Μένουμε σπίτι συμφωνώ, αλλά έχει σημασία και σε τι σπίτι. Οι οδηγίες και οι προτροπές επωνύμων και μη από την τηλεόραση είναι: μένουμε σπίτι, διαβάζουμε βιβλία, ακούμε μουσική, βλέπουμε ταινίες, αναπληρώνουμε τη χαμένη επαφή με τους αγαπημένους μας.
Αν ακούσει κανείς αυτές τις προτροπές, αμέσως έρχονται στον νου του ειδυλλιακές εικόνες. Ας πούμε οικογένειες αγκαλιασμένες σε αναπαυτικούς καναπέδες, άντρες και γυναίκες καθισμένοι σε βαθιές πολυθρόνες να ακούνε ήρεμοι κάποια σονάτα του Σοπέν, ενώ παρατηρούν το ηλιοβασίλεμα του Σαρωνικού να απλώνεται μπροστά τους μέσα από μια τεράστια τζαμαρία ενός υπέροχου ρετιρέ.
Στην κουζίνα ετοιμάζεται το δείπνο από την οικιακή βοηθό, κατά προτίμηση Φιλιππινέζα, που θα σερβιριστεί σε λίγο για να δειπνήσουν οι οικοδεσπότες υπό το φως των κεριών, ενώ η οικιακή βοηθός θα βάζει τα παιδιά για ύπνο.
Αν θέλει να πάει κανείς με τη φαντασία του λίγο πιο βόρεια, οι συνθήκες μέσα στο σπίτι παραμένουν ίδιες, μόνο το τοπίο αλλάζει. Αντί για θάλασσα, βλέπουμε κήπους με γκαζόν και ενίοτε πισίνες, όπου μπορούν άνετα να παίζουν παιδιά και σκυλιά χαρούμενα.
Θα μου πεις όλοι οι άνθρωποι μένουν σε τέτοια σπίτια; Οχι βέβαια.
Αν κατέβουμε λίγο πιο κάτω, στις αστικές περιοχές του κέντρου, θα δούμε διαμερίσματα, άλλα πιο άνετα, άλλα πιο στενάχωρα. Εκεί η ειδυλλιακή εικόνα αρχίζει να χαλάει, αλλά αντέχει ακόμα. Τα έπιπλα και οι καναπέδες δεν είναι από επωνύμους οίκους, είναι ας πούμε από πολυκαταστήματα.
Οικιακή βοηθός δεν υπάρχει, όλοι είναι καρφωμένοι μπροστά στην τηλεόραση, ο δε αρχηγός της οικογένειας κάνει συνεχώς λογαριασμούς με το μυαλό του για τα έξοδα που έχει να αντιμετωπίσει. Πού να βρει ο χριστιανός την ψυχική ηρεμία να ασχοληθεί με τα παιδιά του ή να ακούσει κάποια απαλή μουσική. Μάλλον θα θελήσει να κλοτσήσει το cd player αν του πεις κάτι τέτοιο.
Και αν, τέλος, κατέβουμε λίγο πιο κέντρο, ας πούμε λαϊκές γειτονιές και γύρω από Ομόνοια, εκεί η ειδυλλιακή εικόνα γίνεται μαύρη και άραχνη. Υγρά και ανήλιαγα διαμερίσματα, πολλές φορές υπόγεια, βρόμικοι δρόμοι, οικογένειες που δεν ξέρουν αν θα έχουν φαγητό για τις επόμενες μέρες.
Κι όμως όλοι αυτοί πρέπει να συμμορφωθούν στην ίδια αναγκαστική οδηγία «μείνετε σπίτι».
Σε μια ευνομούμενη δίκαιη κοινωνία θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως αυτή που βιώνουμε τώρα, να μπορούν να μένουν σπίτι τους στις ίδιες καλές συνθήκες ή τουλάχιστον παρόμοιες.
Θα έπρεπε, λέω εγώ!
Αυτή η κρίση θα αναδείξει τόσες και άλλες τόσες αδικίες.
* βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Λάρισας
