Οποιος θέλει να ενημερωθεί σχετικά με τη θεματική του τίτλου δεν έχει παρά να προσφύγει στα όσα έχουν δημοσιεύσει ο Δημήτρης Χριστόπουλος, ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος, ο Πάνος Κοσμάς, ο Απόστολος Καψάλης ή ο Βασίλης Παπαστεργίου, μεταξύ άλλων. Δεν έχει παρά να «γκουγκλάρει». Θα βρει απαντήσεις πλήρεις, περιεκτικές και συνεκτικές. Απαντήσεις πολιτικές.
Το σημειώνω γιατί λέγεται συχνά τελευταία πως «κάποιοι» δίνουν ηθικές απαντήσεις σε πολιτικά ερωτήματα. Αλλιώς ειπωμένο: «Καλός ο ανθρωπισμός, αλλά υπάρχει και η γεωπολιτική». Η «εκτός από τις μωρομάνες υπάρχει και ο Ερντογάν».
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, η πρόσληψη των γεγονότων στον Εβρο ως «εισβολή» και η «πανεθνική εγρήγορση απέναντι στον εχθρό» έχουν γίνει όχι απλώς πλειοψηφικές στάσεις, αλλά καταθλιπτικά κυρίαρχες. Το σκορ, στην καλύτερη περίπτωση, είναι 80 -20.
Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;
Προφανώς παίζει ρόλο η πλήρης κατίσχυση της εθνικά ορθής αφήγησης στα μίντια, για να μην πω η μονοκαλλιέργεια. Ακόμη μεγαλύτερο ρόλο, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την έκταση της ήττας, παίζει η επιλογή του πρώην πρωθυπουργού να συμφωνήσει, εν πολλοίς, πως μεγάλο μέρος της ασκούμενης «εθνικής» πολιτικής στα σύνορα είναι μονόδρομος –μόνο οι ουτοπιστές, δηλαδή τα ούφο (ή τα «μικρά») δεν το κατανοούν. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να διαφωνεί με τη λαϊκή σοφία που διακηρύσσει μετά βεβαιότητος πως «από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια».
Οπως κι αν έχει, πάντως, το πράγμα, αυτή η στάση κάνει το 80 ακόμη στιβαρότερο. Αν, μάλιστα, συνδυαστεί, με το γεγονός πως το πρώτο σημείο αντιπολίτευσης, που δημόσια ασκούν παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως η κυβέρνηση «δεν τα χώνει περισσότερο στον Ερντογάν», δηλαδή «πατριωτική» κριτική, τα πράγματα χειροτερεύουν.
Παίζουν ρόλο αυτά. Δεν παίζουν, όμως, τον κύριο ρόλο. Αν ήταν το θέμα η προπαγανδιστική υπεροπλία του αντιπάλου ή ο οπορτουνισμός θα επρόκειτο για αντιμετωπίσιμα πράγματα. Και στο ένα και στο άλλο είμαστε συνηθισμένοι. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, δυστυχώς, απέναντι στο οποίο ο αγώνας είναι ακόμη περισσότερο άνισος. Πρόκειται για την πραγματική διείσδυση απαράδεκτων απόψεων μέσα στον ίδιο τον ευρύ κόσμο της Αριστεράς. Με διαβαθμίσεις, βέβαια.
Στην αρχή τίθεται ζήτημα συνθετότητας: «είναι πιο σύνθετα τα πράγματα». Γιατί είναι «σύνθετα»; Η υποστήριξη των προσφύγων είναι απόλυτη υποχρέωση όλων, ανεξαρτήτως συνθηκών. Το λέει μία από τις καλύτερες διεθνείς συνθήκες όλων των εποχών, η Συνθήκη της Γενεύης, η οποία χρωστάει την ύπαρξή της στην παγκόσμια ντροπή και ενοχή απέναντι στα εκατομμύρια εξοντωμένων Εβραίων, που δεν τους επιτρεπόταν, τους «εισβολείς» και «βολεμένους», αν όχι και όργανα τερατωδών μυστικών οργανώσεων, να περάσουν σύνορα. Δεν πρόκειται για «ανθρωπισμό», αλλά για πολιτική, για υποχρέωση πολιτική.
Μετά έρχεται ο «ρεαλισμός». Δύσκολο, όμως, πράγμα ο «ρεαλισμός», ιδιαίτερα για όσους είναι έτοιμοι να σκίσουν τον ιμπεριαλισμό σαν χάρτινη τίγρη, όπου τον συναντήσουν.
Στο τέλος, ευτυχώς όχι ακόμη από τους περισσότερους, έρχεται ο αγριανθρωπισμός. Να τι γράφεται, εν πλήρη δόξη και τιμή, σε εφημερίδα της πατριωτικής Αριστεράς: «“Απόκληροι” και “θύματα της κοινωνικής παρακμής” ήταν και οι λούμπεν έως “φιλήσυχοι οικογενειάρχες” που συνεργάστηκαν […] με τις ναζιστικές αρχές στην Κατοχή. Προφανώς η τιμωρία τους ήταν πράξη “απανθρωπιάς”!»! «Διότι “άνθρωπος” ήταν και ο Μένγκελε!»! «Γιατί είναι “θύματα ρατσιστικής απανθρωπιάς” οι τεχνητώς συγκεντρωμένοι μετανάστες στα σύνορα και δεν είναι υποκείμενα τραγωδίας οι φαντάροι που θα σκοτωθούν υπερασπίζοντας την εθνική γη σε περίπτωση ελληνοτουρκικού πολέμου»!(;)
«Οι “μεταναστευτικές ροές” δεν συγκροτούνται αποκλειστικά από “απόκληρους» και “θύματα πολέμου”, αλλά και (κυρίως) από πρόθυμους για κάθε παροχή υπηρεσιών με αντάλλαγμα οικονομική αποκατάσταση και κάθε άλλη ικανοποίηση»! «Ο Ερντογάν κατευθύνει τους ντεμέκ “απόκληρους” στα ελληνικά σύνορα»!
Ετσι ακριβώς!
Δεν έχει νόημα να μπει κανείς σε αντιπαράθεση «επιχειρημάτων».
Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως ένα τμήμα της Αριστεράς, που επηρεάζει εμμέσως –διά του «ρεαλισμού» και του «πατριωτισμού»- μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων απ’ όσο νομίζουμε λέει τέτοια. Κι επιτίθεται στην «άλλη Αριστερά» ως δικαιωματιστική, δηλαδή νεοταξική –ξενόδουλη, κοσμοπολιτική, αντι-πατριωτική, δηλαδή ψευδοδιεθνιστική, πολυπολιτισμική, δηλαδή ισοπεδωτική της πολύτιμης εθνικής ιδιοσυστασίας. Είστε με τη Χίλαρι, λένε. Το γεγονός πως αυτοί είναι με τον Τραμπ δεν τους προκαλεί ζητήματα.
Μπροστά σε αυτό, νομίζω, στη διεθνιστική Αριστερά δεν επιτρέπεται η παραμικρή υποχώρηση –ούτε βήμα πίσω! Οπως συνέβαινε, πάντοτε, τις κρίσιμες στιγμές –όταν μιλούσαν «για του έθνους ξανά την τιμή».
Τι θα ήταν η κομμουνιστική Αριστερά χωρίς την αδιάλλακτη αντιπαλότητα στους σοσιαλπατριώτες εξ υπαρχής, ως ιδρυτική της πράξη; Δεν θα ήταν τίποτα και δεν θα άξιζε τίποτε.
* εκπαιδευτικός
-320x213.jpg)
