«Τον τελευταίο λόγο για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα τον έχουν οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, οι πανεπιστημιακοί, συνολικά ο λαός μας» τονίζει το ΚΚΕ, αφού προηγουμένως θέτει τους πέντε σαφείς ταξικούς άξονες διακρίσεων
Με αφορμή το προχθεσινό υπουργικό συμβούλιο όπου ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τις αλλαγές που θα γίνουν μεταξύ άλλων και στα σχολεία αλλά και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (όπου ουσιαστικά προωθούνται τα ιδιωτικά ιδρύματα, ειδικά αυτά του εξωτερικού), το ΚΚΕ πήρε θέση καθώς, σύμφωνα με τους ίδιους, «η κυβέρνηση της Ν.Δ. δρομολογεί νέα επίθεση στα δικαιώματα των μαθητών και των φοιτητών, προωθεί παραπέρα την επιχειρηματική λειτουργία των ΑΕΙ, μετατρέπει το σχολείο σε χώρο εκγύμνασης δεξιοτήτων για την αγορά».
Πιο συγκεκριμένα, το Κομμουνιστικό Κόμμα αναλύει ένα προς ένα τα σημεία των κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων στον χώρο της Παιδείας, θέτοντας σαφείς τους ταξικούς άξονες διακρίσεων:
- 1ον. Το νομοσχέδιο πατάει στις ρυθμίσεις του νόμου Γαβρόγλου για το Λύκειο που έχει καταδικαστεί από τη μεγάλη πλειονότητα των μαθητών, των γονιών και των εκπαιδευτικών και προσθέτει νέα ταξικά εμπόδια (τράπεζα θεμάτων, συνυπολογισμός βαθμού και των τριών τάξεων του Λυκείου για το απολυτήριο) στην προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας να μορφωθούν, να περάσουν στα Πανεπιστήμια. Ο εξεταστικός μαραθώνιος, το άγχος, η συμπίεση του ελεύθερου χρόνου, η αφαίμαξη της τσέπης της λαϊκής οικογένειας για φροντιστήρια θα ενταθούν. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των μετεγγραφών αποτελούν ευθεία επίθεση στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που συναντούν σοβαρές δυσκολίες στη φοίτησή τους εκτός τόπου κατοικίας.
- 2ον. Η προώθηση ενός σχολείου που από την πιο μικρή σχολική ηλικία έως το Λύκειο προωθεί δεξιότητες, αποτελεί αντιδραστική απάντηση στην εξέλιξη της τεχνολογίας και των επιστημών. Η αναγκαία παρακολούθηση νέων εξελίξεων, η απόκτηση νέων ικανοτήτων, μπορεί να γίνεται δημιουργικά μόνο στον βαθμό που το σχολείο δημιουργεί το αναγκαίο μορφωτικό υπόβαθρο γενικής παιδείας, σύνδεσης της θεωρίας με την πράξη, όχι στα λόγια αλλά με διεύρυνση των εργαστηρίων σε κάθε σχολείο, κάτι που σήμερα φαντάζει ανέκδοτο. Επιπλέον, η διαχρονική επιμονή των κυβερνήσεων να διδάξουν επιχειρηματικότητα στους μαθητές από τη νηπιακή ηλικία κιόλας, δείχνει το άγχος της κυρίαρχης τάξης τα παιδιά του λαού να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την επίθεση στη ζωή τους, σήμερα ως μαθητές, αύριο ως εργαζόμενοι.
- 3ον. Ο πιο στενός έλεγχος του σχολείου για το αν προωθεί τους παραπάνω στόχους, αλλά και το αν αναγκάζει τους γονείς να βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, ονομάζεται από την κυβέρνηση «αξιολόγηση».
- 4ον. Επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να αποδεχτεί ο λαός μας τα χρόνια κενά στη στελέχωση των σχολείων. Η αναφορά στην προτεραιότητα της κάλυψης κενών για τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα δείχνει ότι θα παραμείνουν και με τη βούλα του νόμου τα κενά στα υπόλοιπα μαθήματα, σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια.
- 5ον. Προωθείται ακόμα πιο έντονα η επιχειρηματική λειτουργία των Πανεπιστήμιων, που, αντί να προβληματίζονται για το πώς θα συμβάλουν στην απαλλαγή του ανθρώπου από τον μόχθο και τη δεισιδαιμονία, αναζητούν πελάτες-φοιτητές και περιορίζουν την επιστημονική τους δραστηριότητα στα όρια της πατέντας και της καινοτομίας που σύμφωνα και με τον ΟΟΣΑ ορίζεται ως η δραστηριότητα που παράγει προϊόντα προς πώληση.
«Τον τελευταίο λόγο για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα τον έχουν οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, οι πανεπιστημιακοί, συνολικά ο λαός μας» καταλήγει το ΚΚΕ. «Απαίτηση των καιρών είναι ένα σχολείο δημιουργικό, όχι ένα κέντρο εξεταστικό.
Ενα σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα αξιοποιώντας και δίνοντας διέξοδο σε όλες τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των νέων. Απαίτηση των καιρών είναι ένα Πανεπιστήμιο που θα δίνει όλη την αναγκαία γνώση μέσα στο πτυχίο, χωρίς το άγχος και το κυνήγι των προσόντων για μια “θέση στον ήλιο”. Σε αυτή την υπόθεση το ΚΚΕ θα δώσει όλες του τις δυνάμεις».
