Κυρίαρχη είναι η πεποίθηση ότι μετά την ολοκλήρωση της αποχώρησης των δυνάμεων των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, η επιστροφή των Ταλιμπάν στην Καμπούλ θα είναι ζήτημα χρόνου.
Θα πρόκειται για μια εξέλιξη που θα ενισχύσει το Πακιστάν τόσο στις περιφερειακές ισορροπίες όσο και στον διμερή συσχετισμό με την Ινδία.
Οι Ταλιμπάν προέρχονται από την κύρια και πλειοψηφική εθνική συνιστώσα της χώρας, τους Παχτούνους, που πλειοψηφούν και στις βορειοδυτικές παραμεθόριες περιοχές του Πακιστάν.
Το ερώτημα που τίθεται είναι τι θα πράξουν οι δυνάμεις τα συμφέροντα των οποίων θα απειληθούν από μια ενδεχόμενη επιστροφή των Ταλιμπάν στη διακυβέρνηση του Αφγανιστάν.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε το Ιράν να εγκαταλείπει τους συμμάχους του στο Αφγανιστάν που πριν από δύο δεκαετίες στεγάζονταν υπό την ομπρέλα της Βόρειας Συμμαχίας.
Είναι ακόμη πιο δύσκολο να φανταστούμε τη Μόσχα να παραμένει αδρανής μπροστά στην προοπτική μετατροπής του Αφγανιστάν σε ορμητήριο και καταφύγιο κάθε μορφής ισλαμικού φονταμενταλισμού στις παρυφές της πρώην σοβιετικής Κεντρικής Ασίας.
Το πιο επικίνδυνο μέτωπο που θα επηρεαστεί από την επιστροφή των Ταλιμπάν στην Καμπούλ είναι οι σχέσεις Ινδίας-Πακιστάν -δυο χωρών με πυρηνικά όπλα- που έχουν επιδεινωθεί σε επικίνδυνο βαθμό μετά τη σκληρή καταστολή που εφάρμοσε το Νέο Δελχί στο Κασμίρ.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πρώτον αν Ιράν, Ινδία και Ρωσία θα συντονίσουν την πολιτική τους απέναντι στο Αφγανιστάν και δεύτερον αν θα παρέμβουν προληπτικά πριν οι Ταλιμπάν καλύψουν το κενό της αμερικανικής αναδίπλωσης.
Οταν το 1989 η Σοβιετική Ενωση εγκατέλειψε μετά από δεκαετή παρουσία το Αφγανιστάν, η κυβέρνηση της Καμπούλ άντεξε μέχρι το 1992, με τους Ταλιμπάν να κυριαρχούν πλήρως το 1996.
Σήμερα ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρξουν παρόμοιας διάρκειας μεταβατικές περίοδοι.
Ενα είναι βέβαιο: ότι στα σαράντα και πλέον χρόνια σκληρών συγκρούσεων στο Αφγανιστάν, ποτέ άλλοτε η αβεβαιότητα και η ρευστότητα δεν έριχναν τόσο βαριά σκιά τόσο στη χώρα όσο και στη Νοτιοδυτική Ασία συνολικά.
