ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Στράτος Γεωργούλας*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εχω ακόμα μέσα στο μυαλό μου την πρόσφατη «παραίνεση» του συναδέλφου: «Ηρθε το τέλος της ιστορίας, σταμάτα να ονειρεύεσαι, σωστή διαχείριση θέλει τώρα». Μα πώς μπορώ, συνάδελφε; Είχα και έχω πάντα για το λειτούργημά μου την εικόνα της ιδιαίτερης σημασίας και συνάμα της μεγαλύτερης ευθύνης. Σε καιρούς χαλεπούς, όπου η πραγματικότητα της σήψης, της ένοχης σιωπής, της διάψευσης ελπίδων και του κλεισίματος στο καβούκι, σε τελματώνει και σε εξαφανίζει, πιστεύω ότι το να κάνεις «δουλειά όπως συνήθως», κοιτώντας τον εαυτό σου, είναι μέρος του προβλήματος.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει ένας εκπαιδευτικός; Να ξαναδιαβάσει Μίλτο Κουντουρά και το άρθρο του από το 1923. Να πάψει να είναι «ταρτούφος, καθηκοντάνθρωπος». Ο δάσκαλος πρώτος πρέπει να «αισθανθεί δυνατά την επανάσταση». Να συγχρονίσει το μυαλό και την ψυχή του προς τη σημερινή πραγματικότητα. Να ανησυχήσει, να αρνηθεί, να γκρεμίσει. Οταν το κράτος τού ζητά να γίνει επιχειρηματίας, να πει δυνατά ότι «το σχολείο, το Πανεπιστήμιο, δεν είναι εμπορική επιχείρηση, αλλά ένας δονούμενος νεφελόκοσμος, κι ο δάσκαλος ο μικρός θεός μιας πραγματικής δημιουργίας». Να μη δεχθεί «μερεμετίσματα και μισοπράματα πάνω στο σαρακιασμένο αυτό παλιόσπιτο… Γκρέμισμα και ξαναφτιάσιμο… κι αν ακόμα ξέραμε πως θα μεσολαβούσε μια εποχή τρικυμίας και αναστάτωσης». Να μη φοβηθεί «την αταξία του παιδιού, την καταλαλιά των γερόντων ή τον οπισθοδρομημένο Νόμο».

«Ας ξυπνήσει το αίμα μας το δηλητηριασμένο από τα μιάσματα μιας διεφθαρμένης εποχής, κι ας το νιώσουμε βαθιά, πως η μόνη κ’ ευγενική άποψη της τραγικής μοίρας μας είναι να χαλάμε… Είμαστε οι μαστροχαλαστάδες εμείς –έτσι μας έταξε ο Δαίμονας!– και πρέπει η αγανάχτηση διαρκώς να σουφρώνει τα μούτρα μας και να υψώνει σιδερένιες ώς τον ουρανό τις γροθιές μας. Το χάσμα που θα ανοίξει ο σεισμός των ψυχών μας, άλλοι θα ’ρθουν κατόπιν μας να το γεμίσουν με λουλούδια…».

Και εσύ, συνάδελφε και κάθε συνάδελφε, που δεν έχεις την τόλμη να ονειρεύεσαι πια, που το μυαλό σου έχει μόνο ως φίλτρα το κόστος και το όφελος, που προσαρμόστηκες, που απογοητεύτηκες από την έλλειψη εναλλακτικής, που θέλεις εναγωνίως να αναλάβεις ξανά, «για το καλό της χώρας και της μέλλουσας ζωής ας κάμεις επιτέλους μια γενναία χειρονομία, μαζί με όλα τ’ αρτηριοσκληρωμένα και αδιαμόρφωτα πια γεροντικά μυαλά, και ας εγκαταλείψετε με μια ευγενική αυτοθυσία το επάγγελμα, αφήνοντας τον τόπο ελεύθερο σε όσους μπορούν και θέλουν με αγάπη να εργαστούν».

* καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακού συμβούλου Βορείου Αιγαίου