● Πρέπει οι Ελληνες να είμαστε ενωμένοι. ● Πρέπει να αντιληφθούμε τη δυσκολία των περιστάσεων. ● Πρέπει όλοι να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση. ● Πρέπει να κάνουμε υπομονή. ● Πρέπει οι γειτονικές μας χώρες να σέβονται τα σύνορα της χώρας μας. ● Πρέπει η αντιπολίτευση να ασκήσει τα θεσμικά της δικαιώματα.
● Πρέπει η κυβέρνηση να αντιληφθεί ότι βαδίζει σε λάθος δρόμο. ● Πρέπει το Αιγαίο να είναι μια θάλασσα ειρήνης. ● Πρέπει απαραιτήτως να φύγουμε από το ευρώ. ● Πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. ● Πρέπει η Δικαιοσύνη να επιτελέσει τον θεσμικό της ρόλο. ● Πρέπει τα σώματα ασφαλείας να σέβονται τον πολίτη. ● Πρέπει ο πολίτης να σέβεται τα σώματα ασφαλείας.
● Πρέπει να αποκτήσουμε ένα δίκαιο κοινωνικά φορολογικό σύστημα. ● Πρέπει να αναβαθμιστεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα. ● Πρέπει το κράτος να είναι αρωγός στα προβλήματα του πολίτη. ● Πρέπει τα νοσοκομεία μας να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους. ● Πρέπει οι γιατροί μας να μισθοδοτούνται αξιοπρεπώς. ● Πρέπει οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να σταθούν στο ύψος τους.
● Πρέπει να μειωθούν τα νοίκια των σπιτιών. ● Πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί. ● Πρέπει να παρέχουμε βοήθεια στους πρόσφυγες. ● Πρέπει να φροντίσουμε την τρίτη ηλικία. ● Πρέπει να υπάρξει αποκέντρωση. ● Πρέπει να καταργηθεί ο δακτύλιος. ● Πρέπει ο συνδικαλισμός να μείνει πολιτικά αδέσμευτος.
● Πρέπει ο Τύπος να μην κιτρινίζει. ● Πρέπει τα παιδιά να σέβονται τους γονείς. ● Πρέπει οι γονείς να σέβονται τα παιδιά. ● Πρέπει η εκπαίδευση να είναι υψηλού επιπέδου για όλους. ● Πρέπει να αναβαθμιστεί το ασφαλιστικό σύστημα. ● Πρέπει να βελτιωθεί η ποιότητα των τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Ολα τα παραπάνω «πρέπει» είναι ένα ψήγμα μπροστά στο πλήθος των «πρέπει» με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πολιτικούς, μέσα (έντυπα και ηλεκτρονικά), αφίσες, διαφημίσεις κι ένα σωρό άλλα.
Τα «πρέπει» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ευχολόγια και ευγενείς (ή και αγενείς) πόθους. Στο 99% όσων «πρέπει» να γίνουν ή να μη γίνουν, αυτοί που τα εκφέρουν -με ελάχιστες εξαιρέσεις- μένουν σ’ αυτά. Σπανίως υπάρχει συνέχεια που να διευκρινίζει πώς τέλος πάντων θα υλοποιηθούν αυτά τα «πρέπει». Και σε αυτή τη συνέχεια οι διευκρινίσεις είναι συνήθως τόσο, μα τόσο κοινότοπες που όσοι τις ακούν λένε: Μα καλά, για ηλίθιους μας περνάνε; Ωστόσο όμως αυτοί οι ίδιοι που δεν θεωρούν εαυτούς ηλίθιους (δηλαδή όλοι), θα θέσουν τα παραπάνω «πρέπει» (ως άλλοι σοφοί) στην κουβέντα που θα γίνει σε κάθε καφενείο του ελληνικού κράτους. Παράνοια, σαχλαμάρα, αλλοτρίωση; Διαλέγετε και παίρνετε. Ετσι λοιπόν συνεχίζουμε να διάγουμε τον βίο μας μέσα σε έναν εσμό σοβαροφανών και ημιμαθών, που συνήθως πνίγονται στον πολτό της τζάμπα κριτικής, της ημιμάθειας και της μισαλλοδοξίας.
Υστερόγραφο: Και για να μη θεωρηθώ και εγώ τζάμπα μάγκας, είμαι πρόθυμος να ανταλλάξω απόψεις με όποιους επιθυμούν, προτείνοντας λύσεις που στο παρελθόν έχουν φιλοξενηθεί στις σελίδες της «Εφ.Συν.».
* συνταξιούχος μηχανικός
