«Πιο σφαιρική μόρφωση» παύει να είναι σφαιρική!

Οταν τον Ιούλιο του 1975, ως νεοδιορισμένος καθηγητής Φυσικής και εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Ενώσεως Λειτουργών Μέσης Εκπαιδεύσεως Αιτωλοακαρνανίας συμμετείχα στην πρώτη μεταδικτατορική Γενική Συνέλευση της ΟΛΜΕ και εκλέχτηκα στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Εποπτικού Συμβουλίου της, το οποίο μαζί με το τότε Διοικητικό Συμβούλιο και την άξια προεδρία του αλησμόνητου μαθηματικού Πείσανδρου Τρομβούκη ανέλαβε το φιλόδοξο έργο της μετάβασης από το σχολείο της δικτατορίας στο σχολείο της δημοκρατικής μεταπολίτευσης, ασφαλώς και δεν περίμενα ότι από τη φιλόξενη αυτή στήλη θα έγραφα στις 9/7/18 και με τίτλο «Με αφορμή τις πανελλήνιες εξετάσεις», τα εξής:

«Οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι ένα εξοντωτικό σύστημα που επανεξετάζει με υψηλά και απαράδεκτα αυστηρότατα κριτήρια ανταγωνιστικής παραπαιδείας τους μαθητές που αποφοιτούν με επιτυχία από το Λύκειο ύστερα από επανειλημμένες ενδοσχολικές εξετάσεις και την επίσης επιτυχή εννεαετή παρακολούθησή τους στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι νέοι με την ανεργία στα ύψη, απαιτείται και για εκείνους που πέτυχαν και για εκείνους που δεν τα κατάφεραν με την πρώτη φορά, η συνεχής πολυετής προσπάθεια για να αναζητήσουν μια αξιοπρεπή θέση εργασίας στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Οι αποτυχόντες βρίσκουν λύσεις ανάλογες με την οικονομική θέση των γονέων τους. Πολλοί με το απολυτήριο του Λυκείου και την αναγνωρισμένη από τα φροντιστήρια εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας εισάγονται άνευ εξετάσεων στα περισσότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης ή στα παραρτήματά τους στην Ελλάδα καταβάλλοντας ακριβά δίδακτρα, άλλοι κατευθύνονται στα με χαμηλότερες απαιτήσεις ιδιωτικά ή δημόσια εκπαιδευτικά κέντρα και οι λοιποί οδηγούνται στις ολιγόωρες εβδομαδιαίως και ελάχιστα αμειβόμενες απασχολήσεις μεσαιωνικού τύπου.

Δυστυχώς, αν εξαιρέσουμε τη μεταρρύθμιση στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης του 1974 επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη με την ομάδα του παιδαγωγού Ευάγγελου Παπανούτσου, που προσάρμοσε το αυταρχικό σχολείο της δικτατορίας στο δημοκρατικό πολίτευμα, οι μεταγενέστερες ονομαζόμενες “αλλαγές” εστιάζοντας σε τροποποιήσεις των πανελληνίων εξετάσεων δεν τόλμησαν, παρά τις ευνοϊκές οικονομικές συγκυρίες, να καθιερώσουν ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα που αποτελεί και στη σημερινή μεταμνημονιακή εποχή ζητούμενο και απαραίτητο οδηγό στην επιδιωκόμενη ανάπτυξη».

Σήμερα, ενώ οι μαθητές συμμετέχουν στις πανελλήνιες εξετάσεις τους, με συνθήκες κορονοϊού και οι καθηγητές είναι στους δρόμους, ασφαλώς και δεν περίμενα να ακούσω από την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, κατά την αρχική της τοποθέτηση στη Βουλή, επί του νομοσχεδίου για την «Αναβάθμιση του Σχολείου», να υποστηρίζει ότι οι παρεμβάσεις της στην Παιδεία «ανταποκρίνονται στην ανάγκη για πιο σφαιρική μόρφωση», αγνοώντας ότι το σφαιρικό δεν γίνεται πιο σφαιρικό!

* συγγραφέας