Τα περιστατικά είναι δήθεν ασύνδετα. Κι όμως, από τη γενοκτονία του «άλλου (τετράποδου) είδους» στην καμένη Αυστραλία (χάρη κυρίως των κερδοφόρων εξορύξεων, όπως οι ίδιοι οι πυροσβέστες της και ανεξάρτητοι αναλυτές αποκαλύπτουν) μέχρι τα ναυάγια «των άλλων ανθρώπων» στο Αιγαίο (για τα οποία ουσιαστικά επιχαίρουν οι Αδώνιδες), «η αλληλουχία των κρυφών νοημάτων» βοά για έναν πλανήτη παραδομένο στην –συχνά λουστραρισμένη, ενίοτε μεταμφιεσμένη, μα πάντοτε κυρίαρχη– ιδεολογία του κοινωνικού και βιολογικού κανιβαλισμού. Για τις κοινωνικές, ψυχολογικές και πολιτικές δυναμικές που δρουν συστολικά σε σχέση τόσο με το ποια ζωή είναι αξιοβίωτη όσο και με το τι είναι ανθρώπινο, προσπαθώντας να δημιουργήσουν δικαιολογίες κατ’ επίφαση σπουδαίες, για τις συλλογικές ιεραρχίες και την ατομική μας βόλεψη.
Αλλά αν η βιοπολιτική ιστορία του είδους μας και οι λυσσαλέοι αγώνες για την επιβίωση ανθρώπων και πλασμάτων με κατάλληλα χαρακτηριστικά (όμοια με αυτά των εξουσιαστικών ή πλειοψηφικών ομάδων ή χρειαζούμενα για το οικονομικό μας πλάνο) περιγράφει τον φονιά που παίρνει στα χέρια και φορά την ίδια αρχαία μάσκα από την πινακοθήκη της ανθρώπινης τραγωδίας πριν προχωρήσει σε νέες σφαγές, ο λευκός αποικιοκράτης, ή μάλλον η γενικευμένη πια «λογική» του, περιγράφει το δίποδο που το έπαιζε εισαγωγέας του Διαφωτισμού ενώ απλώς γιγάντωνε, συστηματικοποιούσε και γενίκευε, πασπαλισμένη με χρυσόσκονη πολιτισμού και προόδου, τη μεταφερμένη σε κείνες τις περιοχές βαρβαρότητα. «Η σφαίρα ήταν το μέσο για την καθυπόταξη του σώματος και η γλώσσα ήταν το μέσο για την καθυπόταξη του πνεύματος» έγραψε ο Θιόνγκο.
Η τωρινή μα και η παλαιότερη σφαγή των βισόνων για να μην τρέφονται οι Ινδιάνοι, η γενοκτονία στο Ιτούρι για το κοβάλτιο (στη «δίχως πολέμους Αφρική που στέλνει αναίτια πρόσφυγες»), τα καθημερινά ναυάγια στο Αιγαίο με θύματα ακόμη και μικρά παιδιά, μιλούν για τις αρετές των κυρίαρχων του κόσμου μας: για την αρετή του προγραμματισμού, την αρετή της συσσώρευσης, την αρετή της καθαρότητας, την αρετή της ιδιοκτησίας, την αρετή της γενναιότητας, εγερμένη (κι ακυρωμένη την ίδια στιγμή) κυρίως ενάντια στους αδύναμους και τους διαφορετικούς φυσικά. Ωστε δεν θα παλέψουμε δίπλα τους (σε Δύση κι Ανατολή) ενάντια σε όσους (και του χειριστικού και χειραγωγημένου εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου) μας κλέβουν τη ζωή, αλλά θα πολεμήσουμε και θα τους σφάξουμε αν χρειαστεί. Και σε όλα αυτά, σαν Ερινύα σε πεδίο διαρκούς σφαγής, να πλανιέται ο στίχος: «Ο πατέρας μου έχει δυο πόδια. Το ένα, το ξύλινο, του το ’δωσε ο πόλεμος. Μάντεψε τώρα για ποιο είναι περήφανος» (Χάινριχ Μίλερ, «Το αίνιγμα», γερμανική μεταπολεμική ποίηση).
