Δεν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε -αλλά δεν είμαστε και οι ειδικοί- αν το μέτρημα των θανάτων από τον κορονοϊό τρομάζει μεν τους συνανθρώπους, αλλά τους κάνει συνάμα και δύσπιστους. Δεν είναι λίγο πλάι στα μετεωρολογικά δελτία, πλάι στην αργή στασιμοπορία του «Ορούτς Ρέις», να ενημερώνεται ο Ελληνας, κάθε μέρα, κάθε μερούλα του Θεού, για τον αριθμό των νεκρών. Αναστατώνεται, αλαφιάζεται και προσπαθεί να τα βάλει σε μια σειρά, για το δικό του κουράγιο.
Και εντοπίζει το θέμα στην ηλικία: πεθαίνουν κατά βάση οι ηλικιωμένοι έως πολύ βαθιά ηλικιωμένοι που έτσι κι αλλιώς είναι οι πιο στοχευμένοι της ζώσας ζωής. Αρα και των ασθενειών –κορονοϊός, γρίπη, νεφρική ανεπάρκεια και τόσες άλλες αρρώστιες· δηλαδή ολικός θάνατος των κυττάρων, αφού αυτά τα εκατομμύρια άτιμα ψιχουλάκια του οργανισμού πεθαίνουν κάθε μέρα κι από λίγα.
Πολλοί από αυτούς που λένε πως δεν υπάρχει ο κορονοϊός, που καταγγέλλουν για παγκόσμια συνωμοσία, που βασανίζονται να σβήσουν από το λογισμικό τους τις πρώτες φρικιαστικές εικόνες των χιλιάδων νεκρών στην Ιταλία και την Ισπανία, ίσως να το κάνουν για να ξορκίσουν το κακό, ίσως για την άμυνά τους, ίσως γιατί πότε οι μάσκες είναι αχρείαστες (κι ας πλακώθηκαν τα κράτη μπροστά στο αεροπλάνο που μετέφερε τον πρώτο καιρό της πανδημίας εκατομμύρια από δαύτες) και πότε δεν μπορείς ούτε παραθαλάσσια βόλτα να κάνεις χωρίς να καλύπτεις την έτοιμη να ανασάνει το ιώδιο μύτη.
Η γειτόνισσά μου κάθε πρωί μετράει τους νεκρούς μαζί με τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες, τους λοιμωξιολόγους (ένας μάλιστα από το πολύ βγες βγες βρήκε θέση και στο κρατικό ενημερωτικό πάνελ) και τους πολιτικούς (απαραιτήτως), μα και κάθε πρωί τούς απαντάει, την ακούν δεν την ακούν: «Αχ, ο γέρος, ή από χέσιμο ή από πέσιμο ή από κορονοϊό».
Μετρούμε τους νεκρούς όπως και τα όλο και λιγότερα -εμείς οι εκατομμύρια πολλοί και όχι οι δεκάδες πλούσιοι- λεφτάκια μας, αυτό το ανίατο(;) υπερκείμενο νόσημα της κοινωνίας, το οποίο αδιαφορεί σκληρά για τους διαχωρισμούς ηλικιών. Μετρούμε τις υποχρεώσεις μας, τους λογαριασμούς μας, τις προκλητικές δηλώσεις βολεμένων νομικάριων δημιουργών ιστοσελίδων, τα αναπάντητα βιογραφικά, μαθαίνουμε συνολικούς θανάτους παιδιών από πείνα και μπαίνει το σαράκι της δυσπιστίας. Οχι μόνο απέναντι στην πανδημία, αλλά σε όλα. Ομως στεκόμαστε ανίκανοι στη συλλογική αντίδραση, χαζεύοντας μέχρι αποχαυνώσεως τα δεκάδες ριάλιτι που σαν ακρίδες επιτίθενται μετά την ενημερωτική καταμέτρηση των θανάτων.
Θύμωσαν τα ζώα που τα τρώμε βουλιμικά, θύμωσαν και τα ηλιοβασιλέματα που τα πουλούσαμε πανάκριβα. Καιρός να θυμώσουμε κι εμείς, ακόμα και απέναντι στις ευθύνες που έχουμε οι ίδιοι, και να τα μετρήσουμε αλλιώς.
