Στην Τουρκία του Ερντογάν, και κυρίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, δεν υπάρχει χώρος για ομαλή εναλλαγή στην εξουσία.
Με τις αυταρχικές και κατασταλτικές πρακτικές που τις περισσότερες φορές παραβιάζουν αυτή την ίδια την καθεστωτική νομιμότητα που διαμόρφωσε ο Ερντογάν, είναι βέβαιο ότι το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ δεν διαθέτει σενάριο διαχειρίσιμης εκλογικής ήττας.
Ετσι, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του AlMonitor, δύο χρόνια μετά την εκλογική του νίκη και με τη θητεία του να εκπνέει το 2023, ο Ερντογάν και ο στενός του κύκλος φλερτάρουν με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, προφανώς πριν η οικονομική κρίση επιταχύνει τη φθορά του κυβερνώντος κόμματος.
Τα παραπάνω αποτελούν ομολογία ότι οι εμπλοκές εκτός συνόρων της Τουρκίας στη Συρία και στη Λιβύη όχι μόνον δεν διασφαλίζουν διευρυμένη στήριξη της κοινής γνώμης, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να καταγραφούν ως τυχοδιωκτισμοί χωρίς αντίκρισμα.
Αν για το 2023 ο Ερντογάν και το περιβάλλον του προεξοφλούν από τώρα την ήττα, τίποτε δεν εγγυάται τη νίκη του ΑΚΡ σε ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές.
Ηδη συζητείται το ενδεχόμενο της εκλογικής συνεργασίας του Κεμαλικού Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος CHP με τα νεοϊδρυθέντα κόμματα των Μπαμπατζάν και Νταβούτογλου, πρώην στενών συνεργατών του Ερντογάν που αποχώρησαν από το ΑΚΡ στα τέλη του 2019.
Πέρα και πάνω από όλα ο Ερντογάν γνωρίζει ότι το κόμμα του ήλθε στην εξουσία τον Νοέμβριο του 2002 όταν η λαϊκή αγανάκτηση για τα σκληρά μέτρα σταθεροποίησης της οικονομίας άφησε εκτός Βουλής τα κόμματα που είχαν ιδρύσει ο Οζάλ, ο Ντεμιρέλ και ο Ετζεβίτ.
Εξυπακούεται ότι αν ο Ερντογάν επιλέξει τη φυγή προς τα εμπρός με πρόωρες εκλογές, η διεξαγωγή τους θα γίνει σε συνθήκες ακραίας πόλωσης και με αυταρχικές-κατασταλτικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, που θα βρίσκονται εκτός και μιας έστω προσχηματικής κοινοβουλευτικής κανονικότητας.
Είναι βέβαιο, τέλος, ότι ενδεχόμενη συνεργασία των Μπαμπατζάν και Νταβούτογλου με τους κεμαλιστές θα φωτιστεί από τον Ερντογάν ως μέρος μιας ευρύτερης σε βάρος του συνωμοσίας.
