Ποιος είναι ο τρόπος να αψηφήσεις μια ολόκληρη κοινωνία που διψά για αίμα προς παραδειγματισμό;
Είναι εύκολο φυσικά να σβήσω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσους μιλούν για θάνατο σε Εβρο, Λέσβο, αλλά δεν θα με κάνει έναν ακόμη Γερμανό που απλά έκλεισε τα μάτια σε ένα πογκρόμ γειτόνων Εβραίων του;
Ακούω και διαβάζω για πυροβολισμούς, για πνιγμούς παραδειγματισμού υπολοίπων. Βλέπω χυδαιότητες να μεταδίδονται στην τηλεόρασή μου.
Δουλεύω σε μέσα που τα αναμεταδίδουν και η φρίκη μου ξεπερνά το φυσιολογικό.
Πώς μπορώ να σταματήσω τη ραγδαία φασιστοποίηση του πληθυσμού; Πώς μπορώ να συντρίψω τη χαρά του Μιχαλολιάκου με τις εικόνες που ξετυλίγονται; Πώς μπορώ να ανατρέψω το κακό που πάει να γίνει;
Ποιος μπορεί να μου δείξει τον δρόμο;
Φαίνεται να διδαχτήκαμε τόσα πολλά για τις συνέπειες του ναζισμού, για τη φρίκη του, που η βεβαιότητα πως η ανθρωπότητα δεν θα ξαναφτάσει εκεί δεν μας δίδαξε τους τρόπους να τον πολεμήσουμε.
Πού να διαδηλώσουμε;
Ποιο πανό θα συγκινήσει και ποιον πια; Ποια ιστορία ποιανού παιδιού θα τους αλλάξει τη γνώμη;
Μου είπαν πως ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια. Μα εγώ το μόνο που βλέπω είναι ένα μάτσο κοσμογυρισμένους, κρατώντας βιβλιοθήκες μέσα από τα smartphones στα χέρια τους, να φωνάζουν και να βρίζουν ανθρώπους σε βάρκες και πίσω από φράχτες.
Μήπως δεν μελετήσαμε καλά τους λόγους, μήπως δεν αναλύσαμε καλά τους τρόπους;
Μήπως η σιγουριά μιας φρίκης που διαβάσαμε πως βιώσαμε, μας βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους;
Εμένα πάντως, πολύ πριν διαβάσω Μαρκές, ο παππούς και η γιαγιά μου με έμαθαν πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
