Θα κληθούν να ανταποκριθούν «απροπόνητοι»

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν στ’ αλήθεια την ελευθερία, γιατί η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τις ευθύνες» 

Ζίγκμουντ Φρόιντ

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα στο οποίο κυριαρχεί στις ζωές μας το ζήτημα του κορονοϊού παρατηρούμε ευλόγως εύρος ατομικών και συλλογικών στάσεων. Είδαμε φέρ’ ειπείν την πλήρη εναρμόνιση «μέχρι παρεξηγήσεως», αλλά και την πλήρη απειθαρχία που εκτείνεται μέχρι την επικράτεια ενός φτηνιάρικου μιθριδατισμού. Δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίζει πως η εξουσία θα πατήσει πάνω στην κρίση για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα, για να εδραιώσει τους όρους που θα της επιτρέψουν στο μέλλον να διευθετήσει τις διάφορες κοινωνικές υποθέσεις προς όφελός της. Ειδικά σε κρίσιμους καιρούς, που κάτι τέτοιο έχει συνέπειες και πολλούς χαμένους, είναι αυτοκτονικό λάθος να αφήσει κάποιος στην απ΄έξω τις αντιεξουσιαστικές πτυχές της κριτικής του ικανότητας.

Από την άλλη, κάποιοι -όχι λίγοι- θα αντισταθούν. Όμως, τα πράγματα είναι κάπως πιο σύνθετα από αβασάνιστες ερμηνείες περί αντίστασης. Τα απλοϊκά διλήμματα συνήθως οδηγούν σε στενωπούς. Η αντίδραση για την αντίδραση, δίχως βάθος, ουσία και γείωση στην πραγματικότητα, τείνει να ρίξει νερό στο μύλο της πραγματικής αντιδραστικότητας. Συνήθως, τα κρίσιμα ερωτήματα διλημματικού περιεχομένου πρέπει να τα βάζεις στις κρίσιμες ώρες που κρίνεται το πού θα γείρει η πλάστιγγα οριστικά. Και για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις με επιτυχία και σε μάκρος χρόνου έναν δυνατό αντίπαλο πρέπει πρωτίστως να έχεις φροντίσει εσύ να ενδυναμώσεις τη θέση σου. Ας ψάξουμε, λοιπόν, τις μεθοδολογίες που θα ισχυροποιήσουν τις φαρέτρες μας…

Εκτός και αν «σε πνίγει τόσο πολύ το δίκιο», που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Νομίζω πως στον ελλαδικό χώρο όταν όντως μας πνίγει το δίκιο υστερούμε, ενώ όταν ψάχνουμε ταυτότητα και ρόλο «του δίνουμε και καταλαβαίνει»… Ξιφουλκούμε και τα δίνουμε όλα σα να πρόκειται για μία νυν υπέρ πάντων ιστορία «δίχως αύριο». Ενώ εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως τις περισσότερες φορές το μέρος και ο χρόνος βρίσκονται κάπου αλλού… Φυσικά δεν συμβαίνουν πάντα αυτά, αλλά δεν είναι και λίγες οι εμφανίσεις τους για να μην τις (προσ)λάβουμε σοβαρά. Ειδικά όταν κάνουμε στατιστική…

Κανένας δεν μπορεί να αδιαφορήσει για ένα τέτοιο ζήτημα όπως ο κορονοϊός. Όποιες κι αν είναι οι διαστάσεις ή οι αφετηρίες του…. Δεν είναι και το πιο πρόσφορο θέμα για ρίσκα ή για μαγκιές. Σκέψου τώρα να κατακεραυνώνει κάποιος τα μέτρα, αλλά εξαιτίας των θετικών αποτελεσμάτων που αυτά επέφεραν να μπορεί να παριστάνει τον άνετο και τον καμπόσο. Κάποια ζητήματα όπως μία πανδημία δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με τις «συμβατές λογικές» του πρόσφατου παρελθόντος. Μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει έκτακτες αναγκαιότητες και προ(σ)καλεί σε διαφορετικούς χειρισμούς από εκείνους που ευδοκιμούν στις καταστάσεις της συνηθισμένης ρουτίνας. Έτσι, μάλλον, απαιτείται εγρήγορση πνεύματος τέτοια που να σε κάνει να συνυπολογίζεις όλες τις παραμέτρους. 

Ο ανθρώπινος φόβος μπορεί να μην αρέσει στους ίδιους τους ανθρώπους, αλλά υπάρχει και πρέπει να γίνεται σεβαστός. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν που φοβάται για την υγεία του. Κι εγώ ενίοτε φοβάμαι για διάφορα πράγματα και δεν ντρέπομαι να το πω. Γιατί αν πάψω να φοβάμαι, θα αδρανήσω και θα γίνω πιο ευάλωτος στο λάθος. Συν πως θα έχω προκαλέσει μεγάλα πλήγματα στο «κυρίως σώμα» της όποιας υπευθυνότητας θέλω να με διέπει… Αν αισθανθώ κάποια στιγμή δυνατός, δεν θα το χρησιμοποιήσω αυτό εναντίον εκείνων που φοβούνται. Αν είμαι όντως δυνατός, θα προστατεύσω όπως μπορώ αυτούς που δεν είναι σε θέση να το κάνουν…  

Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με όσους αρκούνται σε φραστικές πομφόλυγες, βάζοντας με τις κινητικότητες τους σε κίνδυνο άλλους, ειδικά όταν δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να βοηθήσουν τις καταστάσεις. Και δεν αγνοώ ποτέ πως είναι άλλο πράγμα να πρέπει να φέρεις εις πέρας ένα έργο από το να κάθεσαι και να επιτίθεσαι εναντίον δικαίων και αδίκων χωρίς να έχεις αναλάβει την παραμικρή ευθύνη ή δίχως να κάνεις κάτι το απτό για την επίλυση ενός προβλήματος… Όσοι δίνουν το είναι τους στο φαίνεσθαι, όσοι χαλάνε φαιά ουσία απλά στο πώς θα ξεχωρίσουν-διαχωριστούν, να ξέρουν πως κάποια στιγμή θα κληθούν να ανταποκριθούν «απροπόνητοι». Σε υποχρεώσεις που κάποτε τους φαινόντουσαν ξένες…