Κάποιοι δήμαρχοι, τις πρώτες μέρες των περιοριστικών μέτρων, ξήλωσαν τα παγκάκια από τις πλατείες. Οι λόγοι ευνόητοι. Να μην έχουν οι άνθρωποι, ιδίως οι ηλικιωμένοι, λόγο να ξεπορτίσουν αφού δεν θα βρίσκουν ούτε ένα παγκάκι να ξαποστάσουν.
Τώρα ξηλώνονται οι άνθρωποι από τις πλατείες. Οχι μόνο οι ηλικιωμένοι, αλλά και οι γονείς που κάθονται στο παγκάκι ενώ τα παιδιά τους κάνουν πατίνι ή ποδήλατο, οι γονείς με το μωρό στο καροτσάκι, οι μαθητές, οι νέοι που δεν έχουν χρήματα για την καφετέρια. Να ξηλωθούν και οι άστεγοι, που κοιμούνται στο παγκάκι κάτω «από τον άπονο ουρανό», όπως έλεγε ο Σάντσο Πάντσα.
Τώρα τα παγκάκια θα στριμώχνονται, θα εκτοπίζονται από τα νόμιμα τραπεζοκαθίσματα που θα αναπτύσσονται σε βάθος αφού το πλάτος που δικαιούνται έχει ήδη εξαντληθεί. Το τραπεζοκάθισμα (συγχωρήστε μου τον μη κυριολεκτικό ενικό) θα τραβάει την ανηφόρα, θα καβαλά σιντριβάνια, θα περικυκλώνει τα αγάλματα των ηρώων, θα ποδοπατά τα παρτέρια των λουλουδιών. Και τα παγκάκια θα γίνονται ξένο σώμα. Ανεπιθύμητα και αυτά και οι χρήστες τους.
Δεν εχθρεύομαι τα τραπεζοκαθίσματα. Είναι ωραίο να τραπεζοκάθεσαι με τους φίλους σου στο ύπαιθρο, να βλέπεις κόσμο να περνά. Ομως ταυτόχρονα, μες στην επεκτατικότητά τους, τα τραπεζοκαθίσματα στραγγαλίζουν τον δημόσιο χώρο. Οσο για τους εργαζόμενους στην εστίαση που τους απειλεί η ανεργία, ναι, να τους σκεφτούμε, αλλά όχι με τους τρόπους που προτείνει ο κ. Θεοδωρικάκος και λογικά τους επιδοκιμάζουν οι καταστηματάρχες.
Οι παρέες ελευθέρας βοσκής ξηλώνονται από τις πλατείες. Από τον Ιούνιο θα επιτρέπονται οι νόμιμοι θαμώνες, οι πελάτες σε παρέες των τεσσάρων και σε ακτίνα δύο μέτρων από το διπλανό τραπέζι. Κάθε άλλη μορφή συλλογικής οικειοποίησης του δημόσιου χώρου θεωρείται επικίνδυνη συνάθροιση, αντικοινωνική ή υποκινούμενη συμπεριφορά. Και το παγκάκι, το πιο δημοκρατικό, το πιο φιλικό προς τους φτωχούς και τους νέους «δημόσιο έπιπλο», θα γίνεται είδος προς εξαφάνιση. Η «εχθρική αρχιτεκτονική» (βλ. hostile architecture) είναι εδώ.
Καθίστε ήσυχα παιδιά, αφού πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σας θα ’ναι, είναι σαν να λέει η κυβέρνηση. Οι πλατείες, οι πεζόδρομοι, οι παραλίες δηλαδή. Προς το παρόν, παραμονεύει ο μεταλλαγμένος «δικαστής με τη μεζούρα», ο ένοπλος παιδονόμος. Μόνο που ενώ η μεζούρα τού κάποτε διαβόητου δικαστή μετρούσε τις ενοικιαζόμενες κοπέλες κατακορύφως, καθώς εκείνος προτιμούσε το δίμετρο εμπόρευμα, τώρα η εξουσία μάς παίρνει μέτρα με την οριζόντια έννοια.
