ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι διαδηλώσεις στο Λονδίνο και στο Παρίσι αλλά κυρίως στο Βερολίνο είναι ένα ετερόκλητο κύμα διαμαρτυρίας που εκπέμπει σύγχυση, καθώς φαίνεται να υιοθετεί τις ακροδεξιές θεωρίες συνωμοσίας για την πανδημία. Τούτων λεχθέντων, οι πρώτες κινητοποιήσεις κατά των περιοριστικών και καταναγκαστικών μέτρων για την ανάσχεση της πανδημίας είναι ένα σοβαρό σήμα κινδύνου για τις πολιτικές ελίτ σε όλα τα σημεία του πλανήτη.

Μέχρι στιγμής κυριαρχεί η άποψη ότι τα έκτακτα μέτρα αποτελούν μια απόκλιση ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου για την αντιμετώπιση της πανδημίας με την επιστροφή στην κανονικότητα να κλείνει τον κύκλο. Μια κανονικότητα απορρυθμισμένης εργασίας στη σκιά μιας νομιμοποιημένης από την ανάγκη ελέγχου της πανδημίας σκληρής καταστολής κάθε είδους απειθαρχίας και ακόμη περισσότερο διαμαρτυρίας.

Μέχρι στιγμής, δηλαδή, ζητείται η συνεργασία των πολιτών χωρίς τα κράτη, τα περιφερειακά σχήματα οικονομικής ολοκλήρωσης και η διεθνής κοινότητα να δεσμεύονται προς μια συνολική στροφή προς την υιοθέτηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Ενα νέο New Deal που θα επενδύσει στην επάρκεια δημόσιων συστημάτων υγείας ικανών να χειρισθούν τις επόμενες πανδημίες που είναι αναπόφευκτες στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης.

Τα παραπάνω έχουν τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος, καθώς ήδη καταγράφονται μηνύματα για ένα θερμό κοινωνικά και πολιτικά φθινόπωρο. Λίγο πριν από το καλοκαίρι κυκλοφορούσαν στο Παρίσι σενάρια για παραίτηση-επανεκλογή του Μακρόν για να κερδηθεί νωπή λαϊκή εντολή που θα επιτρέψει κινήσεις και πρωτοβουλίες πέραν της διεκπεραίωσης των τρεχουσών υποθέσεων.

Ενα είναι βέβαιο: αν δεν υπάρξει η δυναμική ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, θα καταγραφεί ηχηρή κοινωνική διαμαρτυρία από τις ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, την Ιταλία του Κόντε, τη Βρετανία του Τζόνσον, την Ισπανία του Σάντσεθ, τη Γερμανία του μεγάλου συνασπισμού και τη Γαλλία του Μακρόν.

Η πανδημία δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά έπειτα από μια δεκαετία σοβαρών παρενεργειών που προέκυψαν μετά την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008.