Το ζήτημα των τουρκικών κινήσεων και διεκδικήσεων στην ανατολική Μεσόγειο είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Στο οποίο καλούνται όλοι στον ελλαδικό χώρο να ανταποκριθούν με υπευθυνότητα. Το να μιλήσει κάποιος για ομοψυχία ή για κοινή στάση είναι μάλλον «δώρον άδωρον» όταν ενυπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Όμως, το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν όλοι το τι διακυβεύεται. Από εκεί και πέρα, ο καθένας θα κριθεί εκ του αποτελέσματος για τη στάση του. Αν και συνήθως οι επίσημοι απολογισμοί στην ουσία καταγράφουν το τι έγινε και φέρνουν σε δεύτερο πλάνο τα γιατί…
Και προς αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλει τα μέγιστα η ταυτόχρονη απομάκρυνση τόσο από εξωπραγματικές εθνικιστικές κορώνες, όσο και από ανεδαφικές προσεγγίσεις άλλου τύπου. Για παράδειγμα, αν κάποιος σε θεωρητικό επίπεδο αρνείται για λόγους αντίληψης τους εθνικούς στρατούς, θα πρέπει να αντιπροτείνει εναλλακτικές λύσεις προστασίας του πληθυσμού από εξωγενείς επιθετικές ενέργειες. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως από τον αφηρημένο πασιφισμό και την… ποίηση… είναι μεγαλύτερη (και ρεαλιστικότερη) ασπίδα στις συνθήκες του πραγματικού κόσμου η λογική των λαϊκών πολιτοφυλακών ή των κοινοτήτων με διάθεση αυτοπεριφρούρησης…
Στην κατανόηση των όρων της σύγχρονης κοινωνικής ζωής δεν ευδοκιμούν οι κατά μέτωπο ρήξεις και οι αλόγιστες καταπατήσεις της συνθετότητας των επιλογών σε πραγματικούς όρους, όσο οι σωστοί ελιγμοί που συνυπολογίζουν τα «όσια και τα ιερά» των άλλων. Για λόγους πρακτικούς κατά βάση και όχι ηθικής ή ηθικολογίας. Η ηθική πρέπει να ενυπάρχει στον πρακτικισμό και όχι να τον «πνίγει» καθιστώντας τον αδράνεια ή «ανοιχτή πύλη»…
Οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις ακολουθούν κάθε φορά τη στρατηγική που κρίνουν πως προωθεί τα δικά τους συμφέροντα. Αυτές οι στρατηγικές μπορεί να διαφοροποιηθούν αν αλλάξει ηγεσία μία χώρα ή αν διαμορφωθούν νέες σχέσεις με άλλα κράτη. Συμμαχίες αλλάζουν, ακόμα και σύμμαχοι εμφανίζονται να έχουν μεταξύ τους διαφορετικές προσεγγίσεις για ένα θέμα. Ο χρόνος φέρνει στο πέρασμά του αλλαγές, ακόμα και ριζικές…, και αλίμονο σε όσους αρκούνται στα πρόσκαιρα δίχως να έχουν την παραμικρή διορατικότητα και την απαραίτητη επιφυλακτικότητα. Επομένως, όταν κάποιος χαράσσει τις επόμενες κινήσεις του σε ένα πεδίο πολλαπλών αντιμαχιών οφείλει να συνυπολογίζει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Γνωρίζοντας τα θέλω ενός ολόκληρου συμπλέγματος, στο οποίο βρίσκονται και κινούνται πολύπλευρα οι πολιτικές, οι στρατιωτικές και οι οικονομικές ελίτ κάθε χώρας, μπορείς να εκτιμήσεις κάποια βασικά πράγματα.
Όμως, η ιστορία του ελλαδικού χώρου είναι πλούσια από κάθε διαλογής ρήξεις, νίκες, ήττες, θριάμβους, απώλειες, αναγεννήσεις, χαμένες ευκαιρίες, διχασμούς, εξωτερικές χειραγωγήσεις, ενδοεξουσιαστικές έριδες, ταξικές συγκρούσεις, «κερκόπορτες», «Εφιάλτες», για να (μη) μπορεί να δικαιολογηθεί ενδεχόμενη επανάληψη παρασπονδιών, λαθών, οπισθοδρομήσεων και φοβικών συνδρόμων. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει τη μέγιστη σημασία είναι να μπορεί μία ηγεσία να παλεύει επί της ουσίας για τα δικαιώματα του συνόλου του κοινωνικού σώματος, προβάλλοντας αντιστάσεις σε κάθε απόπειρα βλαπτικών συνεπειών… Αρκεί να θέλει να το αφουγκραστεί αυτό το κοινωνικό σώμα με όρους σχετικής πληρότητας. Και με τη βασική προϋπόθεση πως γνωρίζει τι θέλει πραγματικά (και το ίδιο το κοινωνικό σώμα)…
-320x213.png)
