Ας ξεκινήσουμε με μια υπόθεση εργασίας: προκύπτει ένα εργατικό ατύχημα σε κάποιο εργασιακό χώρο. Δεν λέμε θανατηφόρο να μην κατηγορηθούμε για μελοδραματισμό. Ξέρετε, αυτά που συμβαίνουν συχνά από εγκληματικές αμέλειες της εργοδοσίας ή καλύτερα από τη θυσία της ανθρώπινης ζωής στον βωμό της κερδοφορίας. Αυτά που περνούν στα ψιλά των ειδήσεων ή δεν αναφέρονται διόλου.
Ενα τέτοιο ατύχημα θα προκαλούσε εύλογα την αντίδραση των συναδέλφων του που εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας και με τη διαρκή απειλή της απόλυσης. Η λογική αντίδραση των εργαζομένων θα εξελιχθεί σε διαμαρτυρία, διαδήλωση για τον σεβασμό της ζωής και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Ετσι γίνεται πάντα και έτσι κατακτώνται τα όποια δικαιώματα, με αγώνες και θυσίες. Αψευδής μάρτυρας η Ιστορία, από το Σικάγο του 1886.
Δεν πρόκειται να γίνει έτσι όμως ή έτσι νομίζει η κυβέρνηση, η οποία καταργεί το δικαίωμα αυτό των εργαζομένων, όπως παλιότερα μια άλλη κυβέρνηση είχε καταργήσει και την ταξική πάλη!!
Πρόσχημα και πάλι ο κοινωνικός αυτοματισμός, η θεωρία, δηλαδή, που επιχειρεί να στρέψει εργαζόμενους εναντίον άλλων εργαζομένων. Ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι με το νομοσχέδιο «μπαίνει τάξη» στην ταλαιπωρία του λαού, εξαιτίας διαδηλώσεων «μικρών και ολιγάριθμων ομάδων»!!
Αν είναι δυνατόν… η καθημερινή και συνεχής ταλαιπωρία από τον λεγόμενο και «Μεγάλο περίπατο» δεν τους ενοχλεί; Το συχνά απροσπέλαστο κέντρο από επισκέψεις επισήμων δεν τους ενοχλεί; Το κυκλοφοριακό πρόβλημα, τα συγκοινωνιακά προβλήματα, οι καθυστερήσεις και τις ελλείψεις στα μέσα μεταφοράς, η αναδουλειά στα εμπορομάγαζα από την πίεση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων δεν τους ενοχλούν;
Κρύβουν, λοιπόν, την πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από την οργανωμένη επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας, αυταρχισμού και καταστολής, για να στηρίξουν την επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικών λαϊκών αναγκών και να θέσουν αναχώματα στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας
Βιάζονται όμως. Θεωρούν ότι τώρα είναι ευκαιρία. Τώρα που το κίνημα είναι σε ύφεση, τώρα που ευνοούνται σκανδαλωδώς από τα ΜΜΕ, τώρα που ο λαός είναι ζαλισμένος από τις απανωτές σφαλιάρες, οικονομικές, υγειονομικές, κοινωνικές και άλλες. Κάνουν λάθος όμως. Μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά, αλλά ο λαός δεν είναι προσκυνημένος και αυτό θα το νιώσουν στην πράξη.
Ισως πάρουν μια ανάλογη απάντηση σαν αυτή που ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έδωσε στον Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά Κιουταχή στις 20 Απριλίου 1827, όταν του ζήτησε να προσκυνήσει και να παραδοθεί (Μουσείο Τεχνών και Επιστημών Ηπείρου). Αφού τους εγκαλούσε για το θράσος τους να ζητούν την παράδοση του κατέληγε: «Αμα ζήσω θα τους γαμήσω, άμα πεθάνω θα μου κλάσουν τον πούτζον» Ας προσέξουν λοιπόν. Δεν συμμορφώνονται ειδικά οι νεολαίοι «προς τας υποδείξεις», ο όρος από τη χουντική προέλευση του Νομοσχεδίου.
* πανεπιστημιακός – συγγραφέας
