Οι ιμπεριαλιστικές θηριωδίες βγαίνουν από κάτω απ’ το χαλί

Το ντουβάρι που μας χώριζε από το «ειδυλλιακό» παρελθόν μας γκρεμίστηκε. Το γκρέμισαν οι αντιρατσιστές διαδηλωτές, αυτοί που πριν από λίγες ημέρες ξεθεμελίωσαν το άγαλμα του δουλεμπόρου Εντουαρντ Κόλστον, το έσυραν στους δρόμους του Μπρίστολ και τελικά το πέταξαν στα νερά του λιμανιού.

Η πράξη τους, εντελώς απρόσμενη, συγκλόνισε τη Βρετανία. Οι τοπικές αρχές την κατήγγειλαν ως μια αισχρή, εγκληματική ενέργεια, ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον την καταδίκασε, διότι «τα αγάλματα κάνουν γνωστό στους νέους το παρελθόν με όλα τα λάθη του», και η Ακρα Δεξιά, εξοργισμένη, απειλεί τώρα με αντίποινα.

Ταυτόχρονα όμως το γκρέμισμα του αγάλματος χαιρετίστηκε από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τη μεγάλη πλειονότητα των Βρετανών ως ένα βήμα για την απελευθέρωση της χώρας από τη διαστρεβλωμένη ιστορία τους.

Η διαστρέβλωση στη συγκεκριμένη περίπτωση επισημοποιήθηκε το 1895, τότε που η πόλη του Μπρίστολ, ευγνώμων για τη γενναιόδωρη χρηματική συνεισφορά του Κόλστον στο έργο φιλανθρωπικών οργανώσεων που υποστήριζαν τις πολιτικές και θρησκευτικές του δοξασίες, ανήγειρε το άγαλμα που η νεολαία πέταξε στη θάλασσα.

Η τιμητική πλάκα που έβαλαν στη βάση του έγραφε: «Το άγαλμα ανεγέρθη από τους πολίτες του Μπρίστολ προς τιμήν ενός από τα πιο ενάρετα και σοφά τέκνα της πόλης τους».

Ο Κόλστον (1636 – 1721), αυτός ο «ενάρετος» και «σοφός» πολίτης του Μπρίστολ, ήταν όμως υπεύθυνος για τη βίαιη απαγωγή 84.000 Αφρικανών από τη γη τους και την πώλησή τους τους ως δούλων στην Καραϊβική και την Αμερική. 19.000 από αυτούς πέθαναν κατά τη μεταφορά τους.

Εδώ δεν μιλάμε πια για διαστρέβλωση της αλήθειας από το αποικιοκρατικό καπιταλιστικό κατεστημένο. Εχουμε να κάνουμε με μια κατά μέτωπο επίθεση εναντίον της.

Στόχος της αντιρατσιστικής εξέγερσης είναι και άλλα μνημεία της αποικιοκρατίας, όπως το άγαλμα του Ρόμπερτ Μίλιγκαν, ενός άλλου δουλεμπόρου, το άγαλμα του οποίου έξω από το Μουσείο Λονδίνου βανδαλίστηκε πριν μεταφερθεί σε άλλο κλειστό χώρο. Σε άλλο κλειστό χώρο μεταφέρθηκε «προσωρινά» και το άγαλμα του Ρόμπερτ Μπάντεν-Πάουελ.

O Μπάντεν-Πάουελ, ιδρυτής του παγκόσμιου κινήματος προσκόπων, ήταν γνωστός όχι μόνον για τις ρατσιστικές του πεποιθήσεις, αλλά και την προσήλωσή του στον ναζισμό. «Διαβάστε το Mein Kampf», έγραψε το 1939, «αυτό το θαυμάσιο βιβλίο με καλές ιδέες πάνω στην εκπαίδευση, την υγεία, την προπαγάνδα, την οργάνωση κ.ά.»

Το άγαλμα του υπουργού Στρατιωτικών Χένρι Ντούντας στο Εδιμβούργο, του ανθρώπου που το 1796 ανέβαλε τον τερματισμό του ατλαντικού δουλεμπορίου, το οποίο παρεμπιπτόντως τερματίστηκε το 1807, δεν έφυγε από τη θέση του. Εμεινε, αλλά στο πλαίσιο της τρέχουσας αντιρατσιστικής εξέγερσης, έγινε μνημείο του αντιρατσισμού.

«Αφιερώνεται», γράφει η νέα επιγραφή του, «στους περισσότερους από ένα εκατομμύριο Αφρικανούς που μετατράπηκαν σε δούλους συνεπεία των πράξεων του Χένρι Ντούντας».

Στόχος του βρετανικού αντιρατσιστικού κινήματος είναι και πολλοί άλλοι «ήρωες» της ρατσιστικής ιστορίας της χώρας, όπως ο Σέσιλ Ρόουντς, το άγαλμα του οποίου βρίσκεται στο Οριελ, κολέγιο της Οξφόρδης.

Ο Ρόουντς, ένας μεγιστάνας στον τομέα των μεταλλείων, πολιτικός της Νοτίου Αφρικής και αδίστακτος ιμπεριαλιστής και ρατσιστής, είχε διακηρύξει ότι «οι Αγγλοσάξονες είναι η καλύτερη φυλή στον κόσμο». Κατά συνέπεια, «όσο μεγαλύτερο είναι το μέρος της υφηλίου που ελέγχουν τόσο το καλύτερο για το ανθρώπινο γένος». Εξ ου και ήταν υπέρ της απόλυτης επικράτησης της βρετανικής αποικιοκρατίας στην υφήλιο.

Οι δεκάδες φοιτητικές διαδηλώσεις στην Οξφόρδη για την απομάκρυνση του αγάλματός του δεν έχουν αποδώσει ακόμη καρπούς.

Από την οργή των διαδηλωτών δεν ξέφυγε ούτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ή η βασίλισσα Βικτωρία τα αγάλματα των οποίων έγιναν στόχος τους – το άγαλμα του Τσόρτσιλ προστατεύεται τώρα από ένα κιβώτιο μέσα στο οποίο έχει εξαφανιστεί.

Ο Τσόρτσιλ, είπε ο Μπόρις Τζόνσον, εξέφρασε «απόψεις που είναι σήμερα απαράδεκτες», αλλά παραμένει ο ήρωας που έσωσε τη χώρα από τη «φασιστική και ρατσιστική τυραννία».

Οι πολύ επικερδείς βρετανικές δουλεμπορικές επιχειρήσεις μετέφεραν στην αμερικανική ήπειρο βιαίως μεταξύ του 16ου και του 19ου αιώνα περίπου 12,5 εκατομμύρια Αφρικανούς. Αυτοί και τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους και γενεές άλλων απόγονων τους ήταν οι σκλάβοι των Βρετανών και των Αμερικανών.

Αλλά στην τραγωδία που άρχισε την εποχή εκείνη, οι συνέπειες της οποίας εξακολουθούν να ταλανίζουν τον κόσμο μέχρι σήμερα, συνεισέφεραν αφειδώς και άλλες αποικιοκρατικές δυνάμεις.

Εξ ου και η οργή για την παραχάραξη της Ιστορίας εκφράζεται και σε άλλες χώρες όπως το Βέλγιο, στο οποίο οι αρχές της Αμβέρσας μετακίνησαν το άγαλμα του βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ, το οποίο είχε ήδη παραμορφωθεί. Ο έλεγχος του Βελγικού Κονγκό από τον Λεοπόλδο είχε αποφέρει έναν μαζικό πλούτο στο Βέλγιο, αλλά είχε ταυτόχρονα εξοντώσει πάνω από δέκα εκατομμύρια κατοίκων του.

Ή στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου σε τρεις περιοχές, τη Μασαχουσέτη, τη Μινεσότα και τη Βιρτζίνια, αντιρατσιστές αποκεφάλισαν τα αγάλματα του Χριστόφορου Κολόμβου λόγω της βάρβαρης συμπεριφοράς του έναντι των ιθαγενών Αμερικανών. Στα τέσσερα ταξίδια του στην Καραϊβική και Αμερική ο Κολόμβος σκλάβωσε και σκότωσε χιλιάδες ιθαγενών.

Με ακόμη μεγαλύτερη οργή αντιμετωπίζεται στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ το άγαλμα του Χουάν ντε Ονάτε Σαλαζάρ, του Ισπανού αποικιακού διοικητή του. Ο Ονάτε έμεινε στην Ιστορία για τη Σφαγή του Ακομα το 1599, στην οποία εξοντώθηκαν περίπου 800 άνθρωποι. Οι διαταγές που έδωσε για τους 500 που επιβίωσαν συμπεριελάμβαναν, μεταξύ άλλων, το κόψιμο του ενός ποδιού αυτών που ήταν άνω των 21 ετών.

Τι νόημα έχει η κατάκτηση του κόσμου, θα έλεγε πάλι ο Μπέρτραντ Ράσελ, εάν δεν μπορείς να πίνεις, να δολοφονείς και να ακρωτηριάζεις όπως σου γουστάρει. Η Ισπανία αμέσως μετά καταδίκασε τον Ονάτε για υπερβολική βια και το 1998 αντιρατσιστές έκοψαν το δεξί πόδι του αγάλματός του.

Αν και η Ευρώπη δεν έχει πληγεί από τα ίδια ρατσιστικά προβλήματα που έχουν χωρίσει τις ΗΠΑ σε δύο έθνη, η αιματηρή κληρονομιά δεν έχει γίνει πλήρως αποδεκτή από χώρες της όπως η Γαλλία και το Βέλγιο. Η επιλεκτική αμνησία τους και μια τοξική νοσταλγία του παρελθόντος έχουν προφανώς οδηγήσει σε μερική παράλυση της μνήμης τους. Αυτό έως την αποτρόπαιη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ!

Η ιστορία, η πραγματική ιστορία στο πλαίσιο της οποίας άρχισε η τραγωδία που εξακολουθεί να εξελίσσεται έως τις ημέρες μας, δεν μπορεί να αναφέρεται μόνον σε υποσημειώσεις. Η πλήρης αποκάλυψη της κτηνώδους συμπεριφοράς του ιμπεριαλισμού είναι απαραίτητη.

Αν και όταν γίνει μπορεί να μην τερματίσει την τραγωδία που συνεχίζεται ανά τους αιώνες. Αλλά είναι απαραίτητη. Θα αφαιρέσει από τους ρατσιστές την οποιαδήποτε ηθική βάση των απόψεών τους.

Θα φέρει την πλήρη συνειδητοποίηση των συνεπειών της πανδημίας του ρατσισμού και μαζί με αυτήν, όσο και αν ουρλιάζει η Ακροδεξιά σαν παγιδευμένος λαγός, τη στιγμή της αλλαγής.

Κάτι δείχνει ότι αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι μια ριζικά διαφορετική σύλληψη της ανθρωπότητας σε απάντηση ενός συμβάντος που έφερε σε όλους μας μόνον πόνο.