόμο», δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Για τρία χρόνια, δηλαδή για πάντα, τα αφεντικά θα κάνουν ό,τι θέλουν, όσο θέλουν, όποτε θέλουν. Πρέπει, λοιπόν, να φύγουν.
Για την κινηματική Αριστερά, την εκτός κοινοβουλίου, αυτό σημαίνει δύο πράγματα:
Πέρα από τη δράση στον δρόμο, που έτσι κι αλλιώς συχνά, υπό τις παρούσες συνθήκες, έχει, κυρίως, συμβολικό -εξαιρετικά πολύτιμο, ωστόσο- χαρακτήρα, είναι υποχρεωμένη να σκεφτεί με όρους μαζικής πολιτικής με κεντρικά πολιτικά επίδικα. Η ανάγκη να φύγει αυτή η κυβέρνηση την αφορά όσο και οποιονδήποτε άλλον πολιτικό φορέα – ίσως την αφορά περισσότερο ακόμη κι από όσους προαλείφονται να την αντικαταστήσουν. Κάνοντας την αναλογία, θα έλεγα πως μοιάζει με την αμερικανική συνθήκη όπου η εκδίωξη του Τραμπ αφορούσε την Αριστερά και τα ριζοσπαστικά κινήματα περισσότερο από ό,τι αφορούσε τους Δημοκρατικούς.
Επιπλέον, η πρόταξη ενός τέτοιου στόχου σημαίνει και την αντίστοιχη πολιτική μεγαλοκαρδία, που θα επιτρέψει το σύνολο των δυνάμεών της να πάψουν να είναι «εξωτερικοί συνεργάτες» και να αποτελέσουν έναν σφιχτό κοινό πολιτικό χώρο, που θα δώσει τη δυνατότητα για τη διαμόρφωση ενός πολύ ευρύτερου δημόσιου χώρου, μάχιμης δύναμης, που θα μπορούσε να διεκδικήσει περισσότερα από όσα η σημερινή σκοτεινή συνθήκη επιτρέπει να φανταστούμε.
Για τη θεσμική Αριστερά, ο επιτακτικός στόχος «να φύγουν» κάνει υποχρεωτική την ανάληψη πρωτοβουλιών, όπως αυτή της 17ης Νοεμβρίου, όταν από κοινού τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα έσπασαν την απίστευτη, για χώρα εντεύθεν της Ορμπανίας, απαγόρευση.
Η δυσανεξία του ΚΚΕ το κάνει δύσκολο, θα πει κάποιος. Δεν νομίζω. Η προηγούμενη πρωτοβουλία έδειξε έμπρακτα πως κάτι αλλάζει εδώ – κι είναι πολύ παρήγορο.
Για το ΜέΡΑ25 δεν νομίζω πως τίθεται ζήτημα διαθεσιμότητας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη; Οπως πρόσφατα ειπώθηκε στην «Εποχή», από τον υπεύθυνο της Prorata, «[…] δεν πείθει ότι διαφοροποιείται σημαντικά από τη Ν.Δ. σε προγραμματικό επίπεδο (!, Χ.Λ.), […] αδυνατεί να εμπνεύσει […] ένα όραμα [για το] πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε πραγματικά αλλιώς […]». Χάλια μαύρα, δηλαδή.
Παρ’ όλα αυτά, η ανάληψη κοινών μαζικών πρωτοβουλιών στα κύρια μέτωπα, όπου επιτίθεται άγρια το καθεστώς, είναι υποχρεωτική.
Η σύγκλιση στην ευρύτερη δυνατή έκταση, ώστε να χτυπάμε μαζί, ακόμη κι αν βαδίζουμε χώρια, κατά τα κλισέ μας, μπορεί, όσο κι αν τώρα φαίνεται πολύ δύσκολο, να αλλάξει τα δεδομένα. Εξάλλου, όταν κανένας ορθολογικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πραγματικά αισιόδοξος, τι άλλο μένει από την οργάνωση της απαισιοδοξίας;
Και ποιος ξέρει; Ισως μια αντίσταση βασισμένη στον πεσιμισμό αποδειχτεί περισσότερο αποτελεσματική από ό,τι μια νέα φρούδα ελπίδα.
* εκπαιδευτικός
